Druckschrift 
3 (1491)
Entstehung
Seite
CXLIIv
Einzelbild herunterladen
 

Titulus.XXI.

tyrāno. Nec multo poſt legati regis florentiā venerūt ſatiſfieri tyrāno poſtulātes. Petebāt veroꝑmagnū auri pondus ad recōpenſatōeꝫ dānoꝝ:que a furente multitudine ſibi p̄dicabāt illata: hiſampliſſimo cōſilio cū mandata regis expoſuiſſētreſponſū humanit̓ eſt ꝓ regis qͥ mittebat reuerentia. Ceteꝝ ip̄ius tyrāni ſcelera: ſordes: ꝑiuria: ceteraqꝫ īprobiſſimi hoīs flagitia ſic patefacta: vt legati ip̄i obmuteſcere tantā ob malignitatem cōgerent̉. Ad extremū abdicatōes ꝓlate qͣs ille nō florentie mō: ſꝫ etiam puppi tā ꝓcul ab vrbe libero īloco metu om̄i ceſſante: ſua ſpōte feciſſet. Nec tn̄ſe admirari ꝙ ille ꝯtra cōfeſſiones ac iuſiurādumſuū nunc veniat. Deſiſſe eū pͥdem hec admirari cūille calcata religione ⁊ fide ppl̓o data: ꝑ fas ⁊ nephas oīa fecerit: ad q̄ ei libido animi cupiditaſqꝫīpulerit: nullū pudorē hoīm: nullū dei metuꝫ vnqͣꝫ habuiſſe. Debere p̄ſtantiſſimū regē non modoaures ſcelerato homini nō p̄bere: verūetiā illiusneq̄ciam vltro cōpeſcere. In hūc fere modū illisreſponſū eſt ⁊ honor de induſtria maior habituslegatis qͦꝫ regis auimus ꝑ obſequiū teneretur.Eodē anno ma/ .§. II.ximū ē reipu. fundamentum ꝑuo pͥncipio iaci ceptū. Ciuibus reſpub. debebat auri pōdo circa milia ſeptuaginta mutuo ſumpta ob lucē redēptiōꝫEa igit̉ ſumma cū ob anguſtiā erarij diſſolui nonpoſſet: ac iniquū videret̉ ſuos fraudare ciues quifidem publicā ſecuti mutuo dederant: media quedam int̓ has difficultates reꝑta eſt via. Hoībuseoꝝ quibus debebat̉ tributū deſcpͥtis annui redditus ē publico cōſtituti ſūt: qͥn a ſingulis centenis. Quantitates ꝟo ip̄as in vnū coaceruatas aſimilitudine cumulandi vulgo montem vocare.Idqꝫ poſtea in ciuitate ſeruatū quotiens reſpu.indiget: ciues tributa ꝑſoluunt quaſi cōmunitatimutuantes: vnde ⁊ p̄ſtantie vulgariter nūcupantur. Solutoꝝ vero penſiones annuas ꝑcipiunt.qui ſoluerūt mutuando: indeqꝫ qͥnqꝫ ꝓ centenario ſoluto recipientes. Hi mōtes cumulationeſqꝫpecuniaꝝ bellis quidem creſcūt: qꝛ tūc onera preſtantiaꝝ ciuibus īponunt̉: que ſoluere eos oꝑtet.Pace minuunt̉ qꝛ ex redditibus cōmunitatis exgabellis ⁊ alijs ꝟijs de capitali reddit̉ creditoribus montis. Et ſic abundante pecunia reipu. diſſolutio fit crebra ⁊ ꝑemptio dicti crediti. Quantitatū ꝟo deſcriptaꝝ venditio eſt ciuibus inter ſe⁊ ꝑmutatio: vt in ceteris mercimonijs: ꝓ tempore: ꝓ ſpe: ꝓ cōmodo minuit̉ eaꝝ p̄cium atqꝫ augeſcit. In emptorem eadem cōmoda: q̄ ſolutor ipſeꝑcepturus erat tranſferūt̉. Ea res facit: vti ciuesad crebras tributoꝝ ſolutōes ꝑdurent: nō ꝑeunteoīno qd̓ ſolutū eſt: ſꝫ vtilitatem ⁊ſi nō magnaꝫ tn̄aliquaꝫ afferente. Pōt aūt cōitas ad placitū ſuūreddere ciuibꝰ qd̓ ꝑ p̄ſtantias ſoluerūt ⁊ tūc vltranō reddet eis .ſ. illa qͥnqꝫ ꝓ cētenario. Pōt etiā vtdictū ē alteri vendere ciui laico vl̓ clerico ius ſuūille qͥ ſoluit cōi p̄ſtantias dictas vel ꝑmutare. Etp̄ciū talis crediti variat̉ ẜm tꝑa pacis vl̓ guerre.Nam aliqn̄ aſcendit p̄ciuꝫ centenarij vſqꝫ ad. lx.flor̄. aliqn̄ deſcendit vſqꝫ ad. xij. ꝓ centenario: vt

