Druckschrift 
De eruditione christifidelium
Entstehung
Einzelbild herunterladen
 

De ira

XV

ſe ſub ſpē falſi amoris p̨̄tendentꝭ ſalutem ꝓximi. qd̓ maxime apparet in illiſqui ſub ficta ſpē amorꝭ humanę ſalutꝭalijs inuident de bonis ſibi diuinitusꝯceſſis: aſſerentes ꝙ hoc ideo faciunt:quia talia bona ſaluti eoꝝ nō expediāt⁊ tn̄ non mouent̉ ad hoc ex amore: ſedplus ex fomitę odij vel rācorꝭ. Et iſtainuidia ſic expellit̉ ꝙ homo ſincerit̓ deſideret ꝙ quilibet aliuſ poſſit vti boniſſibi diuinitꝰ conceſſis ad laudē dei: etpro ſuę ſalutꝭ augmento. ⁊ ſemꝑ p̨̄ſumere meliora de proximo qͣꝫ de ſeipſo De ira.Ertio videndū eſt de tertiovitio capitali qd̓ ēira q̨̄ ẜm Augꝭ. nihil eſt niſi vlciſcēdilibido. Ad deteſtationē ꝟo irę primo valere pn̄t verba ſacrę ſcripturę q̨̄nobis diſſuadent illam. Un̄ Gen̄. xlvDixit ioſeph fratribꝰ ſuis redeuntibꝰad pr̄eꝫ ſuū. Ne iraſcamini ī via. Sic⁊ nos fratres ſumus in via: ad patreꝫnoſtrū cęleſtē ſingulis diebus dietamvna facimꝰ: cū ſumꝰ in gra gͦ non debemus iraſci. Un̄ Ecc̄s. vij. Ne ſiſ veloxad iraſcendū. Un̄ Iaco. j. Sit aūt oīshomo velox ad audiendū: tardꝰ ad loquēdū: ⁊ tardꝰ ad irā. Secūdo pōtvalere ad deteſtationē hꝰ vitij .ſ. irę ſioſtendat̉ quātuꝫ ira diſpliceat deo. pͥmo qꝛ hoſpitiū eiꝰ multū turbat. Unde ad Eph̓. iiij. Nolite ꝯt̓ſtare ſpm̄ſāctum. Gregꝰ. Dū ira aīm pulſat ſpirituiſācto ſuā hęreditatem turbat. imoqn̄qꝫ patrē ⁊ filiū ⁊ ſpm̄ ſctm̄ de hoſpitio expellit ⁊ diabolū ītroducit. Sicutin pace factus eſt locꝰ dei: ſic in ira diaboli. Item imaginē in tēplo eius diſſipat ⁊ diabolū loco eius ponit. Un̄ ſuꝑ

illud Iob. v. Uirū iuſtū interfecit iracundia. dicit glo. Manſuetudo imaginē dei in nobis ẜuat q̨̄ ſemꝑ tranqͥlla. Sed ira diſſipat q̨̄ multꝭ ꝟtutibuſpriuat. Ꝙ auteꝫ multū diſpliceat deocum imago eius in hoīe eiꝰ diſſipaturoſtendi poteſt ꝑ hoc ꝙ dicit Augꝰ. ſuꝑpſalmiſtaꝫ. In ciuitate tua imaginemipſorum ad nihilum rediges. Meritoinqͥt imaginē ip̄oꝝ ad nihilū redigetdeꝰ in cęleſti cītate. qꝛ ip̄i ī ſua t̓reſtri ciuitate imaginē eius ad nihilū rediger̄tEt etiā ꝑ hͦ ꝙ tm̄ pctm̄ reputaret̉ ſi aliquis imaginē crucifixi in eccleſia diſſiparet. ⁊ idolū alicuiꝰ dęmonis ꝓ ipſoponeret. Itē quia nullū vitiū magꝭ cōtemit deū qͣꝫ ira. hoc vitiuꝫ aperte ſecontra deū erigiˢ. Vnde Iob. xv. Cucurrit aduerſus ⁊uꝫ erecto collo. Hōiratus ipſum deū ꝯtumelijs afficit ⁊ nititur ſpuere in faciē eius. inſuꝑ iracundus aufert deo dominiū ſuū ⁊ diabolū facit dn̄ari ibi. Et hoc fit dū vindi.ctā ſibi vſurpat quā deꝰ ſibi ſoli retinuit. Deut̓. xxxij. Mea eſt vltīo ⁊ egoretribuā. Tertio valet ad deteſtationem huius vitij ꝙ hoc vitium valdeplacet diabolo. Primo qꝛ valde potēſeſt ad impugnationē hoīm ⁊ deſtructionē hoīm. qꝛ ꝑ iram multū dn̄atur diabolꝰ in homīe. Nō enim timet homoiratꝰ facere qd̓ diabolus p̨̄cipit ei quātucunqꝫ magnuꝫ pctm̄ ſit. non parcitvxori. nō parcit filio. imo hō iracundꝰdeo ⁊ mr̄i eius nō parcit ⁊ ſanctꝭ in cęlo qͥn eos afficiat. Item placet ira diabolo. quia hoc pctō lucrat̉ diabolꝰ plures hoīes. Qn̄qꝫ totā domū: vel vnaꝫvillā vel vnā patriā hō iracundus prouocat ad iracūdiam. Un̄ ꝓu̓. xxix. Iracundus ꝓuocat rixas: qui aūt patiēseſt mitigat ſuſcitatas. Unde iracūdꝰpoteſt dici filius diaboli ⁊ eius volūtam 2