Titulus.XVIII.

miranda q̄dā ⁊ quodāmodo indiſcreta cōmixtioſuꝑni luminis ⁊ illuminate mētis. Adherens qͥppe deo vnꝰ ſpūs ē. Merito ꝓinde viſiōes ⁊ ſomnia non recipio. Figuras ⁊ enigmata nolo: ipſasquoqꝫ angelicas ſpes faſtidio: quippe ⁊ ip̄o lōgeſuꝑat meꝰ xp̄s ſpecie ſua ⁊ pulcritudine ſua. Nōgͦ aliū ſiue angelū ſiue hominē: ſed ip̄m peto oſculari me oſculo oris ſui. Nec ſane p̄ſumo me oſculatū iri ab ore eius. Eſt em̄ hͦ aſſumpti hoīs vnicefelicitatis ⁊ p̄rogatiue ſingularis: ſed humiliꝰ aboſculo oris ſui peto me oſculari: qd̓ cōmune ē ml̓toꝝ: vtiqꝫ qui dicere poſſunt: ⁊ nos de plenitudīeeius accepimꝰ. ¶ Intēdite. Sit os oſculans verbum aſſumēs: oſculatū caro q̄ aſſumit̉. oſculū vero qd̓ pariter ab oſculante ⁊ oſculato ꝑficit̉: ꝑſona ip̄a ex vtraqꝫ cōpacta: mediator dei ⁊ hominūhomo xp̄s ieſus. Hac ergo rōne ſanctoꝝ nemo dicere preſumebat: oſculet̉ me ore ſuo: ſꝫ tm̄ oſculooris ſui: ip̄i ſeruātes ſane p̄rogatiuam iſtā. cui ſingulariter ſemelqꝫ os verbis imp̄ſſum ē: cui ſe corporaliter plenitudo oīs diuinitatis incluſit Felixoſculū ac ſtupenda dignatōe mirabile: in quo nōos ori impͥmit̉: ſed deꝰ homini vnit̉: ⁊ ibi ꝯtactuſlabioꝝ quendā cōplexuꝫ ſignificat animoꝝ. Hecaūt ꝯfederatio naturaꝝ diuinis hūana cōponit:qͥ in terris ſunt: ⁊ q̄ in celis pacificans. Ip̄e em̄ eſtpax nr̄a qui facit vtraqꝫ vnū. Ad hoc igit̉ oſculūſanctus quiſqꝫ antiqͥ tꝑis ſuſpirabat: eo ꝙ iocunditatē ⁊ exultationē theſaurizari ſuꝑ ip̄m: ⁊ thezauros oīs ſapientie ⁊ ſcīe in ip̄o abſcōditos preſentiret: cuperetqꝫ: ⁊ ip̄e de plenitudine eius accipere. Sentio placet vobis qd̓ dicit̉: ſed accipite⁊ aliū ſenſū. Non latuit ſanctos: ⁊ ante ſaluatorꝭaduentū deū ſuꝑ mortaliū genꝰ cogitare cogitationes. Nec em̄ faceret verbū ſuꝑ terrā: qd̓ nō reuelaret ſeruis ſuis ꝓphetis. Erat tn̄ verbum iſtudabſconditū a multis. Fuit nāqꝫ in illo tꝑe rara fides in terris ⁊ tenuis admodū ſpes in pluribꝰ eorū: qui expectabāt redēptionē iſrl̓. Qui ꝟo p̄ſciebant ip̄i: ⁊ p̄dicabāt xp̄m in carne ventuꝝ: ⁊ cumip̄o pacē. Unde ⁊ quidā eoꝝ. Et pax inqͥt erit interra noſtra cū venerit: īmo ꝑ ip̄m xp̄m dei gr̄amom̄s recuꝑaturos cū omni fiducia ſicut acceꝑantp̄dicabāt. Qd̓ ⁊ p̄curſor dn̄i Iohānes ſub tꝑe impletū eē agnouit ⁊ ꝑhibuit. Gratia inquit ⁊ veritas per ieſum chriſtum facta ē: ⁊ ita veꝝ eē om̄isnunc chriſtianus ppl̓s experit̉. Ceteꝝ illis p̄nunciantibus pacē: morā aūt faciente auctore pacꝭ nutabat populi fides: dū nō erat qui redimeret: neqꝫ qui ſaluos faceret. Itaqꝫ cauſabant̉ hoīes moras ꝙ ille totiens nūciatus necdū veniret pͥncepspacis: ſicut locutus fuerat ꝑ os ſanctoꝝ qui a ſeculo ſunt ꝓphetaꝝ eius: ⁊ ſuſpectas habētes promiſſiones: ſignū ꝓmiſſe recōciliationis qd̓ ē oſculū flagitabāt: ac ſi nuncijs pacis vnuſqͥſqꝫ de populo rn̄deret. Quouſqꝫ tollitis aīas nr̄as: iā oliꝫꝓmittitis pacē ⁊ nō venit: ꝓmittitis bona et adhuc turbatio. Ecce hoc ipſum multifarie multiſqꝫmodis ⁊ angeli patribꝰ ⁊ pr̄es noſtri nūciauerūtnobis. Pax. pax. ⁊ nō ē pax. Si mihi vult eē perſuaſum deꝰ qd̓ de ſuo bn̄placito voluntatis tam

