ſemꝑ ē malum. quia dolet de quo gaudendum ē. ſcꝫ de hono ꝓximi. quia eſtcōtra charitateꝫ ꝓximi. quia ſi diligoꝓximum ſicut debeo et teneor: tunc faueo ſibi quicqͥd deus ei fauet: ⁊ ad hocC quilibet tenetur. ¶ Iſta autē inuidiaꝓuenit pͥmo ex ſuperbia. Unde Augꝰde verbis dn̄i ſermonē. liij. Ubicūqꝫſurrexit ſuꝑbia ſtatim erit ibi inuidia.non poteſt ſuꝑbus non eſſe inuidus.Item ꝓuenit ex inordinata cōcupiſcētia qua ipſe appetit illa bona tēporalia ſiue honores in quibus ille eum excedit. Vnde Gregꝰ in omel̓. Quicqͥdin mundo cōcupiſcimus hoc ꝓculdubio ꝓximis inuidemus. Uidet̉ etenīꝙ nobis deſit quod alius aſſequitur.Item ꝓuenit quandoqꝫ talis deliberata inuidia (de qua iam dictum ē) excerta malicia. puta cuꝫ propter deprauationem aliquis nec amat bonū gratię ⁊ virtutis in ſeipſo: nec videre pōtin alio. ⁊ hoc ē in ſpiritūſanctu peccare⁊ hoc peccatum dicitur inuidentia fraternę gratię.¶ De filiabus inuidię.Equit̉ de filiabus inuidię: ⁊D.quō ſint peccata mortalia vl̓nō. Eirca qd̓ notandū ꝙ prima filia inuidię ē odium. hoc eſt vellemalum alicui et nolle bonum. hͦ vtiqꝫmalum ⁊ ꝑuerſum eſt. quia deo omnibus bonum velle. deus enī ex malis q̨̄permittit fieri elegit bona. ſed inuidia⁊ odium ecōuerſo ex bono elegit malum. īmo aliquādo cupit ꝓ bono reddere malum. Et ergo odium tale directe opponit̉ charitati: ideo ẜm genusſuū ē peccatū mortale: lꝫ ꝓpter imꝑfectionē actus poſſit eſſe veniale. ſcꝫ qn̄ē ſine deliberationē. Odire tn̄ vitiuꝫ ⁊nō naturā hoīs nō ē peccatū: nec proprie dicit̉ odiū ſꝫ potiꝰ amor ⁊ dilectio
qꝛ ille qͥ odit maluꝫ alicuiꝰ: ꝓprie diligit bonū ſuū. Et ſic ptꝫ quō odiū ẜmgenꝰ ſuū ē peccatū mortale: ⁊ qn̄ odiūē peccatū veniale ⁊ qn̄ nō. Un̄ d̓ odiovitioꝝ ⁊ peccatoꝝ dicit psͣ. Perfectoodio oderā illos. Caſſiodorꝰ. Perfectum odiū ē hoīes diligere: ⁊ eorū vitia ſemꝑ abhorrere. Un̄ etiaꝫ Hugoſuꝑ eccleſiaſticū. Perfectū odiū eſt qͦcrimina odiūt̉ ⁊ nō hoīes. ¶ Secūda Efilia ē ſuſurratio vt ſuſurrare ⁊ diſcordias ſeminare īter pacificos: vel ex inuidia amicum vel amiciciā auferre ſeutollere. Vnde dicit glo. Ioh̓. jͣ. Differentia ē inter ſuſurronē ⁊ detractoreꝫSuſurro inter amicos diſcordiam ſeminat. detractor auteꝫ aliorū bona negat ⁊ minuit. vt ptꝫ ẜm Hermānū deſchilditꝫ. Suſurratio ē grauius qͣꝫ ſitdetractio. Aufert enī amicicia q̨̄ p̨̄fert̉omnibꝰ bonis tꝑalibꝰ. qꝛ ſine amicisnullus poſſet viuere. vt dicit ph̓s. viijethic̄. Ecc̄i. vj. dicit̉. amico fideli nulla eſt cōꝑatio. Ꝙ hoc vitiū deus multūodiat. ex hoc ptꝫ ꝙ deus multum diligit pacem. Ideo venit de cęlo vt pacēfaceret inter deū pr̄eꝫ ⁊ humanā naturam. Et qn̄ exiuit de mūdo ad patreꝫpacē ſuis diſcipulis relinquens dixitIoh̓. xiiij. Pacē meā relinquo vobispacē meā do vob̓. Et poſt reſurrectionē apparuit diſcipulis dicēſ: pax vob̓⁊ oſtēdit eis manꝰ ⁊ pedes qͣſi diceret:attēdite qͣꝫ chare pacē em̄i: gͦ ea diligēter ſeruate: vt filij dei eē poſſitꝭ. Mat.v. Un̄ etiā Gregꝰ in paſto. Si dei vocant̉ filij qͥ pacē faciūt: ꝓculdubio ſathanę ſūt filij qͥ ꝯfundūt. gͦ qͥcunqꝫ exꝓpoſito ⁊ ex inuidia diſcordias ſeminat inter maritum ⁊ vxorem ſiue interalios homines cuiuſcūqꝫ conditionismortaliter totiēs peccat ⁊ diabolo familiariꝰ ſeruit. Vnde Gregꝰ in paſto.