ī anno dn̄i. Hcccclvj. infra iſtos duos terminosſūmū ⁊ infimū variat̉ multipl̓r p̄ciū dicti crediti.Suꝑ qͣ maͣ facta multotiens magna q̄ſtio int̓ doctores theologie ⁊ canoniſtas: ⁊ libelli pl̓es editiveꝝ licitus ſit talis ꝯͣctus. Et pͥmo vtꝝ ſit ciui ſoluenti talia onera cōitati licitū reciꝑe illū annuumredditū .ſ. qͥnqꝫ ꝓ centenario: qͦuſqꝫ recipiat ſuuꝫcapitale ſeu p̄cium eius tunc currens. Et cōiter tenebit̉ ꝙ ſic rōne damni ⁊ intereſſe qd̓ inde recepitScd̓m vtꝝ ſit licitū tale ius emere ab eo q̄ ſoluit.⁊ hͦ magis dubiū aliquibus aſſerentibus fore licitū alijs negantibus. Determīatōeꝫ huius ⁊ rōesvide alibi .ſ. in ſecūda ꝑte ſūme ti. de vſuris.Principio ſeque. §. III.tis anni creſcente ī potētiores odio leges due adppl̓m late ſūt. Una ī clericos iniqͣ: ꝑ quā omnibeoꝝ pͥuilegijs derogabat̉. Altera ī ciues ingͣta: ꝑquā dona ac munera hactenꝰ qͥbuſcūqꝫ meritis appl̓o tradita irritū vocabāt̉. Fuiſſe tūc ciuitatemin arbitrio ml̓titudinis imperite decreta ip̄a oſtēdūt. Quid .n. hac poſtrema lege (ſi mō illa lex nomināda ē: q̄ dedecus ⁊ infamīa reipu. parit) iniqͥus ac vilius excogitare quicqͣꝫ pōt. Defectioneꝫfidei q̄ etiā vni pͥuato turpiſſima ē ppl̓o toto īpingere. Nihil vnqꝫ in repu. vtile eſtimādum ē: qd̓fit ꝯtra dignitatē. Dignitas porro ⁊ incōſtātiā etingratitudinem longe repellit. Per eā legeꝫ multi: quoꝝ maiores virtutis gr̄a a populo donati fuerūt: munera ip̄a ⁊ dona relinq̄re: magna cum hominū querela coacti ſunt. Eodē anno pͥuata ex reꝑmagna nō in ſingulos mō: ſed etiā vniuerſe ciuitatis incōmoda ꝑuenerūt. Bardoꝝ erat familiaoīm locupletiſſima ꝑmagnas multis ī locis ſocietates habens. hoc ſumma ⁊ indubitata fide cumapud ciues exteroſqꝫ ad eā vſqꝫ diē fuiſſet ac multoꝝ (vt fit) pecunias in manibus hr̄et: repente inopinatoqꝫ fefellit. Cauſa vero huiꝰ fuit: ꝙ ſurgentibus tunc maxime int̓ frācos angloſqꝫ reges: bellis quidē eius ſocietatis magiſtri ī britania degētes. Credita regi angloꝝ intolerabili pecunia eorē adduxere: vt neceſſariū fuerit fidē ſocietatis abrūpere. Fracta igit̉ ſocietate creditoreſ cū reliquias ꝓſequerent̉: cōpertū ē auri ſupͣ qͥnquies centena milia pͥuatis noībus ſocietatē debere. Multoaūt regi data circiter ſepties cētena milia: ī qͥbus⁊ ꝓpriā ſocietatis pecuniā ⁊ eoꝝ qui ſocietati crediderāt abſūptā ꝯſtabat. Ea res inopinata ⁊ grauis cū multoꝝ pr̄imonia afflixiſſet: traxit poſt ſeruinā minoꝝ ſocietatū: cū ob varia dāna quibusſingule īplicate erāt: tunc ꝙ ortis apud oēs ſuſpitōibꝰ ad repoſcēda ſua q̄ſqꝫ credita ꝓperabat. decoquētibꝰ itaqꝫ ꝑmultis īeſtimabilē iacturā ciuitas ſubiuit: fideſqꝫ anguſti ī foro oīa perturbabatNolo h̓ omitte̓ ⁊ ſi nihil de hͦ dicat leonardꝰ ī hiſtor̄. cuiꝰ ꝟba referimus: ꝙ cōiter tales mercatores vl̓ trapezite qͥ faciūt magna hincīde cōmerciarecipiūt a pl̓imis ml̓tas pecunias ſub noīe depoſiti: ſꝫ ſi intēdūt deponētes tales pecūias inde recipe̓ aliqͥd emolum̄ti ex pecūia depoſita ſaluo capitali al̓s n̄ deponerēt apd̓ eos pecūias ſuaſ vtiqꝫvſurā ꝯmittūt: qꝛ mutuū eſt vere ⁊ ſub ſpe lucri: