Scala cōionis

uerſi ad thalamū aſpiremꝰ: ⁊ dicamus Adueniat regnū tuum. Ubi cubas. vbi paſcꝭ ⁊c̄. Poſtremo occurrere dēmus ſicut filius prī ⁊ dicere. ſanctificet̉ nomē tuū Filij ꝓdigi ſumꝰ qͥ ſubſtātiam dilapidamusvniuerſā. vnde dicamꝰ Dn̄e pater ego ꝑditꝰ in regione longinquā oīa dona gr̄e tue per peccata mea perdidi. eiectus ſū a poſſeſſione virtutū. ſpoliatꝰ innocētie veſte: nō ſum dignus vocari filius tuꝰ. Sꝫ eccevenio ad te vt reſtituar ꝑ te. Dn̄e quādo reſpicies; reſtitue aīam. Redde mihi leticiā ſalutaris tui. ¶ Sihijs mōis celeſti patri occurrerimꝰ ſi cum filio prodigo nos hūiliauerimꝰ ⁊ dixerimꝰ. Dn̄e nō ſum dignus vocari filiꝰ tuus. nō ſum dignꝰ vt intres ſub tectū meū. ⁊ nihilominus firmo ꝓpoſito fiat volūtastua adiūxerimus: nō ſe feret: non ſe ſuſtinebit pr̄ illeceleſtis. ſed prior in obuiā veniet: in amplexibꝰ ruet:vitulo ſaginato te reficiet gaudens ⁊ letabūdꝰ. ¶ Hecde occurſionibꝰ iſtis in qͥbꝰ eſt deuotiſſimū exerceri.ſi fuerint plene diiudicate¶ Quō occurrēduꝫ per crebra ſuſpiria Mēbꝝ t̓tiūErtio occurrēdum ē per crebra ſuſpiria ⁊ āmiratiuas diiudicatiōes Poīt Guilhelmꝰpariſienſis in ſua rethorica diuīa ſeptē ſuſpirioꝝ ſpēs qͥbꝰ dꝫ ſe hō exercere circa deū ⁊ hoc venerandū ſacr̄m. Et ſunt iſteClamor ꝑiclitātiū cū iuſtꝭ claēꝰ vt lib̓emurEiulatꝰ qͥ ꝑuuloꝝ nos ꝓ abſētia prīs ⁊ alimētiRugitꝰ e dāna paſſoꝝ vt eſau qͥ irrugijt ſupplāPlāci7 luctꝰ mortuoꝝ mortē aīe plāgāꝰ (tatꝰGemitꝰ ſignū doloꝝᵐ gemitꝰ ī orōe fūdamusSuſpiriū ſpiraº fatigatoꝝ vehem̄t̓ aduētū optēꝰSīgalttꝰ diu lugientiū inceſſabilit̓ doleamus.Occurrēs clamo. miẜ eiulo. rugio. plāgoEt gemio. ſuſpiro. ſingultio palce ieſu me¶ Quō occurrendū ꝑ ammiratiuas conſideratiōesMēbrum quartū.Dhuc occurrendū ꝑ ammiratīas diiudicationes vt ſcꝫ volatū quēdaꝫ ſuſpēſiuū ⁊ āmiratiuū inter dīnā maieſtatem ⁊ tuā ꝓpriaꝫvilitatē exerceas diiudicādo videlicetAd que̓. qͥs ve̓iet. cur quo. que̓ dabit. vnde.¶ Offertur in hoc verſiculo fecundiſſima parit̓ ⁊ deuotiſſima cōtemplatiōis materia: ſed paucis ne ꝓlixi ſimus ꝑſtringēda. Debes igit̉ aīa ſuꝑ annūciatiōibus illis ꝓpheticis ⁊ venturi dn̄i promiſſionibꝰ tecūexēplo marie cogitare. quales ſunt annūciatiōes illeꝓfunde videlicet diiudicando. quis. qual̓. ⁊ quātusad quē. qualē ⁊ quātillū dignabit̉ aduētare: q̄ maicſtas ad quā vilitatē. O dignatiōem. Ip̄e qͥ de ſe fatet̉. ego ſū deus oīpotens. qͥ terrā reſpicit ⁊ facit eātremere. qͥ vt in apocalipſi dicit̉ hꝫ in veſtimēto ⁊ infemore ſuo ſcriptu. rex regū. dn̄s dn̄antiū: is inqͣꝫ ta

