Druckschrift 
De eruditione christifidelium
Entstehung
Einzelbild herunterladen
 

Sciēdū tā cū ille qͥ laudat aliū in peccato mortali ipſū in peccato ꝯfortādoqꝫ ille qͥ laudē q̨̄rit in tali peccato: ambo gͣuiter peccat. Un̄ Augꝰ ſuper psͣ.Duo ſnut genera ꝑſecutoꝝ ſcꝫ vituperatiū et adulantiū. Sꝫ plus ꝑſequit̉lingua adulatoris: qͣꝫ manꝰ ꝑſequētꝭ.Idē. Adulantiū linguę ligat hoīes īpeccatis. Delectāt enī ea facere in qͥbꝰnō ſolū metuit̉ rep̄henſor: ſꝫ etiam laudat̉ oꝑator. Sꝫ heu iam implet̉ illuddictū psͣ. Laudat̉ peccator ī deſiderijsſuis ⁊c̄. Quia ſuꝑbia noīat̉ honeſtasauaricia ꝓuidētia. aſtutia prudētia. ⁊ſic de alijs. Sed qͥ ſic laudant̉ decipiunt̉. Un̄ Eſa. iij. Popule meꝰ qui tebeatū dicūt ipſi te decipiūt. Ergo nondebemꝰ nos iactāter laudare in malicijs nr̄is. nec gaudere de iniquītatibꝰnr̄is de quibꝰ dolendū ē. nec velle honorari in his ī quibꝰ merito deberemꝰverecūdari corā deo ⁊ oībꝰ hoībꝰ. Un̄Bern̄. Quid ē magis ꝑuerſū qͣꝫ lętari cū malefeceris? ⁊ ī rebus peſſimis exultare. Septimo cū quis ſe falſe etmēdaciter iactat. ſicut heu ſępiꝰ cōtingit ꝙ multi ſe iactāt de his q̨̄ nō ſuntvera. ⁊ ſic mētiēdo q̨̄rūt vana gloria.Tūc ẜm Hermanū de ſchilditꝭ. Qn̄verba talis iactatię ſūt ī materia falſatunc pōt eſſe mortale peccatū vel veniale ſicut ea falſitas ē de qͣ ſe iactat. velmedacium de quo gl̓iaꝫ q̨̄rit in bonisoꝑibus ſuis. Octauo cū quis ſe iactat ⁊ laudē q̨̄rit ī ſuis oꝑibus bonis.Tūc ẜm Hermanū de ſchilditꝫ. Qn̄ꝑ talē iactantiā q̨̄rit gl̓iam qua p̨̄ferthonori diuino vel ſuę ſaluti vel dilectioni ꝓximi: tūc ſic ē peccatū mortale.Sꝫ tn̄ ſi quis ſe iactat de aliquibꝰ ⁊ ineis gl̓iaꝫ q̨̄rit nō tn̄ illam p̨̄fert honoridiuino vel ſuę ſaluti vel dilectiōi ꝓximi etiam ſi inanē gloriā q̨̄rat. pōt eſſe

veniale. Et de hac materia loquit̉ etiāmagiſter in cōpendio theologicę veritatis dicēs: Si laus q̨̄rit̉ ꝑ oꝑa virtutū hoc ē dupliciter. Quia vel appetitꝰlaudis cōiungit̉ oꝑi virtutū tanqͣꝫ incidens. ſicut cōtingit in cātu ⁊ p̨̄dicatione qn̄qꝫ. ⁊ tūc eſt veniale. Uel lausē finis pͥncipaliter p̨̄ſtitutus oꝑi virtutis ⁊ oꝑanti. ita ꝙ ibi cōſtituat finemvltimū. ⁊ ſic ē mortale: qꝛ tunc inheretei vt fini vltimo. Ergo aliqui poſſentdamnari cū bonis oꝑbus ſuis .ſ. quipͥmo ⁊ pͥncipaliter ⁊ finaliter intenderent laudē humanā quam p̨̄ponerentdeo ⁊ ꝓprię ſaluti. Exemplū in euāgelio de phariſęo Luc̄. xviij. qͥ decimasdedit ⁊ duos dies ī hebdomada ieiunauit. ⁊ tn̄ cuꝫ his ꝓmeruit infernumQuia de his bonis oꝑibus ſe iactauit⁊ in eiſdem vana gloria q̨̄ſiuit. Sciēdum etiā ꝙ homo poſſet amittere mercedem ſuā ſi ſe iactaret de bonis oꝑibus ſuis: etiā ſi mortaliter nō peccaretHęc ille. Ergo ꝑiculoſum ē ſe iactare⁊ velle laudari ī bonis operibus ſuis.Un̄ Iſid̓. de ſū. bono. Qui hic de bonō laudari appetit ſpem ꝑdit ⁊ gl̓iammercedis in futuro non recipiet. IteꝫChryſo. ſuꝑ Matthęū. O inſipiensqͥd tibi ꝓdeſtiſta laudatio poſt mortem ſi vbi eris nō lauderis. Itē nō ſolum cauere debemꝰ ne bona nr̄a iactater ꝓferamus. ſꝫ etiā prudēter caueredebemꝰ ne in elatione mētis nos de bonis nr̄is extollamꝰ. Un̄ legit̉ exēplumQuidā frater religioſus ī quodā monaſterio erat: qui ſępius exceſſit ī multiloquio. Qui ſemel in p̨̄ſentiā abbatis ſui loquebatur de nō ſibi cōmiſſisQui abbas ſerioſe dixit. Frater taceet vade ſerua ſilentiū tuū. In quibusverbis ille frater compuctus eſt. ⁊ iuitad cellā ſuam. ⁊ amodo tacuit ꝙ non