Titulus decimus ſeptimus

CXIX

diuina. Amen dico vobis qͥcquid orantes petitꝭ credite quia accipietis ⁊ fiet vobis Noli ergo vilipendere or̄onem tuā quoniā ille ad quē oras nō vilipenditcā. ſed an̄qͣꝫ egrediatur de ore tuo ip̄e eam ſcribi iubꝫin libro ſuo. Et vnū e duobus indubitanter ſperaredebemꝰ. qꝛ aut dabit qd̓ petimꝰ. aut quod noueritnobis vtilius. Hec ille. Cōquieſcat ergo querela omnis. cedat pigricia. oīs torpor abeſto Petat ⁊ accipiet qͥ a vitijs liberari volet. Uere dānabilis negligentia noſtra. nulla nō virtuoſo excuſatio patet. Non adſudores laborare oportet. nō maria tranſfretare. nōtrāſalpinare pro virtutibꝰ neceſſe eſt. Noſtro in deſiderio res hec eſt poſita. tm̄ petamus ⁊ accipiemus ſitn̄ vt oportet petamus. Ideo em̄ teſte Iacobo pleꝝqꝛ nō accipimus. qꝛ male petimꝰ. quia nō humiliterferuenter ⁊ cōſtanter. Oremus ergo ꝓ ſeptenis ſepties in die laudem dicētes ⁊ voti cōpotes erimꝰ victoreſqꝫ vitiorum.¶ De cōcordantia haꝝ ſeptenarum in genere Ca. ix.Orro ſi qui poſitaꝝ ſeptenarū ꝯcordātiam noſſe volent nō hanc a me expetere debent. Eſt em̄ res ſua ſpōte cuiqꝫ patula. ⁊ iam a pluribꝰ deducta. hn̄t tractatulū Hugonis. habent in poſtillis ⁊ſermonibus. ⁊ in pantheologia quaꝝdam ꝯcordātiam habent Scripſit p̄terea ſuper harū concordātiamagiſter Ioannes gerſon in cōpendio ſuo. etiā precepta ip̄a ad ſeptenariū vitioꝝ reflectendo. Et queman̄ dixiſſem Bonauentura in qͣrta ꝑte Breuiloquijſui ⁊ alij ꝯplures. Sunt itē ſuꝑ haꝝ ꝯcordia mgr̄ales verſus editi ſatis vulgares .ſ. libi. timor. ⁊ pauꝑ.⁊c̄. Hoc tn̄ cuiqꝫ notandū ꝙ mgrī in ꝯcordādo hasſeptenas nō ſꝑ cōueniunt. vn̄ nec turbari qͥs debꝫ ſialiter hic ſeptene qͣꝫ in quorundā ſcriptis coordinent̉Nō em̄ eſt incōueniēs ſi diuerſis reſpectibꝰ eadē resdiuerſis rebus ꝯcordetur vel opponat̉. Unde ⁊ ipſeGerſon in cōcordando has ſeptenas ſecum diſſidetip̄e. Nā aliter in Cōpendio. aliter ad ſorores ſcribēsfacit cōcordantiā petitionū orationis dn̄ice cōtra vitia. Hoc quoqꝫ noſſe volumꝰ lectorē ꝙ ordīauimushas ſeptenas nō vt cōcordent inter ſe. ſed vt reſpcm̄ad vitium vel virtutem habent ¶ De ſuperbiaPuta hoc mō Contra ſuperbiam ordinauimꝰBaptiſmū. eo ꝙ teſte Gerſon. in cōpendio. hō ibi ſemaxime humilet cōmuniſſimo elemēto ſcꝫ aqͣ. ⁊ ꝓrſus ſe ſubijcit deo. Sic ⁊ fides iuxta cundē qꝛ mentēilluminat. expellit ſuꝑbiam. que cor excecat. Aut certe captiuū reddere aīm in obſequium fidei vbi ratiodeeſt. ſumma hūilitas eſt. ¶ Sic ⁊ timor qͥ memtem deprimit ne ſuꝑ aliū ſe extollat. recte ſuperbiamexcludit q̄ ſuper alios extollere facit Sic ⁊ pauꝑtasſpūs que vera eſt humilitas ſuperbiaꝫ excludit Cuivitio per humilitatem deuicto recre promittit̉ r̄gnūcelorum. vbi rex erit ſublimiter regnās qui ſe hic hu

