De vulitate facta ꝓ amico G ſcribit apioE meo ſtudio erga ſalutē ⁊ ī colimita.ce credo te cognoſcere ex lr̄is tuoꝝ qͥbusme cumulatiſſiē ſatis feciſſe certe ſcio. nec hijsꝯcedo ꝙͣꝙͣ ſint ſingularis vite bn̄ficia ut te ſaluū maluerīt ꝙͣ ego illi mͥ ncc̄e ē ꝯcedāt ut fpluſ ꝙͣ ipſi hoc tꝑe ꝓdeſſe poſſum qd̓ qͥdē necdeſtiti face̓ nec deſiſtā et iā ī maxīa re fici ⁊ ſūdamentū ieci ſalutis tue tu fac bono aīo magnoqꝫ ſis meqꝫ tibi nulla re teſiturum eē conEpiſtola narratoriafidas. vale.Graui teſte pͥuatus ſū amore ſūmi erga temei prē tuo clariſſiō viro Qui tū ſuis laudi-bus tū vno te filio oīm fortuna ſuꝑaſſꝫ ſi ei cōtigiſſꝫ ut te an̄ videret ꝙͣa vita diſcederꝫ Sedſpeo̓ nrāꝫ amicitiā non egere teſtibꝰ tibi prōdnium dij fortunent me certe habebis cui eq̄carꝰ ſis et iocūdꝰ ac pri fuiſti. vale km̄e.De honore amici acquiſitoMichi vna plurium voce clariſſima ꝑfect̉ ꝙlaudē ī ea vrbe cui p̄es vēdicabei̓s Idcirco t̓gͣtulor quia proſperius t̓ ꝙͣ alijs eiꝰ opidi p̄toi̓bus acciderit qͣli autē fortune ſūt res nrnec epiſtola quidē audeo narrare tibi ne ī manus horum quos nolemus ꝑueniat Veꝝ id
Einzelbild herunterladen
verfügbare Breiten