Capitulū .VI.Fo.
CLIIII.
Poſt hec vir §. XXI.domini auſbertus in aula regis licet nolens a genitore ꝓductus ſicut erat acumine ingenij claruscepit eē aulicus ſcriba doctus. conditorqꝫ regaliūpriuilegioꝝ. ⁊ gerulus annuli regal̓ quo eadē ſigͣbant̉. Cū vero corā rege ⁊ pͥncipibus cōſueto more diuerſa muſice artis inſtrumēta in cordis ⁊ tybijs audiret ꝑſonantia. aiebat ſibi. O bone cōditor qͣle erit te diligētibus canticū indeficiens ī celeſtibus audire angeloꝝ. ſi tantam etiā p̄bes motalibus induſtriā: vt peritia artis ⁊ ſuauitate cantilene ꝓuocent animos audientiū. ¶ Poſt hec factus eſt monachus in fontanelle vbi tūc p̄erat beatus vuandregiſilus ⁊ p̄ſbyter cōſecratus eſt a beato andoeno. Predixit theodorico adoleſcēti: ꝙrex eſſet futurus. ad cuius ꝓphetie fidem ager inqͦ tūc erat ſub hyemali tꝑe viridem ꝓduxit herbāceteris agri ꝑtibus ꝑpetuo viridiorē. Poſt btm̄andregiſilum qui fuit abbas annis fere. xx. electeſt lambertus tauernenſis poſtea factus ep̄s lugdunenſis poſt beatū geneſiū. Et beatꝰ auſbertustūc factus eſt abbas fontanelle. Poſt beatū veroandoenuꝫ factus eſt epiſcopus. Quadam āt dieexpletis miſſarū ſolennijs cūctos rothomagēſestam nobiles qͣꝫ ignobiles introduci iuſſit ad ſperata cōuiuia. vbi cūctis diſpoſite recūbentibꝰ ep̄sad menſam paupeꝝ reſedit. Cēſus qui de vill̓ publicis canonico ordīe ad ꝑtem pontificis canonieꝑſolui cōſueuerant in reſtauratōe eccl̓iaꝝ p̄ſbyteris indulſit. Dedit priuilegiū monachis fontanellenſibus vt ſemꝑ ex ſemetip̄is abbatem eligerentIn quo tamen pͥuilegio ligauit eos ſub vincl̓o excōmunicationis. ſi vel ip̄i vel poſteri eoꝝ a regulaſancti benedicti deuiarent. Qd̓ priuilegiū factū ēanno dn̄i. dc. lxxxij. regis theodorici. xvj. Ep̄atuſdicti auſberti qͥnto in vrbe rothomago in ſynodoIncuſatus apud pipinū pͥncipem iuſſu eiuſdē deportatus eſt in exiliū apud altum montem qd̓ humiliter tulit nullo extante crimine. Eo mortuo cūſudarium cera litum capiti eius imponeret̉: viſuſeſt aꝑire ocl̓os. Lāpas āte ſepulchꝝ eius ſaccēſainceſſanter nō ſolū ardebat: ſꝫ etiā redūdabat: ita:vt ſub ea poneretur vas in quo redūdātia eius refunderetur.Fuit ⁊ tem/ .§. XXII.poribus illius ſanctus agilus filius agnoaldi viri nobiliſſimi ſigiberti regis conſiliarij. puer bone indolis: quē ꝓpter ſceleres motus infantie parentes agilū noīauerūt: ac ſancto columbano bn̄dicendū obtulerūt. Cuius bn̄dictione ꝑcepta traditus eſt puer ſancto euſtaſio de quo ſupͣ bone religionis viro ſacris litteris imbuendū cū alijs nobilium filijs. qui poſtea p̄ſules fuerūt in diuerẜ locis. Et de virtute in ꝟtutem ꝓficiēs factus eſt abbas in monaſterio reſbacen̄. Porro beato colūbano abbate a theodorico rege de monaſterio ſuo ꝑcōſiliū peſſime brunichildis regine expulſo. ⁊ beato euſtaſio ī locū eiꝰ ſubſtituto. eo rꝑe prudentifratrū cōſenſu decretū eſt vt ꝓbus agilus ad eaꝫdirigeret̉. q̄ maxime beato colūbano infeſta erat.
