Ruminatoriū portionū
¶ De prima portione ſcꝫ de corꝑe vel carne ⁊ que circa hec cōſiderādaCapl̓m primūUis det de carnibꝰ eius vt ſaturemur.Iob. xxxi. Accipite ⁊ māducate Hoc ēicorpus meuꝫ Math̓. xxvi. O da dignemāducare carnē ⁊ corpus tuū Poterītſeorſū ⁊ ſingillatim ſuꝑ carne ⁊ corporeſpēales cōſideratōes poni: ſed quo breuiores ſimꝰ ſil̓cōplectemur eas. Occurrunt itaqꝫ hec in gn̄e de hacporcione conſideranda.Corporis multiplicitate.Carnis quidditateEiuſdem qualitateDꝰPrefiguralitate.Corporis traditi modalitatePenarū carnis aſſumptioneBonoꝝ ⁊ fructuū collatione.Mēbris chriſti in ſpecieQue meditabilia hoc verſu pateſcunt)Quot. qd. qͣle. tipū. traditum. mala vel hona. mēbra.De prima cōſideratiōe corꝑis varietate. Mē. i.Rimo itaqꝫ oīm cōſiderandū eſt. de corpo-ris xp̄i varietate. Eſt enī oē multiplex an̄ diuidendū ⁊ diſtinguēdum qͣꝫ determinādumvt aiūt. Pro quo nota ꝙ triplex xp̄i corpus a ſanctꝭp̄ſertim a venerabili Ancelmo in libro de ſacr̄o corporis xp̄i diſtingui ſolet Scꝫ.verū ⁊ reale.abſconditū aut ſacr̄aleCorpus chriſtimiſticū ⁊ ſpūaleCorpus xp̄i veꝝ eſt caro illa quā de virgine ſumpſit ⁊c̄. Corpus ſacramētale d̓r vt ſub ſacr̄o cōtinet̉.Corpus miſticū eſt vnitas eccl̓ie ⁊ xp̄i. Que ꝓ tantod̓r xp̄i corpus eo ꝙ ꝓprius ſit effectus incarnationisverbi ⁊ finalis cauſa dn̄ice incarnationis ⁊ paſſionisSed nos hic de corꝑe xp̄i vero ⁊ ſacr̄ali duximꝰ illorelicto proſequendū Quo circa q̄ſtio moueri ſolet decorporū hoꝝ p̄latione Quod ſcꝫ alteri preſtet vtrumcorpus xp̄i verū miſtico an ecōuerſo. Ad quod ſimpliciter rn̄dendū ẜm Albertū in ſuo abbreuiato. Qcorpus xp̄i verū ꝓprie loquēdo multo alteri preſtet.⁊ eſt preferendū. Quia corpus chriſti miſticū proprienō dicit niſi mēbra adheretia capiti. ⁊ ergo fit hic cōparatio quaſi inter mēbra ⁊ caput. ⁊ caput mēbriseque eſt an̄ferendū. Et cā melior eſt ſuo effectu. Sꝫcorpus xp̄i verū eſt cā miſtici ergo. Itēqꝫ eſt preciuꝫeius infinite excedens ip̄m. qꝛ ſi infiniti eſſent mundi oēs ſufficienter redimi potuiſſent ꝑ oblationē corporis ſui veri. Tū maxime qꝛ corpus xp̄i verū eſt creatori ypoſtatice vnitū. Miſticū aūt eſt pura creatura Liquet ergo infinita pene p̄ſtantia huius ad illd̓Quinqꝫ enim rōnibus pateſcit hͦ p̄cellere illud .ſ.
Cauſa. caput. p̄ciū. res ⁊ tipꝰ. h̓ qꝛ iūctuꝫ.Patet declaratio huiꝰ ex p̄cedentibꝰ. Uide ergo otu huiꝰ rumīator quāta opꝰ eſt reuerētia in porciōehac maſticāda. ⁊ vide quantū te deus honorat qͥ tali te reficit paſtu. ⁊ firmiter tene hoc ſacꝝ xp̄i corpusmiſtico īmenſū p̄ſtare. vt doctor quidā pulcre on̄ditdicēs. Tanta inquit eſt ſacri huiꝰ corꝑis xp̄i digītaſ⁊ gr̄e plenitudo ꝙ incorꝑabiliter oēm reliqͥ corꝑis ſcꝫmyſtici excedat dignitatē. Toti enī corꝑi eccl̓ie ſpūsdatus eſt ad menſurā. ⁊ huic tota ſe diuinitatꝭ plēitudo infudit ⁊ nō eſt datus ſpūs ad menſurā. Undemaiore ab eterno charitate dilectus qͣꝫ tota eccleſia⁊ incōꝑabiliter maiore vt ille validiſſimis ꝓbamentis oſtendit in notulis ſuis. Nota qͦꝫ ex dictis elicipoterit xp̄m noſtꝝ vt ⁊ poete de quodā neſcio qͦ fingunt tricorporē eē. cūctaqꝫ hec corꝑa in nrōs expendiſſe vſus. Nam corpus eiusverumnrē redēptiōis p̄ciūScꝫſpūale tradidit ī nr̄e refectiōis cibum.miſticūnrē eruditiōis exēplum(et boni cōionemNec cuiqͣꝫ hoc miraculo eē debet Nam ait de xp̄o nrōpater nr̄ Augꝰ Si inquit tot corꝑa xp̄s haberet quotſtelle in firmamēto reſplendēt an oīa tormētis exponeret qͣꝫ ſui culpa vel aīam vnā deꝑditam iri ſineretO charitatē O ſtuporē O grās ſuꝑ corpoꝝ horū collatione agamus deuote ſingula maſticemꝰ. Maxīeaūt veri corꝑis in ſacr̄o cōtenti ⁊ exhibiti cōſiderationi intenti ſimus.De corꝑis huius quidditate Mēbrū. ij.Ecūdo conſiderare debemus corꝑis aut carnis xp̄i veri quidditatē Primū enī in rebusſe ſubn̄a obijcit cōſiderationi. Age igit̉ pͥmoglorioſe humanitatis cōſideremꝰ qͥdditatē in genere. deinde corporis vel carnis quidditatē ẜm cauſasin ſpē Nota ꝙ vt venerabilis ille Hēricꝰ cōſueld̓.dicit ꝙ hūanitas chriſtiSctīſſima Que ſuꝑ oēꝫ ꝯprehenſiōeꝫEratInnocētiſſiā intellectꝰ hūani aſſumptagrā pleniſſiā eſt in vnitatem perſone averbo diuino vel filio dei. Sic ꝙ ipſa non eſt homonec ſuppoſitū nec perſona. Nō enī eſt res ꝑ ſe vna: ſꝫeſt tā intime ſuppoſito verbi dei ipſam aſſumentisvnita ꝙ ꝓpriā perſonalitatē ſiue ſuppoſitalitatē nōhꝫ ⁊ īperſonalitatē filij dei tranſit. Propter quodꝯtingit ꝙ oīa p̄dicata que ſibi in rōne ſuppoſiti conuenirēt ſi eēt a verbo derelicta vel ſeꝑata ꝙ hec iamveriſſime filio dei ſiue verbo cōueniūt. vt eſt eē hominē. eſſe filiū hoīs. ⁊ eē paſſum: ⁊ reſurrexiſſe a mortuis. ⁊ cetere actiones vel paſſiōes que ſibi ꝯcretiue cōpeterēt Hec ille. Et vt aplius circa hanc benedictaꝫaſſumptā hūanitatē afficiamur de eius pulchritudine ⁊ excellentia pauca diſſerenda. In primis ergo te-
D
G
Dꝰ