Dn̄icaXX.

tū date ei tormentū ⁊ luctū. De honoribus Luc̄. xvj. Redde rōnem villicationis tue. iam em̄ non poteris villicare.¶ Sexto ponet rōem de tꝑe nobis cōceſſo Apoc̄. ij. Dedtilli tp̄us vt pnr̄amageret ⁊ n̄ vult penitere Iob. xxiiij. Dedit ei d̓s locū pnīe ⁊ ip̄e abutit̉ eo in ſuperbia. Bern̄. Non eſt tibi tp̄s vite impenſum qd̓ noͣ exigat̉ a te qualit̓ ſit expenſum. Idem. Nihil p̄cioſius tꝑe. ſedheu hodie nihil vilius reputat̉. quia invno momento poſſent pctōres lucrariplus ꝙͣ vellent mille mūdi ſcꝫ regnū celoꝝ. ſicut ille fecit cui dictū fuit. Hodiemecū eris in paradiſo. O ꝙͣcarū dānati reputarent ſi vnā horam temꝑis adagenda pnīam haberent. ideo dicit̉. ij.Coꝝ. vj. Ecce nunc tp̄s acceptabile .ſ.ad miſericordiā obtinendā. ad gratiaꝫinueniendā. ad gl̓am ꝓmerenda. Ergodū tp̄s habemus oꝑemur bonū ad oēsGal̓. vj. Quia tp̄s qd̓ modo habemusꝓ nobis. tūc erit ꝯtra nos. Tren̄ j. Uocauit aduerſum me tꝑs. ¶Et vt breuit̉ꝯcludā. ponet rōnem de om̄ibus nr̄iscogitatiōibus. Sap̄. vj. Interrogabitoꝑa veſtra ⁊ cogitationes vr̄as ſcrutabitur. Et ſuꝑ illud Iob .xxij. ipſe cōſiderat vias meas. dicit grego. Sic deusvias vniuſcuiuſqꝫ cōſiderat. ſit greſſusdinūerat. vt nec minutiſſime cogitationes eius iudicio. ac verba tenuiſſima qͣapud nos vſu viluerūt eius diſtricto examini indiſcuſſa remaneāt. Item de oībus verbis. Math̓. xij. De om̄i verboocioſo quod locuti fuerint homīes reddent rōnem in die iudicij. ¶ Item de oībus oꝑibus qua intentione ⁊ vtilitatefacta ſunt. Ecc̄s .vj. Cuncta que fiuntadducet deus in iudiciū ⁊ ꝓ om̄i erra.to ſiue bonū ſiue malū ſit. Exemplumca. iiij. F. ¶ Item quidam comes picta.uienẜ. dr̄ fuiſſe qui voluit experiri oīmofficia. ⁊ ad vltimū dixit. ꝙ ipſe p̄poneret om̄ibus alijs officium mercatoꝝ innundinis qͥbus tradit̉ quicqͥd volunt. ⁊valde ſplendide viuunt. ſed hoc ſolū inhͦ officio erat odibile ꝙ in fine eis oīa

etiam mīma cōputabant̉. qui nō ſoluitſtatim captus detinebat̉. Sic fiet in iudicio. Om̄es em̄ ſtabimus ante tribunal xp̄i vt referat vnuſqͥſqꝫ ꝓut geſſit ſiue bonū ſiue malū. Ro. xiiij. ⁊. ij. Coꝝ. v. ItemRoꝝ. xiiij. Anuſquiſqꝫ noſtrū ꝓ ſe rōnem reddet deo. Et certe ſicut dicit jobix. Si voluerit cōtendere nō eſt qui rn̄deat ei vnū ꝓ inille. ſcꝫ de beneficijs ꝑceptis. Nec tunc etiam poterimus miſericordiā inuenire in debiti relaxatiōeUnde modo debita in corde noſtro ſiquibus obligati ſumus requiramꝰ vtfuturā rōnem euadere poſſimus. Ecc̄.xviij. Ante iudiciū interroga teipſum.Quantū potes ait Sene. ipſe te argue⁊ inquire etiam ſi decem milia talentorū inueneris te teneri ne diffidas qm̄oblatus eſt ei qui debebat decem miliatalentoꝝ ⁊ miſericordiam inuenit. Exemplum capl̓o. iiij. I.¶ De euangelio.ASermo. CLXIX.Iſertus aūt dn̄sſerui illius dimiſit eum ⁊ debitum dimiſit ei. Math. xviij.O Aicca hanc miſericordiam triaponuntur ex parte ſerui. ⁊ tria ex partedn̄i. Ex parte ſerui vicꝫ de peccatis humiliatio. ibi. Procidens auteꝫ ſeruus.Secundo ꝓ ꝓlongatione vite ad ſatiſfaciendum deprecatio. ibi. Rogebateum dicens. Patientiam habe in me.Tercio vt de omnibus ſatiſfaciat ꝓmiſſio. cū dicit. Et om̄ia reddā tibi. ¶ Primū eſt ergo poſt cognitionē debitoruꝫde peccatis hūiliatio. Sic publicanꝰ alonge ſtetit. nec audebat oculos ad celum leuare. Luc̄. xviij. Et magdalenaꝓſtrata ad pedes dn̄i eos extergebat.Sic rex niniue peccata recognoſcensindutus ſacco ſedit in cinere. Hoc modo ⁊ Edras dixit. Deus meus cōfundor ⁊ crubeſco leuare faciem meam.quia pctā mea vſqꝫ ad celum creuerūt.