crebra iā legatōne ſpondet nec exhibet: oſculeturme oſculo oris ſui: ſicqꝫ ſigno pacis faciat de pace ſecuꝝ: nam verbis iā quomodo credā? Opuē magis oꝑe verba firmari. Probet veridicos ſuos nuncios deꝰ: ſi tn̄ nuncij eius ſūt ⁊ ſequat̉ eosip̄e vt ſepius ꝓmiſerunt: qꝛ ſine ip̄o pn̄t facere nihil. Miſit pueꝝ: tulit baculū: ⁊ nec dū eſt vox necvita. Nō ſurgo: nō ſuſcitor: nō excutior de puluere: nō reſpiro in ſpem: ſi non ꝓpheta ip̄e deſcendat ⁊ oſculet̉ me oſculo oris ſui. Huc accedit ꝙ isqui noſtrū ſe ꝓfitet̉ meditatorē ad deū: dei filiꝰ ē ⁊deus ē. Et quid ē hō vt innoteſcat ei: aut filiꝰ hominis vt reputet eū? Que mihi fiducia vt tanteme audeā credere maieſtati? Unde inqͣꝫ terra autcinis p̄ſumo deū hr̄e curā mei. Ad hͦ: diligit pr̄emſuū me vero opus non habet: bonoꝝ meoruꝫ noneget. Unde ergo ꝯſtabit mihi ꝙ mediator meusin parte nequaqͣꝫ ſit. Tn̄ ſi vere vt dicitis decreuitmiſereri deus: cogitatqꝫ vt cōplacitior ſit adhuc:ſtatuat teſtamentū pacis ⁊ fedus ꝑpetuum feriatmihi in oſculo oris ſui: vt q̄ ꝓcedūt de labijs ſuisnon faciat irrita. Exinaniet ſe: humiliet ſe: inclinet ſe: ⁊ oſculet̉ me oſculo oris ſui. vt ex equo ꝑtibus ꝯgruēs mediator neutri ſuſpectꝰ ſit. deus filius dei hō fiat: filius hominis fiat: ⁊ certū me reddat in hoc oſculo oris ſui. Securꝰ ſuſcipio mediatorē dei filium quē agnoſco ⁊ meū. Minime plane iā mihi ſuſpectus erit. Frater em̄ ⁊ caro mea ēPuto em̄ ſpernere me iā nō poterit: os de oſſibmeis ⁊ caro de carne mea. Itaqꝫ vetus q̄ rela ſacroſanctū oſculū .i. in carnādi verbi dei myſteriūflagitabat: dū longa ⁊ moleſta expectatōe fatigta fides deficeret: ⁊ infidelis ppl̓s aduerſus ꝓmiſſa dei victus tedio murmuraret. Adinuētio meaē ſi non hͦ idē ⁊ vos cognoſcitis de ſcripturis. Inde erāt q̄ relule ille ⁊ plene murmure voces. Māda remāda expecta reexpecta: modicū ibi: modicū ibi. Inde anxie ⁊ plene pietate p̄ces. Da mercedē dn̄e ſuſtinētibus te: vt ꝓphete tui fideles inueniant̉. Inde blāde ille ⁊ plene cōſolatōe ꝓmiſſiones. Ecce apparebit dn̄s ⁊ nō mentiet̉. Si moram fecerit expecta eum: qꝛ veniet ⁊ nō tardabit.Sicqꝫ itaqꝫ ⁊ plebs murmurabat et fides nutabat: ⁊ angeli pacis amare flebant iuxta vaticiniūprophete. Ne ergo vniuerſum genus humanummorā faciente chriſto deſperatōe periret: dum ſecontemni ſuſpicaretur infirma mortalitas: ſueqꝫreconciliationis cum deo de gratia totiens repromiſſa diffideret: ſancti qui de ſpiritu certi erāt certitudinem de carnis preſentia exoptabant: ac ſignum reformande pacis propter puſillanimes etincredulos omni inſtantia requirebant. O radixyeſſe qui ſtas in ſignum populorum: quem multiprophete ⁊ reges voluerunt videre ⁊ nō viderūtFelix tamen ex omnibus ſymeon: cuius ſenectusin miſericordia vberi. Is nempe exultauit vt videret deſiderij ſignum. vidit ⁊ gauiſus eſt: acceptoqꝫ oſculo pacis in pace dimittitur. Ante tamēaperte pronuncians ieſum eſſe natum in ſignumcui contradicendum erat. Omnino ita fuit. Contradictum ē orto ſigno pacis: ſcꝫ ab his qͥ oderūt