De peccato veniali XII
quam ad inuicem lōgo tꝑe habuerūtEt ille frater promiſit ſe hoc facturum⁊ ſequēti die de mane infirmus obijt.Et ille frater īmediate ſe p̨̄parauit admiſſam. ⁊ lecta miſſa defunctus fraterapparuit illi dicens: O frater infidelismaledictionem dei erga me bene meruiſſes. Et ille: Quare hoc? Et defunctus reſpondit. Quia rogaui te cū adhuc viuerē ꝙ īmediate poſt obitū meum vnam miſſam legeres. ſed tu infidelis frater iam me qͣſi ꝑ. xx. annos inmagna pęna torqueri ꝑmiſiſti. nec tunec aliquis fratrū meoꝝ vnaꝫ miſſamin tā longo tꝑe legit. Tūc viuēs rn̄ditIn veritate dico tibi ꝙ cadauer tuuꝫadhuc non ē tumulatuꝫ. Et īmediatepoſtqͣꝫ expiraſti: me ad miſſam diſpoſui ⁊ iam a pͥmo finiui. Et defunctꝰ: Oſi ita eſt. tunc ꝓpter acerbitatem pęnęvidetur mihi hoc breue ſpaciū qͣſi. xx.annoꝝ ſpaciū fuiſſe. Et tunc regratiabat̉ fratri ⁊ migrauit ad cęluꝫ. ¶ Sextum ē ꝙ bona cęleſtis gl̓ię diminuūtnon qͥdem illa quę debent̉ iam ⁊ quęhabemus ibi ꝑ merituꝫ repoſita ſed q̨̄deberent̉ ſi venialia non fierent. qꝛ medio tꝑe poſſent aliqua bona fieri qn̄ illa fiunt: per q̨̄ bona oꝑa cęleſtis gloriaaugmentaret̉. Itē poſt ꝑ petrationemvenialium oportet nos oꝑa qͥdem conuertere ad ſolutionem hmōi debitoꝝꝑ q̨̄ etiaꝫ deberet nobis creſcere cumuO lus ęterni p̄mij. ¶ Septimuꝫ eſt ꝙ venialia ſępe ſunt occaſio peccatoꝝ mortalium. ⁊ hoc contingit quattuor modis. Primo ex cōplacētia. Un̄ AugꝰNullum peccatuꝫ adeo veniale quodnon fiat mortale dum placet. non idēactus numero: ſed idem ſpecie. Notādum ꝙ quāto eſt maior delectatio inpeccando tanto maior pęna debetur illi peccato ī futuro. Vnde Apoc̄. xviij.
Quātum ī delitijs fuit tātum date detormētis ⁊ luctu. Ergo ꝓpt̓ ſecuritatēconfitendū eſſet qn̄ in aliquo peccatoqd̓ ẜm ſe eſtimatur veniale: habuiſſesnimis magnā ⁊ exceſſiuā cōplacētiaꝫ⁊ delectationē. Et ergo rep̄hēſibile eſtnimiā cōplacentiaꝫ habere in riſibus⁊ leuitatibꝰ. et in verbis iocoſis. et ſicde alijs. niſi talia fierēt cauſa recreationis ⁊ moderate. Quia ẜm Ariſto. vijEthi. Homo ſemꝑ indiget qͣdam delectatione qͣſi quadā recreatione ꝓpt̓multos labores qͥ ſibi occurrūt. Sedexceſſus in riſibꝰ et leuitatibꝰ p̨̄caueridebet. Un̄ Baſiliꝰ in hexameron. Iocus ſiue riſus remiſſam efficit animaꝫ⁊ negligentē erga dei p̨̄cepta. nec delicta ſua pōt ad memoriā reuocare: ſedobliuiſcēs ea nec ſe inſtigat ad pęnitētiam. ⁊ ita paulatim oībus bonis priuatur. Un̄ etiā Bern̄. de ꝯtēptu mūdi. Compatit̉ dei filiꝰ ⁊ plorat. homopatit̉ et ridet. Scd̓o ex diſpoſitiōe: qꝛꝑ frequentē lapſum in venialia diſponitur homo ad mortale. Et ẜm hͦ ītelligitur illud Gregꝭ. Uitaſti grandia videne obruarꝭ arena hoc dicit: qꝛ ſępede peccatis minimis venit̉ ad magnaSicut d̓ modica ſcintilla ſurgit qn̄qꝫmagnus ignis. Ecc̄i. xix. Qui minimanegligit paulatim defluit. Un̄ Gregꝰin paſtorali. Qui minima peccata deflere ⁊ deuitare neglexerit a ſtatu iuſticię non qͥdem repente: ſed paulatim ⁊particulatim cadit. Tertio ex progreſſu: quia quando inſurgit veniale ſi nōprohibet̉ poſſet progredi vſqꝫ ad mortale. Non ꝙ ipſum veniale in ſubſtātia fieret mortale: ſed quia ex ipſo veniali occaſionabilit̓ ꝓgrediēdo fieretmortale. Iſtud ptꝫ in pͥmis motibꝰ qͥint̓ venialia cōputāt̉. ſꝫ qn̄ delectatioconualeſcit intātū ꝙ ꝯſenſus accedit