Fo. .IXXVCapitulū XIII

Quoniam autem. §. VIfugiēda mala per donū timoris ⁊ faciendo bona:ꝑ ſpūm pietatis neceſſaria eſt cautela ⁊ circumſpectio diſcretionis. pater luminū cuius vnctiodocet de oībus. ſpū ſcientie filiam ſuā illumīauitvt ſcꝫ ſciret qͥd ⁊ quēadmodū eſſet agēdū vel vitandū: ⁊ oē ſacrificiū ſuum ſale ꝯdiret. Mala enīſunt vicina bonis. ⁊ plerūqꝫ dū vitamꝰ vnū vicium labimur in ꝯͣrium. Sctā ergo ⁊ deuota xp̄i ancilla cū dulcius ⁊ ſuauius qͣſi vnus ſpūs facta cūdeo amoris gluttinio adhereret. audito extraneorum aduentu ne forte aliquē ſcādalizaret a ſuaui illa cōtemplationis iocūditate. ab amplexibuſſponſi ſui vim ſibimet inferens. ſpūm ſuū cū tanto dolore auellebat. ꝙ quaſi ruptis viſceribꝰ ſanguinem purū in magna qͣntitate euomebat vl̓ cōſpuebat. mallens hoc affligi martyrio qͣꝫ fratrū ⁊maxime peregrinorū pacē turbare. Qn̄qꝫ tamencū ſpū ſancto reuelāte aliquoꝝ licet longe exiſtētiū prenouiſſet aduentū. ad rura vel ad ꝓpinquanemora fugiens. vix ꝑ totā diem poteramꝰ reperire latitātem. Quādoqꝫ ꝓpter aliquoꝝ indigentium vtilitatem nullo niſi ſpūſctō incitante cogebat̉ ſomnū ſuū diſrumpere. Uade aiebat. qꝛ noncurioſe ſed cauſa neceſſitatis expectat te aliquis.Licet aūt qͣntū ad ꝓximos nō tm̄ bonos: ſed etiam diſcolos mira diſcretōne ſciētie cuſtodiret pacem: ſibi tamē ſoli valde indiſcreta ſeipſam nimiſabijciens ⁊ ſupͣ modū affligens nobis aliqn̄ videbat̉. ipſa tamē circa ſe tanto diſcretior erat: qͣntonihil de ſe niſi a ſpūſctō familiariter edocta aliqͥdfacere p̄ſumebat. Non enī vnū diem ſine cibi refectione p̄terire auderet: niſi ſe abſorta ſenſualitateſupͣ ſe ruptā eſſe cognoſceret certiſſime. Aliqn̄ tn̄vt pacem coaſſiſtētiū ꝯſeruaret in tali ſtatu aliqͥdcaꝑe temptauit. ⁊ nihil penitꝰ caꝑe potuit: ſed p̄dolore pene defecit. ¶ Accidit aliqn̄ ꝙ cauſa viſitādi aliqͦs ſibi familiares cū maneret apud oegnies iuiſſet apud ī villēbroth in reditu ſuo ꝑ mediūnuelle tranſiens. reduxit poſt hec ad memoriampeccata ⁊ abomīationes q̄ in illa villa faciunt ſeculares freq̄nter: tanqͣꝫ indignationem concepit.in corde ſuo ꝙ pre dolore cepit clamare. Queſitoqꝫ cultello ab ancilla ſua cū extra villā eēt voluitcutem a pedibus ſuis reſecare: eo ꝙ loca tranſierat in quibus creatoreꝫ ſuū miſeri homīes tot iniurijs ꝓuocāt. tot flagicijs exaſperant. Cūqꝫ nōſolum in mente. ſed quid mirabilius eſt ſenſibilit̓doleret ī pedibus qͥbus p̄dicta calcauerat: vix tādem cū multotiens pedes ad terrā colliſiſſet potuit qͥeſcere. Pertinet etiā ad donū ſciētie cognitio ⁊ abhominatio peccatorū. ⁊ inde dolerę: ꝓpt̓quod dicit̉. Qui addit ſcientiam: addit ⁊ dolorē¶ Adeo autē fideles predicatores ⁊ paſtores diligebat: qui diſſemīant verbi dei ſciētiā. ꝙ pedeseorum poſt predicationis laborem mira affectiōeconſtringens. et ipſis inuitis oſculari oportebat:vel pre nimia anxietate cū ſe ſubtraherent clamabat. Multis aūt lachrymoſis ſuſpirijs. multiſqꝫorationibus ⁊ ieiunijs a dn̄o inſtantiſſime poſtulando obtinuit vt meritum et officium predicati-

onis qd̓ ī ſe exercere nō poterat̉: in aliqua alia perſona ei dn̄s recōpēſaret. ⁊ vt ſibi d̓s ꝓ magno munere vnū p̄dicatorē daret. Quo dato p̄cibꝰ cor eiꝰp̄ꝑabat. ꝟtutē corꝑis in laborē ꝯferebat. verba miniſtrabat greſſus dirigebat: gr̄am ⁊ fructū ancilleſue meritꝭ p̄bebat. Nā ꝓ ip̄o ſingul̓ diebꝰ dū eēt īlabore p̄dicādi dn̄o ⁊. b. marie dicēdo. Aue ma. cēties ſupplicabat ſic̄ p̄dicāte hylario martīꝰ. orabatEt quoniā parū. §. VII.ꝓdeſt ꝑ ſpm̄ timoris mala vitare. ꝑ ſpm̄ pietatisbona age̓ ꝑ ſpm̄ ſcīe ī oībus diſcretionē hēre et inmedio natōis pͥue ⁊ ꝑuerſe recte cōuerſari nec abalijs decipi ꝟbis vl̓ exēplis: niſi etiā mal̓ īminētibus reſiſtamꝰ bona ꝑ patīam ꝯſeruemꝰ. ꝑ ꝯſtātiāvſqꝫ ī finē ꝑſeueremꝰ ⁊ ꝑ lōganimitatē vite eternepͥmiū expectemꝰ: pr̄ miſcd̓iaꝝ qͣrto lapide p̄cioſoſcꝫ fortitudine filiā ſuā exornauit. ⁊ ꝯͣ oīa aduerſap̄muniuit: vt nec aduerſitatꝭ īpulſu frangeret̉ necꝓſꝑitatis blādimēto eleuaret̉. Aliqn̄ cū p̄ doloreparaliſis clamaret ⁊ pectꝰ ſuū tūdere cogeret̉: quidā familiaris eius ip̄i ꝯpatiēs ī qͦdā loco latebat.⁊ ꝓ ip̄a dn̄o ſupplicabat Tūc ip̄a īfirmitatē p̄cibꝰ illius minui ſentiēs. vade ait ancille ſue ⁊ dic hoī illi vt ceſſet orare ꝓ me. nā or̄onū eiꝰ medicīa diſcipline mee dū meliꝰ habeo ī curro detrimētū. Nonſolū aūt ꝑ ſpm̄ fortitudinis hēbat potētiā r̄ſiſtēdiaduerſis: ſꝫ etiā oībꝰ carnalibꝰ illecebris abſtinēdiAdeo qͥppe corpꝰ ſuū iuuēcula illa tīpaniſtria qͣſiint̓ duo crucis ligna extēdēdo deſiccauerat: ꝙ nūqͣꝫ ꝑ pl̓es ānos pͥmos etiā libidīs motꝰ ꝯͣ ſe exurge̓ſenſerat. Ex qͦ etiā tātā fiduciā int̓ hoīes hēbat. ꝙoēs ſibi ſil̓es ex abundātia innocētie ſue eſtīabat.Un̄ cū qͥdā familiaris eiꝰ amicꝰ ex nimio ſpūalisaffectiōis exceſſu manū eiꝰ aliqn̄ ſtrīgeret lꝫ caſtoaīo nil turpe cogitaret: ſenſit tn̄ tanqͣꝫ hō ex illa nimia vicinitate pͥmos motꝰ ſibi inſurge̓. Cunqꝫ illaꝓrſus hͦ ignoraret audiuit vocē d̓ excelſo .ſ. Nolime tange̓: nec tn̄ intellexit qͥd ſignificaret. Deꝰ em̄mitꝭ nr̄is īfirmitatibꝰ ꝯpatiēs. noluit illū corā ſctāmuliere ꝯfundere verecūdia. Uolebat aūt tāqͣꝫ zelotes caſtitatē amice ſue cuſtodire. ⁊ illū ꝓpt̓ īminentia ꝑicula caſtigare. Un̄ cū illa diceret. Audiui inqͥt nūc quādā vocē ⁊ qͥd ſignificet ignoro. ſcꝫNoli me tangere. Ille aūt qͥd eſſet intelligēs ſibide cetero diligētius cauit: ⁊ dn̄o q̄ infirmitatē eiꝰdetegere noluit gratias agens receſſit.Per ſpiritu au­ S. VIIItē ꝯſilij nihil īordinatū. nihil p̄cipitant̓ egit: ſꝫ omnia diligent̓ ⁊ ꝓuide ⁊ cū deliberatōne faciens. lꝫfamiliari cōſilio ſpirituſſancti interius vteretur. lꝫdīnis ſcripturꝭ ſufficient̓ inſtrueret̉ p̄ nimia tn̄ humilitatis abūdātia. ne ſapiēs ī ocul̓ ſuis videret̉.alioꝝ ꝯſilijs ꝓpͥe volūtatis renūciās ſeip̄am deuote ſubijcere nō dedigͣbat̉. Ml̓ti d̓ familiaribꝰ amicis eiꝰ. qͥ diuinā eiꝰ prudētiā exꝑti freq̄nter erāt nihil ardui ſine eiꝰ ꝯſilio attemptabāt. Qd̓ em̄ hūana rōne ſcire nō poterat: p̄miſſa oratōe īſpirata diuinitus ſciebat. Un̄ cum quidā eius amicus. quimediocritate ſua ꝯtētꝰ: tāto ſecuriꝰ quāto ab oculis hoīm abſtractus ⁊ a pōpa ſeculari remotꝰ deo

fi 5