iaruꝫ acceſſum a monaſterio ꝓpellebat. etſibi q̄ regina erat idem ꝯtradixerat. Itaqꝫ pergēsagilus. cū adhuc lōge eēt a monaſterio ſuꝑuenitZnepos vuandeleni ducis cū ſatellitibꝰ. qui ſub obſotentu venantiū obſeruabāt exitus monaſterij more latronū. Is ergo extento brachio niſus eſt per3cutere mitiſſimū virū agiluꝫ. At ip̄e ſubducto ter2rore ſignū crucis oppoſuit. moxqꝫ brachium illiusobriguit. ⁊ ſicut extenſum fuerat a deo: inflexibilemanſit. vt nemo valeret gladium de pugno eiuseducere. nec ip̄e de loco pedē mouere. Obſtupefactis omnibꝰ infelix ille capite ſubmiſſo a ſancto viro veniā ⁊ miſericordiam poſtulabat. Qui factaorōne mox vt brachium eius tetigit: vigor pͥſtinꝰredijt. Et cū capulus gladij adhuc maneret carnimanus cōiunctus. oroe etiaꝫ illū ab hoc liberauit.qui adeo cōpūctus eſt: vt relicta militari toga habitum religionis aſſumeret. Cū aūt fama huiꝰ miraculi regia impleſſet menia veniens ſanctus agilus ſe aſpectibus regis ⁊ regine obtulit. Quē cūmagno honore ſuſceperūt. ⁊ ambo rex ſcꝫ ⁊ regīacōpuncti veſtigijs eius ꝓcumbentes indulgentiam petierūt ſuꝑ temeritate ⁊ moleſtia quā intulerant ſanctis viris. ¶ Poſt hec lotharius in ſedetrium regnoꝝ ſublimatus decreuit ſynodica diffinitione viros peritos dirigere. qͥ vicinas gentesab errore reuocarēt. ex multoꝝ igit̉ epiſcoporum⁊ ſacerdotū cetu ad opus prefatū eligit̉ prudētiſſimus agilus ſimul ⁊ abbas Euſtaſius: qͥ egreſſi ml̓tos ad fidē xp̄i cōuertūt. Et in ip̄o itinere ſanctusagilus miraculis claruit. nā ⁊ demoniacā ꝟbo curauit. ⁊ ſadabergam virgīem de qͣ dictum eſt ſupͣorbatam lumine ſanauit. Ipſe quoqꝫ validiſſimafebre correptus: in riſione angelica liberatus eſt.Quadā aūt die ꝑagrās ſctūs heremi ꝯfinia ſuꝑtorrentē ad quēdā locū deuenerūt ibiqꝫ ſub pomorū arbore ſanctus cū ſocijs ſub eius vmbracl̓o q̄euerūt. Et cū ibi diutius oraſſet: vidit in aere nubēſplendidam radijs choruſcantē figuram crucis p̄tendentē. Ex cuiꝰ claritate ꝑ tres dies ⁊ noctes tātum lumē cōtinuatū emicuit: vt illic videres omnia clare ſicut in meridie. Per tres etiam dies rosibidē in modū crucis a mane vſqꝫ ad veſperaꝫ eſtviſus. Indeqꝫ reuelatūqꝫ ē ibi monaſteriū ꝯſtruēdum. Quo edificato de voluntate regis factꝰ eſtibi abbas agilus p̄fatus. ¶ Quadā aūt die veſꝑecircuiens officinas monaſterij cū ꝑgeret ad xenodochiū qd̓ illius ordīatōe ſctūs andoenus ibi cōſtituerat: audiuit ad portā monaſterij velut plangētis hoīs exilē vocē. Aꝑtaqꝫ feneſtra que porteinherebat: cernit ante fores iacere pauꝑem vlceribus plenū: petētē ſe hoſpitio rectpi. Cōuerſꝰ ſanctus agilus ad ſociū .ſ. frēm brādolinū ait. Ecce qͦmodo alijs vtilitatibꝰ occupati tanta negleximꝰ.Perge igit̉ velociꝰ ⁊ para ei refectionē. Illo abeunte ip̄e aꝑto oſtio ait ad pauꝑem. Ueni frater.En faciemus tibi qd̓ ꝯpetit. Quo reſpōdēte ſe p̄dolore vlceꝝ nō poſſe ambulare: ſuis eū humerisimponens detulit in domum abſqꝫ vllo ponderepoſuitqꝫ ſuper ſedile iuxta focum. hyemū enī eratAccipiēs qͦꝫ vrceū ⁊ lintheū vt aqua manibꝰ eiusinfūderet: ſubito diſparuit.
v 2