De inuidiaXIIII

peteret tunc alter in duplo tantū haberet. tūc inuidus petebat vt ſibi dexteroculꝰ erueret̉: vt alij hͦ ī duplo fieret.Inuidia quot modis fiat. ⁊ quando ſit peccatum mortale.Equitur d̓ inuidia quot modis fiat: ⁊ quādo ſit peccatuꝫmortale. Pro quo ſcienduꝫꝙ inuidia multis modis fit. Primomodo quando ē motus primus veniens ex natura. ſicut quidam naturaliter ſunt inuidi. ⁊ hoc nullum eſt peccatum cum nullo modo ſit in noſtra poteſtate. Unde Ariſto. iij. et hic̄. deſiderijs naturalibus pauci peccant. ergotalibꝰ pͥmis motibus ſic naturaliter īcidentibus īmediate ⁊ ſine mora reſiſtendū ē tunc non nocent. Un̄ GregꝰTemptatio cui non cōſentitur non ēpeccatum: ſed eſt materia exercēdę virtutis. Secūdo modo ē dolor alieni boni. Tunc ẜm Hermanū de ſchilditzhomo pōt triſtari de bono alterius nōex eo ꝙ alius habet illud bonuꝫ: ſed exeo ꝙ illud bonū ſibi deficit qd̓ iſte habet. et hoc ꝓprie eſt c̨elus (vt dicit ph̓sij. rethori.) et non inuidia. Vnde dic̄inuidia ⁊ inuidere prauuē et prauorūzelus autem iuſtorum eſt. Et ſi iſte celus ſit circa bona ⁊ honeſta laudabiliseſt. ſi autē circa bona tꝑalia pōt eſſe ſine peccato ⁊ etiam cum peccato. ẜm ꝙille appetit ad finem bonū: vt inde elemoſynā ⁊ oꝑa miſericordię faciat. velad finem malum: vt inde ſuꝑbiret etluxurioſe et crapuloſe viueret. ⁊ ſic appeteret temporalia tunc eſſet peccatū.Tertio modo quādo quis dolet de bono alterius inquātū eſt ſuū: vel aliorūbonorū hominū et cōmunitatis nocumentum: ⁊ hoc etiam non eſt ꝓprie inuidia. ⁊ poteſt eſſe ſine peccato. Vndedicit Gregꝰ. xxij. li. moral̓. Si enī ali-

cui bene et proſpere ſuccederet in corpore ⁊ temporalibus: et eſſet eidem occaſio peccandi: ⁊ in decrementum animę ſuę: licite de hoc alius poteſt triſtari. quia bona animę p̨̄ponenda ſūt bonis corporis. quia ſunt digniora ⁊ meliora. Un̄. Ariſto. jͣ. ethic̄. Bona animę ſunt maxime bona. id ē. ſciētię ⁊ virtutes. Item bonū cōmune p̨̄ponendūeſt ſingulari. vt dicit Ariſto. ij. ethic̄.Bonum cōmune eſt diuiniꝰ qͣꝫ priuatum. Quarto quando quis triſtaturde bonis alterius cum ille cui accidithoc bonuꝫ eſt eo indignus quod nonpōt cōtingere virtuoſis. quia eo ipſoꝙ aliquis habet talia iuſtus efficitur ⁊dignus eiſdem. ſed eſſe dicitur de bonis fortuitis quę poſſunt ꝓuenire dignis ⁊ indignis. Sed quia ẜm doctrinam fidei. bona q̨̄ ꝓueniūt indignis īhis fortuitis .i. tꝑalibꝰ: dei ꝓuidentiaiuſta ⁊ diſpoſitione ꝓueniūt vel ad illorū correctionē: vt ꝑ hęc alliciant̉ addeum. vel ad remunerationē ꝓ bonisq̨̄ hic faciunt. vel ad maiorem danationē. Ideo ſacra ſcriptura et ſancti doctores talem triſticia non cōmendant:ſꝫ potius ꝑhibent. Quia debeo deo cōmittere: ⁊ exorare deū ꝓ eo vt ſibi gratiam det vt ſic vtatur talibꝰ bonis tēporalibꝰ ad ſalutē ⁊ nō ad dānationēQuinto ſi dolet ſolum ꝓpter eminentiā alteriꝰ. et talis modus ſi ſit indeliberatꝰ ē peccatū veniale. hͦ ptꝫ ex eo. qꝛcū ratione fauet ⁊ optat ſibi omne bonum. Ergo ſi dolet d̓ bono alterius exinuidētiā deliberata de alterius excellentia ꝓpter hoc ꝙ alius excedit ipſuꝫin talibus bonis. ſcilicet in ſapiētia velin rebus temporalibus ſiue in fauorehominum ſiue quia habet amplioremgloriam et excellentiam eſt peccatummortale. ⁊ in hͦ ē ꝓprie inuidia ⁊ iſtud