De precepto II
illud qd̓ iurauit ⁊ promiſit. vt hoc ẜmexigentiam iuramenti ad effectum ꝓducat. Alias ſi fraudē faceret exequēdo hoc quod in iurādo ꝓmiſit totiēsꝑiurus efficeretur quotiēs hoc ſciētertranſgrederet̉. Ergo valde magnuꝫ ⁊terribile eſt ſic aliquid recipere ſuꝑ iuramentū: quia talis animā ſuam precioſam ponit ꝓ pignorē. Si autē proaliquo negocio vt mechanici iurant.vel aliquo officio. vt cęteri officiales.et hoc in principio non intendit exeqͥvt iuramentum exigit. ſed ꝓpter lucru⁊ affectum acquirenduꝫ iurat. ipſo facto ſic iurando eſt ꝑiurus ⁊ quotienſcunqꝫ poſtmodum ita iramentū tranſgreditur: totiēs mortaliter peccat. Oquot iuramēta cōtingunt quę iurantes adimplere non intendunt. Et qͥ ſcienter dant occaſionem talibꝰ trāſgrediēdi ſua iuramēta. vel eos ꝓpter ſuūlucrum ad talia inducūt rei erūt in peccatis illoꝝ. ⁊ deum grauiter offendūtquia plus debent diligere ſaluteꝫ ꝓximorum qͣꝫ ꝓpriū lucrum vel cōmodū.¶ Quindecimi qui votuꝫ deo factūtrāſgrediunt̉. Un̄ ad maioreꝫ huiuseuidentiam circa votuꝫ principaliterſeptem ſunt notāda. Primo quid ſitvotum: ⁊ quę ⁊ quot requiruntur advotum. Reſpōdeo ẜm Henricum defirmaria. votum ē ſpontanea ꝓmiſſiocum deliberatione ⁊ obligatiōe firmata. vel ſic. votum eſt conceptio melioris ꝓpoſiti cum deliberatione firmataErgo patet qd̓ ad votum tria requiruntur. Primū eſt ꝓpoſituꝫ voluntatis. quia debet fieri ex animi libertate.non autem ex coacta neceſſitate. Ex qͦpatꝫ ſi aliquis cogatur mētu cadentein cōſtantem virum ad aliquid vouēdum non tenetur exoluere. Similiterſi parentes vel cognati alicuius voue
rūt aliquod votum ꝓ aliquo eo ignorante ipſe poſtmodum poteſt hoc acceptare vel non. quia votum debet fieriex animi libertate. ⁊ hoc eſt primuꝫ qd̓requirit̉ ad votum. Secundū eſt deliberatio volūtatis. qꝛ ſi aliquis ſubitoaliquod bonum cōcipiat non obligatur ex voti neceſſitate ad ſeruanduꝫ: ſꝫſolum ex quadam decētia ⁊ cōgruitate inqͣꝫtum diuinis ⁊ bonis inſtinctibꝰnon eſt reſiſtendū. Tertiuꝫ eſt ꝙ votūſit de re bona aliter non obligat dicente Iſid̓. ī li. d̓ ſūmo bono. In malis ꝓmiſſis reſcinde fidem ⁊ in turpi votomuta decretum. ⁊ xxij. q. viij. Idem ineodē libro. Quod incaute vouiſti nefacias. ¶ Sciendū ꝙ votum licitum ꝙſemper obligat ad ſeruandū ſi vouēsſit ſui iuris: qꝛ eiꝰ tranſgreſſio eſt mortale peccatum: exceptis quattuor caſibus. Primus eſt ſi aliquis vouit ſubconditione: nō tenetur exoluere votūputa ſi aliquis vouit beatę virgini ieiunare ſi ſanetur. talis ſi non ſanaturin tempore p̨̄fixo non obligatur ad ſolutionem voti. ⁊ ſic de alijs. Secūdusſi accedit diſpenſatio eius qui diſpenſare poteſt in voto. quę tamen nunqͣꝫfieri deberet niſi in ęquę bonū vel ī melius cōmutaret̉ ¶ Quęrit̉ quis poNteſt in votis diſpenſare: vel vota commutare? Reſpondeo ẜm Raymundūdioceſanus epiſcopus poteſt ſuis ſubditis omnia vota cōmutare vel etiaꝫcum eis diſpenſare exceptis quattuorvotis. Primum eſt votum continentię: quia cum vix aūt nunqͣꝫ poſſit aliquid melius inueniri in quod cōmutetur. vt patet Ecc̄i. xxvj. non eſt condigna ponderatio animę continentisergo ⁊cͣ. Secundū eſt terrę ſanctę ſcꝫpugnādo ꝓ fide chriſtiana. Tertiuꝫ ēvotum viſitandi limina apl̓oꝝ petri