militer ſubiecit Et quia dos viſionis fidei directe correſpondet merito ⁊ cōtra idem vitiū ordinatur ⁊ cōtrarie virtuti in premiū datur. Et quia ſuꝑbus omne ſublime videt in terris recte ei viſio demonis īfligitur in torm̄tis. ⁊ ſic in alijs facile eſt ꝯcordantiaminuenire Qui aūt vere in ſeptenis illuminari cupierit qͥ de omni materia virtutū ⁊ vitiorum ſibi ꝓuidere volet. ille poterit ſuꝑ ſingulis meditabilia quedaꝫaggregare ⁊ ſic nunqͣꝫ poſſet deficere ei materiaAd hoc aūt valent libri Cōpendiū gerſonis ⁊ theologice veritatis. dieta ſalutis. quarta ꝑs Anthoni. ſpeculi moralis ꝑs prima ⁊ hmōi ⁊c̄. Hec de practica exercenda circa virtutes ⁊ vitia ſufficiant. ac ꝑ hoc dehac tertia diſtinctione¶ Ulterior proſecutio de correſpondentia ſeptenaꝝin ſpecie.Ed vt et ceteraꝝ ſeptenarū quorundā inſtantia cōcordantiā demōſtremꝰ quis nō videt qͣꝫcōgruenter ꝯtra ſuꝑbie vitiū petit̉ ꝑ vltīampetionem orōnis dominice .ſ. libera nos a malo Itſū enim eſt initiū omnis peccati ⁊ maximū delictumteſte ſcriptura. Quā aūt cōgrue obſecrat̉ id ipſum ꝑeffuſionem ſanguinis capitis ſpinati facile patet. ſuperbus enim ſuos vertices extollit. qͣꝫ etiam directoper verbū dn̄i. Hodie mecū eris in paradiſo. ⁊c̄. expugnetur patet. ſuꝑbus em̄ ſocium in regno nō admittit ſolus vult dn̄ari. Sed nō ſic dominꝰ virtutūqͥ docuit humiles eſſe corde. Recte etiam per angelos ſanctos vel ab angelis pro ſuperbie triūpho petitur. Ceteris em̄ per ſuꝑbiam cadentibꝰ ipſi in hūilitate perſtiteruntDe Ira.¶ Pro ire triumpho recte petimus Et ne nos inducas. Hec em̄ eſt temptatio qͣ ⁊ generaliter inuoluimur ⁊ facilius inducimur. Et iuſte eque ꝑ ſanguineū ſudorem obſecrat̉. Ira em̄ ebullitio eſt ſanguīscirca cor. Sed ille hanc ire ebullitionē reppulit vnde⁊ foris ſudauit Ire qͦꝫ cōtrariatur verbū dn̄i. heli heli lamazabathani quo in medijs pugnis. nō indigͣtionis aut iracūdie. ſed pie cōqueſtionis ꝓtulit ꝟbuꝫEt ꝓ hoc vitio deuincendo recte adimꝰ prīarchas etꝓphetas de quibus ſepe legitur ꝙ mitiſſimi fueruntſuꝑ terrā vt de moyſe ⁊ Ieremia Et abraam ait Nōſit iurgium inter nos fratres enim ſumus Recte qͦqꝫ extrema vnctio teſte Gerſone ire opponitur. Iraeniꝫ turbat ⁊ tumere facit. vnctio lenit ⁊ mitigat tumorem. Spes quoqꝫ iuxta eundem que gaudio futurorum cor letificat ⁊ aduerſa equanimiter ferre facit iuſte expellit iram que preſenti miſeria mentē tuibat et grauat. Pietas quoqꝫ que ſibi illatas r̄mittit iniurias iram excludit que vindictam querit Māſuetudo quoqꝫ ire directe opponitur. Mitis em̄ eſtquem ira vel rancor nō afficit ⁊ omnia manſuete ferre nouit. Cui virtuti recte terra viuentium promittitur. Pietas enim promiſſioneꝫ habet vite que nunc

F