lis ac tantꝰ nō dedigͣtur viſitare hoīem miſeꝝ ⁊ peccatorem. Hec ſi rite diiudicaueris in āmirationemductus exclamabis O qͣꝫ ſtupenda dignatio. qͣꝫ īdebita miſeratio. qͣꝫ gratuita dilectio regē regū: dominū dn̄antium ad miſellū deſcendere vermiculuꝫ. Etitē Unde mihi hoc vt maieſtas dn̄i veīat ad me:¶ Cur tanta dignatione ad te veniat §. ij.SEcundo āmiratiue cōſiderare habes Cur tāta dignatiōe qͦtidie ad te veniat: qͥd .ſ. cuꝫ adhoc inducat. qͥd alliciat; Non vtiqꝫ bonitas tua. nōmerita tua: ſed ſola gratuita charitas ⁊ īnata pictaſſua. Hinc Ezech̓ .xxxvi. ait Nō ꝓpter vos faciā: ſedꝓpter memetip̄m. et propter nomē ſanctū meū. EtOzee. xiiij. Diligā eos ſpōtanee .i. nullo merito eorūCauſe igitur aduētatiōis cōcurrunt cum cauſis īſtitutionis. de quibꝰ dictum eſt ſupra: quaꝝ potiſſimaeſt oſtenſio ſue charitatis. Et hic exclama dicens. Ocharitas meā d̓cus meꝰ quantum me dilexiſti qͥ ſolagratuita charitate ad me aduenis ⁊ adueniſti.¶ Quomodo veniat §. tertiusc Ertio diiudicandū eſt quomodo veniat. Etquis ſufficiet ad modum veniendi explicandū; Angelus ſuꝑ modo aduentus interrogatus a virgīe prudente: ad ſuꝑiorem magiſtrum remiſit ſcꝫ ſpūm ſāctum. Quid ergo nos dicemus? Sed vt pauca ⁊ hicaſſignemus notandum ꝙ venitSapient̓ occl̓tatōe maieſtatꝭ ſb̓ ſpēbꝰ ſacr̄alibꝰPotēt̓ cū gl̓ia dīnitatis ſcꝫ cū oībꝰ ſanctisclemēt̓ digͣtione pietatꝭmodis pijs.Occultus ſapiēs. ſcīſqꝫ poteris. piꝰ ad nol¶ Primo dico venit ſapienter occultādo: ſcꝫ ſe ſubſacramentalibus ſpeciebus Quod ſapientiſſime facit quia congruis ex cauſis ſcꝫOb meritu. ſignū. riſum. ſeſuꝫ. qꝛ ſcriptū.¶ Prima cauſa quare ſe ſpeciebus dedit velatū eſtob meritū ſcilicet fidei. Fides em̄. teſte btō Grego.nō habet meritum cui humana ratio prebet experimentum. Hunc igitur modū ſapientia illa adinuenit: in quo ſūmum meritum ſi rite fiat conſiſtit¶ Secūdo ob ſignum vt ſcꝫ per ſpecies ſacramētales viſibiles ſignificetur homini quid cōtineatur: etfiat inuiſibiliter ¶ Tertio ob riſum .ſ. infidelium euitandū qui inſultarent ſi crudas comedere videremur carnes. ¶ Quarto ob ſenſū. id eſt propter vitādum horrorem ex eſu crude carnis: ne ſcilicet horreret animꝰ quod cerneret oculꝰ. Aut etiam propterſenſus noſtri debilitatem qui nō poſſet perferre tante maieſtatis claritatem: vt ſic in omnibus noſtre ꝓuideret neceſſitati ¶ Quinto quia ſcriptum. vt ſcilicꝫimpleretur illd̓. Apocalip. ſecūdo. Dabo manna abſconditum. Quare aūt ſub talibꝰ ſpeciēbꝰ pura panis ⁊ vini commēdauit: etiam cōgruentiſſime aſſignātur ſuper hoc rationes quas longum eēt h̓ aſſigre

S

A

Q

R