CapitulūFo.IIICXVII.
puum ⁊ inſigne memoriale ſui amoris eximij quonos dilexit: eſſet nobis hoc precelſū ⁊ venerabileſacramētū. memoriale inqͣꝫ mirabile ac ſtupendū:delectabile. ſuaue. tutiſſimū. ac ſuꝑ oīa p̄cioſum.in quo innouata ſūt ſigna ⁊ mirabilia īmutata: inqͦ habetur omne delectamētū ⁊ omnis ſaporis ſuauitas. ipſaqꝫ dulcedo dn̄i deguſtat̉: in qͦ vtiqꝫ vite ſuffragiū conſeqͥmur ⁊ ſalutis. hHoc ē memoriale dulciſſimū ſaluificū in quo gratā redēptōis noſtre recēſemus memoriam: in quo a malo retrahimur et ꝯfortamur in bono. et ad ꝟtutū ac gratiaꝝꝓficimus incremēta. in quo ꝓfecto ꝓficimus ipſius corporali pn̄tia ſaluatoris. Alia nāqꝫ quoruꝫmemoriā agimus ſpū menteqꝫ ꝯplectimur: ſꝫ ꝓpter hoc nō realem eoꝝ p̄ſentiam obtinemus. Inhac vero ſacramētali xp̄i ꝯmemoratione ih̓s chriſtus preſens. ſub alia quidē forma: in ꝓpria veroſubſtantia eſt nobiſcū. Aſcenſurus eī in celum dixit apl̓is ⁊ eoꝝ ſequacibus Ecce ego vobiſcū ſuꝫomnibꝰ diebus vſqꝫ ad ꝯſummationē ſeculi. benigna ip̄os ꝓmiſſione ꝯfortans ꝙ remaneret ⁊ eſſetcū eis etiā pn̄tia corꝑali. O digna ⁊ nūqͣꝫ intermittenda memoria. in qua mortem noſtrā recolimusmortuā: noſtrūqꝫ interitū interiſſe. ac lignū viuificū ligno crucis affixum: fructum nobis attuliſſeſalutis. Hec eſt commemoratio gl̓ioſa. que fidelium animos replet gaudio ſalutari: ⁊ cū infuſioneleticie deuotiōis lachrymas ſubminiſtrabat.. Exultamus nimirū noſtrā memorando liberationeꝫ⁊ recolendo paſſionē dn̄icam ꝑ quā liberati ſumꝰvix lachrymas ꝯtinemus. In hac itaqꝫ ſacratiſſima cōmemoratione aſſunt nobis ſuauitatis gaudium ſiml̓ ⁊ lachryme. qꝛ in ea ꝯgaudemus lachrimantes ⁊ lachrymamur deuote gaudentes. letashabēdo lachrymas: ⁊ leticiā lachrymantē. nam ⁊cor ingenti ꝓfuſum gaudio: dulces ꝑ oculos ſtillat guttas. O diuini amoris īmenſitas. diuine petatis ſuꝑ abūdātia. diuine affluentia largitatis.dedit eī nobis dn̄s oīa q̄ ſubiecit pedibus noſtris⁊ ſuꝑ vniuerſas terre creaturas ꝯtulit nobis dominij pͥncipatū. Ex miniſtris etiā ſpirituū ſupernorum nobilitat ⁊ ſublimat homīs dignitatē. Adminiſtratorij namqꝫ ſūt omnes ī mīſterio ꝓpt̓ eoſqui ad hereditatem ſalutis cupiunt deſtinari. Etcum tam copioſa fuerit erga nos eius munificētiavolens adhuc ip̄e in nobis ſuam exuberantē charitatē precipua liberalitate mōſtrare: ſemetipſumnobis exhibuit. ⁊ tranſcēdens omnem plenitudinem largitatis: omnē modū dilectionis excedēs.tribuit ſe in cibū. O ſingularis ⁊ admiranda liberalitas vbi donator venit ī donū: ⁊ datum eſt idēpenitus cū datore. qͣꝫlarga ⁊ ꝓdiga largitas: cuꝫtribuit quis ſeipſum. Dedit igit̉ nobis ſe in pabulum. vt qꝛ homo ꝑ mortem corruerat: ⁊ ꝑ cibū ip̄ereleuaret̉ ad vitam. Cecidit homo ꝑ cibum lignimortiferi: releuatus eſt homo ꝑ cibum vitalem.In illo pependit eſca mortis: pependit ī iſto vitealimentum. Illius eſus meruit leſionē: iſtiꝰ guſtꝰintulit ſanitatem. guſtus ſauciauit ⁊ guſtus ſanauit. Uide qꝛ vnde vulnus eſt ortum ꝓdijt ⁊ medela: ⁊ vnde mors ſubijt inde vita venit. De illoſiquidem guſtū dicitur. Quacūqꝫ die comederis
