Capitulū

Fo. CCXXXV..II.

ctis non permiſit: ſed tantū laneis: nec etiam culcitris. Et quia vt dicit Salomon. Qui cuſtoditos ſuum: cuſtodit animam ſuam: et inquietū maſum eſt lingua: ⁊ plena mortifero veneno: ſilentiūſeruari in certis locis ⁊ horis ſtricte mādauit ſubnon leui penitentia. Omnem veſtium pompamet molliciem perpetuo auxilio releganit: vt ipſaquoqꝫ caſtitas clareret in extremo monuit. Summopere vitandam fore familiaritatem ⁊ frequentiam mulierum maxime iuuencularum: que etiaꝫviriles animos aut emolliunt aut inclinant. Uerum quia ſcopon religionis id eſt finis proximuſeſt puritas: ẜm. Iohannē caſſi. in collatꝭ. prima:Moy. Que puritas perducit ad perfectionemcharitatis. Ordinauit prudentiſſime pater ſcilicet Dominicus: vt conſtitutiones ipſe eas omittendo non obligarent ad culpam: que mentis tollit puritatem. Sed ad penam niſi contra preceptum vel in contemptum fieret: quia tūc culpa gruis. Ex his patet qͣꝫprudens fuit in ordine ſtatuēdo: vt dici poſſitⁱ de eo. Prudentia eius ſtabiliuitcelos id eſt predicatores. ¶Hic magnus vocabitur in regno iuſticie. De eo dici poteſt id. ij. ad Timothe. iij. ⁊ in epiſtola feſti eius. Repoſita ē mihi corona iuſticie id eſt premium pro iuſticia quāhabui. Si quidem ſecundū Gregorium. xij. queſtione. ij. cum deuotiſſima. Summum bonum inrebus humanis eſt iuſticiam colere: ⁊ ſua vnicuiqꝫ iura ſeruare. Iuſtus enim malis reddit ſupplicia conuerſis ⁊ penitentibus remedia: indigentibus ſubſidia. Remota iuſticia inquit Auguſtinꝰde ciuitate dei: quid ſunt regna niſi latrocinia: etideo non eſt crudelitas: ſed pietas pro deo punire crimina. ¶ Cum quadam vice beatus. Dominicus cum patribus tractaret de aliquo negocioBononie ſacriſta vocauit vnum ex illis fratribꝰad audiendum confeſſionem. vnius mulieris: vtcreditur. Dixitqꝫ ei. Una pulchra mulier petitvos venite cito. Et qͣꝫuis ſub miſſe dixerit: audiuit in ſpiritu pater Dominicus: ⁊ zelo honeſtatisturbatus dixit ſacriſte. Confitere reatum tuum:Deus fecit mihr notum quod tu putabas occultum. Et veniam petentem diſciplinauit fortiter:⁊ diu: ita vt fratres mouerentur ad compaſſionēpropter liuorem verberū. Et ait. Uade fili: didiciſti de cetero qualiter intuearis feminam: vt decolore non iudices: ora et tu: vt deus te faciat. pudicum. ¶ Cum beatus dominicus in partibꝰ Toloſanis conuiciſſet quoſdam de hereſi: nec emendari vellent: permiſit eos igni tradi comburēdosUnum tamen voluit reſeruari: quē cognouit deireuelatione: et ſi tarde ad fidem reuertendū. Cuiab officiali conceſſu dixit. Fili adhuc bonus ⁊ ſāctus eris ⁊ſi tarde. Quod euenit: Nam poſt multos annos non ſolum hereſim dimiſit: ſed habitūordinis ſuſcepit ⁊ religioſe in eo vixit. Penitētesconſolabatur ſub ſpe venie. Unde ſemel vna dierum poſt predicationem ſuam accedentes ad eūquedam matrone: que hereſim fapiebant. Dicūt

ei ſerue dei adiuua nos. Si vera ſunt que predicaſti: nos in eo errore fuimus. Nam quos tu hereticos declaraſti: nos ſanctos viros eſtimabamus. Quas pius pater conſolatus inquit. Nolite timere. Confido in domino: quia ipſe qui neminem vult perire: oſtendet vobis qualiter domino hactenus adheſiſtis. Factaqꝫ oratione ab eo:viderunt mulieres cattum vnum de medio earuꝫproſiliri qui magni canis preferens quantitatem:habebat groſſos oculos ⁊ flamantes: linguaꝫ longam latamqꝫ atqꝫ ſanguinolentam protractam:vſqꝫ ad vmbilicum: caudam curtam ſurſumqꝫ extenſam: poſteriorum turpitudinem quocunqꝫ ſevertebat oſtentans. De quibus fetor intolerabiliſexalabat. Cunqꝫ per horam circa illas matronasſe huc illucqꝫ vertiſſet: demum per cordam campane aſcendens ad ſummum campanilis inde dilapſus nō comparuit: feda poſt ſe relinquens veſtigia. Conuerſus ergo ad mulieres ſanctus Dominicus ait. Ex eo ꝙ coram oculis noſtris apparuit figurate poteſtis deprehendere: qualis ille ē:cui ſequendo hęreticos deſeruiſtis. Que ad veveram fidem ſunt conuerſe penitentiam ſuſcipiētes: quinimmo alique earum ſunt religionem ingreſſe. ¶Egentibus quoqꝫ liberaliter deo operāte prouidit: quod ⁊ ad iuſticiam pertinet. Diſperſit (inquit Pſalmiſta) dedit pauperibus: iuſticiaeius manet in ſeculum ſeculi. Cū enī rome eēt cuꝫfratribus quadraginta numero ⁊ vno mane hora prandij panis modicus eēt vt pauca fruſta ponerentur in menſa letis vocibus benedictiōe peracta menſas ingreſſi: parum illud quod ante ſingulos erat cū hylaritate capiebant. Et orante patre Dominico. Ecce duo habitu formaqꝫ conſimiles iuuenes cum duabus tobalijs ad collum panibus refertis refectorium intrant: paneſqꝫ ponētes ante patrem Domīcuꝫ. inclinantes ſe ante eūreceſſerunt: non vltra viſi. Nec miruꝫ quia ille miſerat qui facit angelos ſuos ſpiritus panem de celo preſtans: habentem omnem ſaporem ſuauitatis. Eos pater ſanctus fratribus diſtribuit dicēs.Comedite fratres ⁊ confortamini in domino. Deniqꝫ iuſtus cor ſuum ad deum tradidit diluculo.ſcilicet in oratione: que eſt actus religionis virtutis precipue partis iuſticie. Licet autem quaſi tota vita beati Dominice poſſet dici oratio: tamenextra horas canonicas nouem modos ſeruabatorandi exterioribus actibus ad interiorem deuotionem excitandam. YHorum primus erat inclinando ſe ante altare profunde capite et renibus:ac ſi per altare ſignificaretur chriſtus ante quemſe humiliari oſtēdebat: ſciens quia oratio humiliantis ſe penetrat nubes. Sic et fratres admonebat inclinari cum trāſirent ante ymaginem crucifixi humiliati pro nobis. ¶ Secundus modusorandi exterior erat: proſtratus totus in terramſuꝑ faciē ſuam. Sicut ⁊ xp̄s in orto orās ꝓcidit infaciem ſuam: cum ſanguineum ſudorem emiſit:Et in corde ſuo compunctus ac ſeipſū erubeſcēs

E 5