De ſuperbia
benedictione ꝑuenit ad aquā additāSil̓e de oleo nꝯſecrato ⁊cͣ. ¶ Quartoꝑcōtritionē cordis. Ergo bonū ē īmediate cōteri. qn̄ adu̓tis te aliqd̓ veniale cōmiſiſſe. Un̄ Caſſi. ſuper illud psͣ.Ad dn̄m cū tribularer dicit. Dn̄s neſcit differre quē cōpuncto corde ſenſerit ſibi ſupplicare. ¶ Quīto ꝑ or̄oneꝫp̨̄cipue dn̄icā. de pe. di. iij. Quotidianis. Un̄. Augꝰ. De quotidianis leuibus peccatis ſine qͥbꝰ hͨ vita nō ducit̉quotidiana or̄o fideliū ſatiſfacit ¶ Sexto ꝑ ep̄aleꝫ bn̄dictionē ⁊ ẜm quoſdāetiā ꝑ ſacerdotalē. Ergo manēduꝫ ē īeccl̓ia vſqꝫ ad finē miſſę: ⁊ bn̄dictionēquā ſacerdos dat ī fine miſſę deuoteſuſciꝑe debet vnuſquiſqꝫ chriſtianus.Septimo ꝑ elemoſynaꝝ largitione. Un̄ Dan̄. iiij. Peccata tua elemoſynis redime. Un̄ canit̉ in qͣdrageſima. Abſcōde elemoſynā in ſinū pauperū. Quia ſicut aquā extinguit ignēita elemoſyna extinguit peccatū. Un̄Ecc̄i. iij. Sicut in ſereno glacies: ſoluent̉ peccata tua. Et addūt q̇dā ꝑ iniuriarū dimenſioneꝫ: q̨̄ eſt elemoſynaſpūalis. Un̄ habet̉ Luc. vj. Dimittite ⁊ dimittemini. ¶ Octauo ꝑ dignāeuchariſtię cōmunionē d̓ cō. di. ij. Cūomnē crimē. Et qͥdam addūt etiā perextremā vnctionē. extra de ſacra vnctione. ca. Unico. De his ſūt verſus. Cōfiteor tundo cōſpergor conteror oro.Signor edo. dono. ꝑ hęc venialia pono. Et nō ſolū ꝑ iſta ſpecialiter numerata. ſed etiā ꝑ quodlibet bonū opusdelent̉ venialia. Et ſicut dicit beatusTho. de aquino doctor ſanctꝰ. Plura vel pauciora venialia per p̨̄dicta remittunt̉. ẜm ꝑ hoc ꝙ maior vel minorferuor concitatur: qui de pluribus vl̓paucioribus ſaltem implicite contritionem cōtineat. Un̄ nō oportet vt ꝑ
hoc ſemꝑ oīa venialia dimittant̉.¶ De primo vitio ſecꝫ ſuꝑbia.Uperbia deteſtāda ē et fugiēda a qͦlibethoīe. ⁊ hͦ ꝓpter tria. ¶ Primo qꝛ deomultū diſplicet. ⁊ ratio huiꝰ ē: qꝛ ſuꝑbia prima cōtumeliā deo ītulit in primo agelo q̨̄ ei illata fuit. Un̄ Tob̓. iiij.Suꝑbiā nūqͣꝫ in tuo ſenſu aut in tuoꝟbo dn̄ari ꝑmittas. ab ipſa enī initium ſumpſit oīs ꝑditiō. Itē qꝛ ſuꝑbiadeuꝫ impugnat in omni loco oī tꝑe ⁊in omni ꝑſona. Fornicatio aūt nunqͣꝫaut raro in ſacro loco cōmittit̉: ſed ſuperbia potius cōmittit̉ in ſacro qͣꝫ inalio. tūc enī magis ſuꝑbe īdutę īcedūtmulieres qn̄ ad eccl̓iaꝫ vadūt. Multa etiaꝫ ſunt peccata a qͥbꝰ in p̨̄cipuisfeſtiuitatibꝰ hoīes abſtinēt: ſꝫ ſuꝑbiatūc maxīe exercet̉. Multę etiā ſūt ꝑſonę q̨̄ fornicari dedignarent̉: q̨̄ tn̄ peccatū ſuꝑbię recipiunt. Suꝑbia enī latitat ſub cinere ⁊ cilicio. iuxta verbū beati Gregꝭ. Cū enim ſeruꝰ chriſti oīa vitia ſuꝑauit: adhuc habet pugnā ꝯͣ ſuperbia. Itē ſuꝑbus peccat directe cōtra deū. Ergo qͣꝫtuꝫ ad hoc ſuꝑbia magis diſplicet deo qͣꝫ cōtumelia quā infert ei cupiditas vel aliud vitiū. Aliaenī vitia deuꝫ fugiūt cōuertēdo ſe adaliā creatura. vt cupiditas ad aurum⁊ argentū. luxuria p̨̄cipue ad delectationes q̨̄ ſūt ī tali actu. ⁊ ſic d̓ alijs vitijsSed ſuꝑbia vult ſibi vſurpare q̨̄ ſūtdei ſcꝫ honoreꝫ gloriam quam ſibi ſoliſeruat. Unde gloriā meaꝫ ait dominꝰalteri nō dabo. Et ſuꝑbus. Ego mihieam ⁊ ſi nō dederis vſurpabo. Contraqd̓ dic̄ apl̓s Heb̓. v. Nemo aſſumatſibi honorē. Idem. Soli deo honor ⁊gloria. psͣ. Non nobis domine nō nobis: ſed nomini tuo da gloria. Sicut