excitacōe Epcitacō eſt aſſiduus vſus cōſuetu-deqꝫ dicēdi Imitacō eſt qua impellimur cū ra-cōne ut aliquorum in dicēdo ſimiles eē velimus Ars ē p̄cepcō que dat certā viam racio-nemqꝫ dicēdi Ibeoqꝫ pn̄s opuſcūlpū ī binaspartes. haud iniuria diſtributum eē videt̉Quiꝰ pͥma pars quēadmodū gramatica orōquenis naturali ordine ſtructa exacte p̄poli-te elegāt̉. ⁊ ꝯfici cōponiqꝫ debeat ac luce clarius edocebit Quibuſdā dictionibꝰ or̄onibuſ-qꝫ adiectis Que apud Marcū tuliū ceteroſqꝫmiaiores nrōs eloquen̄ ꝯfertos magis vſur-vate fue̓ Vt quidnā ſignificēt quoue ꝑacto īorationibus et epiſtolis locari drbrāt diluci-de cuiꝙͣ clareſcat Deinde eadem in parte colores q v̓borū ⁊ ſentēciaꝝ frequēcius vſu veniē-tes adiungentur quibus ſine eloquētiſſimꝰeuadere pōt nullꝰ. Secunda huius opuſculiyars aliqͥd haud minꝰ oratori ncc̄ariū cōdu-cēſqꝫ ꝯtinebit. Quo videlꝫ mō dictaīnū ꝑtesdiſtīguāt̉ qͥd ꝓſequēdū vitādū ue ī eis ſit qͦue nore ꝓmpte ⁊ facile fori poſſint clae̓ patebit. hijs ꝑtibꝰ binis abſolutis qͥlibꝫ eis eru-ditꝰ ſi excitacōi matei̓ā acꝯmodaui̓t ad quēcūqꝫ volꝫ epiſtolā pulcherrimā cōficere poſſe ſeſe