De gulaXVIII
tatem quoꝝ pͥmū eſt meditatio mortꝭUnde Augꝰ. in li. exhortationuꝫ. Nihil ſic reuocat a pctō qͣꝫ frequēs mortꝭmeditatio. Cū .ſ. quis p̨̄cogitat ꝙ corpꝰ ſuū dat̉ vermibꝰ in eſcā. Quid enīdicemꝰ de guloſis hoībus īpinguātescorpora ſua cū cibarijs delicatꝭ: niſi ꝙſunt coci vermiuꝫ p̨̄uidentes vermibꝰvt eſcā de ſuis corꝑibꝰ īpinguatꝭ habeant. Un̄ Bern̄. Si diligent̓ ꝯſiderescorpꝰ tuū qͥd ꝑ os. ꝑ nares. cęteroſqꝫmeatus corꝑis exeat: viliꝰ ſter qͣliniumnunqͣꝫ vidiſti. Un̄ gͦ ſuꝑbis o hō cuiꝰcōceptio culpa. naſci pęna. labor vitęmori. poſt hominē vermis. poſt vermeꝫfetor ⁊ horror. Sic in nō hominē vertitur omniſ hō. Hoc aduertere deberentguloſi: ⁊ ſic erubeſcere corpꝰ ſuū cū delicatꝭ cibarijs impīguare. Un̄ Augꝰ.de ꝟbiſ dn̄i. ẜmonē. v. Precioſuſ cibꝰad te intrat qͥd fit cū intrauerit? Nonne ſi ſpecula haberemꝰ in ventre de cib̓Qp̨̄cioſis erubeſceremꝰ? ¶ Secundū remediū eſt ꝯſiderare mala q̨̄ homini excrapula eueniunt. Nā triplex mors ſequitur ex crapula. Prima ē mors aīę.qꝛ guloſi ⁊ ebrioſi occidūt anīas ſuasUn̄ Augꝰ. Sicut expirat corpꝰ cū animā foras emittit: ſic expirat aīa cū deūamittit. Et hoc ꝯtingit qn̄ hō ẜm carnē crapuloſe viuit. Un̄ Apl̓s. Si ẜmcarnem vixeritis moriemini. Un̄ etiāHiero. Nitēs cutꝭ ſordidā aīam reddit. Secūda mors eſt mors corporis.Un̄ Ecc̄i. xxxvij. Propter crapulamml̓ti obierūt. qui aūt abſtinēs ē adijciet vitam. Tertia eſt mors corꝑis ⁊ aīęſimul poſt iudiciū. Exēplū d̓ epulonevt habet̉ Lu. xvj. Qui qͦtidie epulabatur ſplēdide: ⁊ poſt mortē ſua ſepultꝰeſt in inferno. vbi torq̨̄bitur fame ⁊ ſiti. hoc pz ex eo qꝛ iā vltra mille annosꝓguttā aq̨̄ rogauit dicēſ. Pat̓ abraā
mitte lazarū vt intingat extremū digiti ſui in aquā vt refrigeret linguā meāquia crutior in hac flāma. ¶ Tertiuꝫ Rremediū eſt ꝯſiderare penuriā ⁊ miſeriā chriſti. Quia qͥ ieiunia chriſti penſat: de facili a gula abſtinebit. Et nota ꝙ chriſtus tribꝰ vicibꝰ eſurijt. Primo enī cum. xl. diebꝰ ⁊ noctibꝰ ieiunauit ⁊ tunc non habuit aliud ad comedendū niſi lapides: qn̄ tēptator dixitei. Si filius dei es. Alia vice eſurijt. etnon habuit niſi folia. ſicut legit̉ Matthei. xxj. de ficulnea: q̨̄ non habuit niſifolia. cui chriſtus maledixit. Alia viceeſurijt ⁊ ſitiuit .ſ. in ſua paſſione qn̄ dixit. Sitio. Tunc eniꝫ non habuit niſiacetū ⁊ fel ad comedendū ⁊ bibendumUn̄ Psͣ. Dederūt in eſcā mea fel: et īſiti mea potauerūt me aceto. ¶ Quar qꝫtū remediū eſt ꝯſiderare fercula et potum dānatoꝝ. Pro quo notandumꝙ guloſi habebūt t̓plicia fercula. Primū ferculū eſt famēs. Un̄ Psͣ. Famēpatient̉ vt canes. Un̄ Eſaię. ix. Unꝰ.quiſqꝫ carnē brachij ſui vorabit .ſ. pręnimia fame ⁊ dolore. Secūdū ferculūeſt ęt̓na mors. Un̄ Psͣ. Mors depaſcet eas. Et hͦ eſt valde miſerabile qͥaſemꝑ moriunt̉. ⁊ tn̄ nunqͣꝫ finalit̓ mori pn̄t. Un̄. Apocal̓. ix. Morſ fugiet abeis quia ſi morſ corporal̓ quę eſt niſi ſeparatio corꝑis ⁊ anīę ſic hominē torquet: ꝙ nec ſtare nec ſedere. nec loqͥ p̄tQuid tūc mors ęt̓na faciet ī dānatꝭ?Un̄ Iob. xv. Conſumat mors fortitudinem eiꝰ. Exēplū pꝫ de debilitate p̨̄ſenti q̨̄ ſi ſic debilitat fortiſſimos: quātomagis illa mors amara reddet illacorpora debilia ad reſiſtenduꝫ ⁊ ad ſemouendū. Tertiū ferculū ſunt carnesdecoctę ⁊ aſſę. Un̄ Iob. xxiiij. Tranſibunt ab aqͥs niuiū. Cū enī in frigoreſunt tunc cōgelat̉ ex nimio frigore lino 4