Capitulū .V.Fo. XIII.
panes ordeaceos. Imꝑator autem iuſſit ſuos ſtipatores illos ſuſcipere: ⁊ reddere ei fenum dicēs.Ordeum pabulū eſt iumentorum qd̓ dedit nobisrecipiat ⁊ ipſe fenum. Qui recipiens dixit. Nosquidem o imperator ex quibus comedimus: tibiobtulimus: tu autem quibus nutriris irrōnabilitatē nature tue dediſti nobis: voluntaria quideꝫirridens nō volūtaria nobis in paſtum feciſti hocfeno. Audiens hoc Iulianus ⁊ inſaniēs: dixit adeū: paſcio iſtius feni ſine ablatione dabitur tibi.Quando autem reuerſus fuero perſas ſubijciaꝫciuitatē tuā ⁊ deſolabor: vt fiat magis fenifera qͣꝫhomifera. Nō enī ignoro audaciam a te ppl̓o ſuaſam vt a me adoratā deā poſtqͣꝫ eā ſtatueram nōferens feſcinationē cōſtringeret vſqꝫ in finē. Quibus dictis pergebat ad perſaꝝ regionem. Regrediens autē baſilius in ciuitatem ⁊ vocās omnemmultitudinē: narrauit ei imꝑatoris verba ⁊ deditei cōſiliū optimū dicēs. Pecuniam fratres ad nihilum reputate ⁊ ſaluti noſtre ꝓuidete: vt ſi datūfuerit tempus tyranno muneribus eū placemus.Qui abeuntes in domos ſuas que habebāt ī manibus ſuis vnuſquiſqꝫ attulit ei cum alacritate .ſ.auri argenti: ⁊ lapidū precioſoruꝫ infinitam multitudinem. Qui poſuit in theſaurario ſuꝑſcribēsvniuſcuiuſqꝫ nomē: dicēs eis. Potens ē deꝰ ⁊ illum attrectare ⁊ veſtra vobis reſtituere. Statimqꝫ p̄cepit omni populo ⁊ clero ciuitatis: cum mulieribꝰ ⁊ infantibꝰ aſcendere in montē in quo venerat̉ templum cōſtructū ad honorē dei genitricis marie: ⁊ tribus diebus ieiunium ſuſcipientes:poſtulauerūt dominū diſſipari iniquiⁱ imperatoris ſenſum. Et perſeuerantibꝰ in oratiōe: vidit baſilius multitudinē militie celeſtis hincinde in mōte: ⁊ in medio ſuper thronū glorioſū ſedentē ī muliebri habitu dicentē ad ꝓxime ſibi ſtātes magnificos viros. Uocate mihi mercuriū. Cui aſtantait. Interfice Iulianū in deū ⁊ in filium meū blaſphemantē. Sanctus aūt mercuriꝰ qͥ miles fuerain vita: viſus ē cū armatura ſua ab ea velocit̉ abire. Et aduocās dn̄a illa baſiliū dedit ei libellū hbentē in hyſtoria oēm mundi facturā: dextrorſuvero hominē a deo plaſmatū. In fine autem vbiblaſmat̉ hō parce. Et cōtinuo baſilius ex pergefactus a ſomno: cū timore ſimul ⁊ gaudio conſtitutus erat. Similē viſionē mortis iuliani vidit eadē nocte libanius ſophiſta cū eſſet in perſide: ⁊ q̄ſtoris ageret dignitatē. Expauefactꝰ ergo magnus baſilius cū eubolo ſolo venit in ciuitatem: etadijt locū ſepulchri ſancti martyris mercurij: vbi⁊ cōſeruabant̉ arma eiꝰ. Queres aūt ea arma etnō inueniēs ſciſcitabat̉ a cuſtode vbi illa eſſent.Qui cum ſacramēto affirmabat veſperi ibi ea fuiſſe. Intellexit baſilius viſionē ⁊ letificatꝰ ex ea redijt ad montē nocte adhuc dormientibꝰ cunctis.Quibus excitatis reuelauit viſionē dicēs. Iulianū imperatorem ea nocte interfectuꝫ. Et deo gratias agentes reuerſi in ciuitatem accedētes ad ſepulchrum ſancti mercurij vbi lancea eius tenebatur affixa. viderunt eā ſanguine madidatam.¶ Omnibꝰ autem in eccl̓ia congregatis ⁊ deū laulantibus: ecce libaniꝰ queſtor Iuliani fuga vſus
