Onica. XXI III.
foris ꝙͣtum ad ptāteꝫ. ¶ Itē tenebraspeccatoꝝ noſtroꝝ ſanguine ſuo abſterſit. In ſignū cuius lōginus qͥ cecus fuiſſe credit̉. ſicut legit̉ in hiſtorijs. poſtꝙͣlatus chriſti aꝑuit virtute ſangis chriſti illuminatus fuit. Talibꝰ ſcꝫ qͥ priusfuerunt peccatores ⁊ poſt iuſtificati loquit̉ apl̓s Ephe. v. Fuiſtis aliqn̄ tenebre nūc aūt lux in dn̄o. ¶ ¶ Itē ꝑ paſſioneꝫ de tenebris inferni patres eripuit.Eſa. xlix. Dedi te in fedus ppl̓i. Et ꝑſequit̉. Ut diceres his qͥ vincti ſunt. exite. ⁊ his qͥ in tenebris releuamini. Etzach. ix. Tu autē in ſanguine teſtamenti eduxiſti vinctos de lacu in quo nonerat aqua. C ¶ Scd̓m v̓o bn̄ficiumeſt ꝙ nos ſic redēptos ſanctorū nūeroaggregauit. Qui inquit dignos nos fecit in ꝑtem ſortis ſctōꝝ Fecit autē nosdignos ſorti ſctōꝝ tripl̓r. vicꝫ nos adſortē ſanctoꝝ vocādo. nos in ſorte ſanctoꝝ iuſtificādo. et nos cū ſorte ſanctorū magnificādo. Iuxta illud apl̓i. Roma. viij. Quos aut vocauit hos ⁊ iuſtificauit. quos aūt iuſtificauit illos ⁊ magnificauit. ¶ Primo em̄ vt ſanctis aggregemur ad ſorte̓ ip̄oꝝ vocamur. Un̄Ephe. j. In quo ⁊ nos ſorte vocati ſumus. Sic Act̉. jͣ. Cecidit ſors ſuꝑ matthiā ⁊ annumeratus eſt cū. xj. ¶ Iteꝫſic vocati ī ſortē ſanctoꝝ iuſtificamurSap̄. iij. Dabit̉ illi fidei donū electū ⁊ſors in tēplo dei acceptiſſima. Per fidē em̄ iuſtificamur Ro. ix. Iuſtificatiex fide pacē habeamus ¶ Itē ſic iuſtificati tādē cū ſorte ſanctoꝝ magnificabimur. Un̄ ſap̄. v. Et inter ſctōs ſorsilloꝝ ē. Uere tūc .ſ. in iudicio corā totomūdo multū magnificamur qn̄ cū ſanclis collocabimur a dextris Mat. xxvStatues oues a dextris. Qn̄ coraꝫ toto mūdo cū ſanctis de ſeruitijs ꝯmēdabimur. Math .xxv. Eſuriui ⁊ dediſtismihi māducare. Itē qn̄ in reges ꝑpetuos cū ſanctis coronabimur. Dicet em̄Uenite bn̄dicti pr̄is mei ꝑcipite regnūD ¶ De cuiꝰ regni collatione ſtatimſubinfert apl̓s cū dicit Et tranſtulit inregnū filij dilectōnis ſue. De quo bn̄fi
cio tanto maiores ſibi gratias referredebemus. ꝙͣto regnū oībꝰ alijs regniseſt excellētius Psͣ. Regnū tuū regnuꝫoīm ſeculoꝝ. Nō em̄ aliud erit regnūad qd̓ nos trāſferet mīſterio angelorūꝙͣ regnū filij dilectiōis ſue. qͥ idē eſt ineſſentia cū ipſo. De quo regno ſi placꝫloqui require in ſermone Primū q̄rite regnū dei. Cuiꝰ regni felicitatē cōſiderans beatus Aug. in libro. ſol̓. exclamat dicēs. O ꝙͣ glorioſū ē regnum inquo tecū dn̄e regnāt oēs ſancti. amictilumīe ſic̄ veſtumncto. in capite ſuo habētes coronā de lapide p̄cioſo. O regnūbt̄itudinis eterne vbi tu dn̄e ſpes ſctōꝝfacie ad faciem videris a ſanctis. letificans eos vndiqꝫ in pace tua. ibi gaudium infinitū. leticia ſine triſticia. ſalꝰ ſine dolore. lux ſine tenebris. vita ſinemorte. oē bonū ſine oī malo. vbi iuuētus nunꝙͣ ſene ſcit. vbi decor nunꝙͣ palleſcit. vbi amor nunꝙͣ te peſcit vbi ſanttas nunꝙͣ marceſcit. vbi gaudiū nunꝙͣdecreſcit. vbi dolor nunꝙͣ ſentit̉. vbi gemitus nunꝙͣ audit̉. vbi triſtis nullꝰ vtdet̉. vbi leticia ſꝑ habet̉. qd̓ ē facie dn̄iv̓tutum ſemꝑ videre. Qd̓ nobis p̄ſtaredignet̉ deus. Exemplū ca. x. B.¶ De euangelio.Sermo. CLXXIIII.Tecce mulier q̄ſanguinis fluxuꝫ patiebat̉. xij.anis acceſſit retro ⁊ tetigit fimibriam veſtimenti eius. Dicebat em̄ intra ſe ⁊cͣ. Mat. ix. EMHec mulier qͥſanguinis fluxū patiebat̉ d̓ſignat anima fluxu ſanguinis ꝑ luxuria viciataꝫUn̄ ꝙͣtuꝫ ad hoc duo principaliter inp̄miſſis verbis tangunt̉. vicꝫ infirmitatis morbus. cū dicit. Et ecce mulier oſanguinis fluxū patiebat̉. Et curatōiſmodus. cum addit. Acceſſit retro et tetigit fimbria veſtimenti eius. In hocaūt ꝙ hec mulier ab infirmitate morbi a medicis curari nō potuit niſi ꝑ ſolū ſaluatorē. īnuit̉ ꝙͣ pctm̄ luxurie nō