morte morieris. De iſto vero legitur. Si quis cōederit ex hoc pane viuet in eternū. Hic eſt enī cibuſqͥ plene reficit. vere nutrit. ſūmeqꝫ impinguat: nōcorpus ſed cor: nō carnem ſed animā: nō ventremſed mentē. Homini ergo qui ſpirituali indigebatalimonia ſaluator ipſe miſericors de nobiliori etpotentiori huius mūdi alimento ꝓ anime refection pia diſpoſitione ꝓuidit. Decens quoqꝫ liberalitas extitit ⁊ conueniens operatio pietatis. vtverbū dei eternū quod rationabilis creature cibꝰeſt et refectio. Factū caro ſe rationabili creaturehomini. videlicet ī edulium largiret̉. Panem enīangeloꝝ manducauit homo. Et ideo ſaluator aitCaro mea vere eſt cibus. Hic panis ſumitur: ſedvere non conſumitur. manducat̉: ſꝫ non tranſmutatur. qui in edentem minime tranſformat̉: ſꝫ ſi digne recipitur ſibi recipiens conformat̉Poſt concilium. §. III.generale celebratū anno dn̄i. Mcccxiij. Clemensiter agens a vienna vt perueniret burdegalam. īvia infirmatus diem clauſit extremuꝫ. Hic vt cronice referūt fuit nimis cupiditatibꝰ deditus. propter quod ſcelus ſymonie: maxime a canonibꝰ deteſtata et punita: ml̓tū viguit in curia ſua circa beneficia. Ꝙ aūt quidā dicūt in papā non poſſe cadere ſymoniā: beatus thomas hoc reprobat. Inſuper et minus honeſte vite fuit. ⁊ coīter dicebat̉cū quadā comitiſſa pulcherrima muliere cōtubernium habere. Nepotibus qͦꝫ ſuis ⁊ alijs attinentibus magnū theſaurū dereliquit. Inſuꝑ refert̉.ꝙ cū ex hoc ſeculo migraſſet quidam ſuus neposquem ml̓tū ſenſual̓r diligebat. induxit quendamperitū in arte nigromācie. vt inquireret ꝑ maleficiū illud: qͣliter illi nepoti ſuo eēt ī alia vita. Quiaūt exercens fecit quēdam capellanū pape audacem valde videre inferni loca: ibiqꝫ palatium inquo erat lectus ignitus vidit: vbi quieſcebat nepos ille pape. Qui nepos aſpiciēti capellano dixit: ꝙ ꝓpter viciū ſymonie ibi erat adiudicatus.Uidit etiam dictus capellanus. vt fert̉ alid̓ palatium igne plenū preparari econtra pape clemēti.Quod cū pape retuliſſet: nūqͣꝫ poſtea viſus ē letus: ſꝫ paulopoſt deceſſit. Cuius cadauer cū poſitum fuiſſet in eccleſia quadā cū multis lumīaribꝰnocte ignis eccleſiā ꝯbuſſit ⁊ corpus eius a lūbisvſqꝫ ad pedes. ¶ Anno aūt ſeq̄nti rex apulie rob̓tus vt vindictam ſumeret in fredericū regē ſycilieex eo ꝙ in aduētu imꝑatoris in ytaliā .ſ. hērici: vtdicet̉ infra colligās ſe cum imꝑatore fregit federapacis cū eo inite ad exterminiū eiꝰ: ⁊ iā ceꝑat qͣſdā terras eiꝰ in calabria: fieri fecit magnā claſſemneapoli ex diuerſis gētibꝰ apuloꝝ ꝓuincialiū ⁊ regnicolaꝝ ac ianuēſiū. cētū vicꝫ ⁊ vigīti galeaꝝ ⁊alioꝝ lig̓ꝝ deferētiū eqͦs ad bella aptiſſimos. ⁊ cūduobꝰ milibꝰ militū ſeu eqͥtū ⁊ innumerabiliū peditū. Cū his ip̄e ꝑſonal̓r aderat: ⁊ cū duobus germanis ſuis dn̄o philippo pͥncipe ⁊ dn̄o gyāne. ⁊cū his copijs mare ingreſſus ī ſyciliam deſcenditobſidenſqꝫ caſtrum dictum amorem vi obtinuit.Inde ꝓgrediens ciuitatē trapalis obſedit. ꝑ mare ⁊ terrā infeſtans. Et cū de die in diē exiſtima-