in cōgregatum in eccleſia narrat mortem impij iuliani dicēsꝙ cum ſecus fluuium eufraten eſſet Iulianus cuꝫexercitu: ⁊ excubie militum cuſtodirent illum: venit quidam ignotus miles cum armis ſuis ⁊ lancea: qui valido ⁊ terribili impetu perfodit eum: ⁊ſubito diſcedēs nuſqͣꝫ cōparuit. Ip̄e autem miſerrimus iulianus horribilem vociferationē emittēſcum blaſphemo clamore expirauit. Narrans etiāviſionem ſimilem quā habuerat ſuper hoc: vnde⁊ baptiſma petijt ⁊ accepit. Die vero ſequentiprecepit baſilius vnumquēqꝫ reſumere res depoſitas apud eum. Qui omnes vna voce dixeruntSi hec omnia voluimus dare terreno imperatori vt nō demoliretur ciuitatem noſtrā: multomagis eterno imperatori ea offerre debemus: qͥ nosliberauit a tanto excidio. Ecce in manibus tuisſunt omnia: fac de eis vt tibi iuſſerit deꝰ. Qui terciam ꝑtem eoꝝ etiam nolentibus dedit eis: reliqͣvero in ornamentum eccleſie expendit ⁊ pauperibus partem dedit. Hiero. autem in cron̄. ſic aitIulianus in perſas ꝓfectus noſtroꝝ poſt victoriam dijs ſanguinē deuouerat: vbi quodam ſimulato per fugam ad deſerta ꝑductus eſt. ⁊ cum fame ⁊ ſiti apoſtata ꝑdidiſſet exercitum: ⁊ incōſultꝰa ſuorum erraret agminibus: ab obuio forte ē qͦtehoſtiū ylia ꝑfoſſus interijt anno etatis ſue. xl. Etvt inquit Hugo flor̄. dum moraretur iulianus cepit blaſphemare chriſtum dominū dicens. Uiciſti galilee: viciſti ⁊ in his vocibus expirauit miſeianno imperij ſui tercio. Teſtante autem ſocrate īhyſto. triꝑtita: apud carthaginē ciuitatem inuenta eſt in templo vbi ille proficiſcēs occulte ſacrificauerat: mulier a capillis appenſa: extenſas habētmanus ⁊ vterū apertū: in cuius iecore victoriā apexerat. In anthiochia reperte ſūt in palacio plures arche hūanis capitibꝰ plene: ⁊ innumera ī putęis corppra demerſa mortuoꝝ. In qͣ vrbe cū nūciata eēt mors eiꝰ: publicā feſtiuitatē celebrarunt:dicētes in theatris cū exhortatione. Haxime fatue vbi ſunt vaticinia tua? Uicit deus ⁊ chriſtuseius.2Poſt Iuliani ne/ §. IXcem vt teſtatur Hugo flor̄. imperauit iouinianusmenſibus octo. Hic erat vir fortis ⁊ nobilis. Et illo tēpore millenariꝰ fuit quo iulianus electionemmilitibꝰ ſuis lege ꝓpoſuit: vt aūt ſacrificarēt autmilitie cederēt: qui magis elegit cingulum amittere qͣꝫ impijs p̄ceptiōibꝰ imꝑatoris obedire: hūc tn̄ad bellū ꝓficiſcēs ꝓpter belli neceſſitatē inter viros militares habebat. Qui cū violent̓ pꝰ iulianinecē a militibꝰ traheret̉ ad imperiū: dixit non ſevelle paganis hoībꝰ imꝑare cū ip̄e xp̄ianꝰ exiſteret. Cunqꝫ vox omnium cōmuniter ei acclamaſſet dicentium ſe etiam xp̄ianos eſſe: ſuſcepit imperium. Sozomenus. Iouinianus imperator ſecūdo prefecto: pretorianam legem tulit: vt capitaliſententia plecterentur: qui ſacram virginē nuptiali thalamo violare preſumerent: vel impudico aſpectu aſpicerent: ne dicā arripere forte tēptarent.Mox autē inquit. Rufinus in hiſtoria eccleſia
b 5