e ohoꝝC por. 5 C&N
cendit de monte. et ambulans ſupra mare appropiquauit eis. Cōſpite ergo eū hic. qūo fatigatus exdigilia longa ⁊ oratione ꝓlixa ſolus deſcendit noctis tempore de monte laborioſo ⁊ forte petroſo pedibus nudis. Et qūo vadit ſupra mare firmo veſtigio ſicut ſupra terrā. Cognouit em̄ creatura ſuumcreatorē. Cū autē appropīquauit naui. diſcipuli timentes clamauerūt putantis fantaſme eſſe. At beuuignus dn̄s nolens eos plus vexari ſecurauit eoſdicēs. ego ſum nolite timere. Tūc petrus cōfiſuede potentis dei ad iuſſum ipſius cepit et ipſe ſupramare aimbulare. Sed poſtea titubans timendo cepit mergi. dextera trimē dn̄i (ne merge̓tur) eū erexit. Hic dicit gloſa. Supͣ mare ambulare facit vton̄dat diuinitatis ptātem. Nergi fecit ne infirmitatē obliuiſcatur. ne putet ſe equalem deo et ne ſuꝑbicit. Intrauit autē dn̄s naui. ceſſauit tempeſtaˢet oīa ſunt pacrita. Pluries legimus eoꝝ nauicu-lam fluctibus et ventis exagitatū ſed ꝙͣnum ſubmerſam. ſemper em̄ deus adeſt ſuis in tribulatiōe.Vnde Sernardus. Cum ipō ſum in tribulatiōe aitdeus. Et ergo nil aliud interim ꝙͣ in tribulationeq̄eſcum. Sonū mihi dn̄e tribulari dūmodo ipſe ſismecum ꝙͣ regͣre ſine ⁊ epulari ſine te gl̓ari ſine te.De verbis xp̄i ꝓ quibꝰ aliqͥ retro abier̄t.Itera die turbe cibum (quē eis dn̄s dederat)
gl.i1eca.iiiu litieit xiIiuū xmut. vttit pjulutlat xex̄t tiij vrbū deiiiiis tlibt: nſni traſetūIt vniiantis. Q