liderior exiſtat victor ſuus. Quō autēhoc cognoſci debeat an ira ex celo iuſticię vel ex impatientia ꝓcedat. hoc indepoteſt cognoſci. ꝙ qn̄ ex c̨elo ratio p̨̄cedit mētꝭ cognitionē ſꝫ quaſi trāquillamanet: qd̓ patet per caſſiodoꝝ q̄ dicitSępiuſ minabam innoxij. iraſcebamplacati: ⁊ ne factꝭ poſſemꝰ lędere: terroreꝫ vebis videbam ingerere. Hoc etiāpatet ex eo ꝙ in correctiōe et poſt: illuꝫquē quiſ corrigit ampliꝰ diligit. Quorum oppoſituꝫ ꝯtingit in ira q̄ ꝓceditex impatiētia. ¶ Secūdo ſe occultatſub ſpecie charitatꝭ proximi ⁊ vtilitatis eius. q̨̄ maxime in illis apparet quidicūt ſe non iraſci ꝓximo: niſi ꝓ tantoꝙ res ꝑ ipſū geſta eſt cōtra ſalutē faciētis. Sed in hoc plerūqꝫ hoīes decipiūtur. ꝙ talis indignatio multotiēs ꝓcedit ex odij fomite q̨̄ a charitate vl̓ vtilitate ꝓximi credit̉ emanare. Nec mirūſi ī hͦ hoīes decipiant̉. qꝛ ſic̄ imago inaqua turbida non apparet. ſic ⁊ in mēte dum ira turbata fuerit veritas nonrelucet. Hanc autē ꝑturbationē mentis callide ꝓcurat inimicus. Quia facit ſicut piſcator aſtutus qui ideo turbat aquā vt piſces faciliꝰ capiat. ſic etipſe turbat oculū rationis vt hominēpoſſit capere laqueis pctōrum. Remediū ꝯtra hanc occultationē eſt ꝙ hō diſcretionis oculo dulciter penſet ſi ipſehoc ageret qd̓ in alio reprehēdit. an ſibi videat̉ ꝙ hoc poſſit ſine ſuę ſalutꝭ diſpendio: ⁊ ſi adhuc de tali facto turbetur in alio: certꝰ ſit ꝙ talis turbatio naſcitur ex fomite odij: ⁊ non ex appetituſalutꝭ ꝓximi. Qd̓ vitiū potiſſime ex eocurari poteſt ꝙ homo ſit ſollicitꝰ de cōſcientia ꝓpria: ⁊ non temere iudicet facta aliorū. Quia ſicut dicit Tulliꝰ inli. de tuſculanis queſtionibꝰ. Propriuꝫ eſt ſtulticię vitiā cernere aliena: ⁊ ſic
obliuiſci ꝓpria. Sed hͦ ſtulticia ex curioſitate naſcit̉. Quia ſicut. Augꝰ. dicitxj. confeſſionū. Curioſum eſt genꝰ humanū ad cognoſcendā vitā alienā. etdeſidioſum ad cognoſcendū ꝓpriam.Tales rep̄hēdit dn̄s Luc. viij. Quidvides feſtuca in oculo fratrꝭ tui: ⁊ trabem in oculo tuo non ꝯſideraſ? Et abillo defectu multū retrahere debet qd̓legitur de ſancto Iohāne elemoſynario. Qui hanc ꝯditionē habuit ꝙ nūqͣꝫ aliquē pro ſuis defectibꝰ iudicauitſꝫ potius alios iudicātes rep̄hendit dicens: peccatꝭ. Primo cōtra mādatuꝫchriſti dicentꝭ. nolite iudicare vt nō iudicemini. Secūdo qꝛ neſcitꝭ qual̓ modo ſit quē ātea peccare ſciuiſtꝭ. ¶ Tertio ira ſe occultat ſub calore māſuetudinis ⁊ patiētie. qd̓ in illis maxime cōtingit qui ſe grauiꝰ vlciſcunt̉ tacēdo ⁊nihil loquēdo. qꝛ delectant̉ forte ex hͦ.vel intendūt magꝭ aīm ꝓximi cōmouere. vel intendūt ſibi vtilē veritatē ſubtͣhere. vel vindictę tꝑs ⁊ locū expectare:vt ex hͦ ꝓximo grauiꝰ poſſint īferre nocumentum. Primū eſt malū. Secundū deteriꝰ. Tertiū peſſimū. Remediūcontra hanc occultationē eſt ꝙ homodiligenter caueat ne taceat ratione indignatiōis vel etiā ꝓuocationis: ſꝫ ſolū ratione māſuetudinis. Itē intēdatne ex tali taciturnitate ꝓximꝰ magꝭ cōmoueat̉ ⁊ conſideret vtruꝫ poſſit aīmꝓximi magꝭ lenire tacēdo tūc expectetqͦuſqꝫ tā ipſe qͣꝫ ille ad māſuetudinē redeat. Si ꝟo p̄t eū lenire loquēdo: tūccū charitate ⁊ modo dulciori qͦ p̄t mētē ſuā ſibi inſinuet. dicēdo ſibi: Hocmihi videtur ad ſalutē tuā ⁊ ad bonūtuū ꝑtinere. parcas mihi qꝛ pro melioratione tua feci: eo ꝙ ſalutem tuaꝫ deſidero ſinceriter tanqͣꝫ ꝓpriam.