dicant: ⁊ te ꝓpterea cōmendant apudhomines et deum ꝙ deum et animamtuam ī hoc honoraſti: ⁊ eum a iuramēto falſo ſupportaſti: ſicut mali ex omnibus malum iudicant. ſic boni bonum.Uude Chryſo. ſuper Matth̓. Sicutdifficile eſt aliquem ſuſpicari maluꝫ qͥbonus eſt. ſic eſt difficile aliquē ſuſpicari bonuꝫ qui malus eſt. Unde etiāGregꝰ in omel̓. Quātuꝫ vos in bonoꝓficitis: tātū etiam bona de alijs ſentitis. Sciendum tamen ꝙ exigens iuramentum ſi eſt ꝑſona publica vtputaiudex non peccat. quia tenetur ex ordine iuris recipere iuramentū ſiue ſit verum ſiue falſum. Item quia ipſa ꝑſona publica non videt̉ exigere iuramētum ſed ille ad cuius inſtantiaꝫ exigitꝘ autem deo diſplicet recipere iuramētum ſcienter falſum patet in hoc exemplo. Legitur ꝙ quidā bonus homocitauit quendam ad iudiciū propteraliquam ſūmam pecunię: ⁊ ille inſtanter negauit: et ſe ad iuramentum exhibuit. quod alius ab eo accepit licꝫ ſciret eum falſum iurare ſcienter. Moxſequenti nocte raptus ad iudiciū deividit chriſtum ſedere in ſede maieſtatis ſuę exigenteꝫ ab eo rationē de anima illius qui iurauit: et de anima ſuaꝓpria: qui cognouit ambas eſſe damnandas. Tunc iudex quęſiuit cur iuramētum ab alio recepiſſet. Et ille: qꝛmihi meum negauit. Et iudex: Nōnedebuiſti potius perdere talem ſubſtātiam qͣꝫ ipſius anima ⁊ tuam?; nonneanima melior eſt qͣꝫ omnis temporalisſubſtantia. Tunc iudex fecit eum flagellari. qui euigilans omnia quę ſibiacciderant enarrauit. Et in ſignū huius plagas ī corꝑe ⁊ in dorſo ſuo oſtēdit. quod nullo modo potuit ſanari:donec pęnituit: ⁊ deus ſibi illud pecca
catum indulſit ¶ Quęritur in qͥbus Rcaſibus poteſt quis iurare ⁊ etiaꝫ iuramentum recipere ab alio ſine peccato:Reſpondet̉. Primo cum aliquibusſuadetur aliquod bonum quod ē eisvtile ⁊ non credunt verbo ſimplici: cōceditur nobis iurare. xxij. q. i. Non eſtcōtra. Vnde Iſid̓. Plerūqꝫ ſine iuramento loqui diſponimꝰ: ſed incredulitate eorū qui non credūt quod dicimus iurare compellimur. Secundopoteſt etiam quis innocētiaꝫ ſuā purgare iuramento cum mendaciter a malis informatus eſt et iniuſte. Et in hoccaſu debet ſibi credi niſi contrarium ꝑteſtes poſſet conuinci. Tertio ad confirmationem debitorum: vt cum quisnō habet fideiuſſorem ponere ⁊ aliasnolunt ſibi credere. tunc poteſt iurareſe velle in tali termino ſoluere: et ſi ſicintendit et ſuum poſſe facit nec peccatiurans. nec etiam recipiens iuramentum. Unde Augꝰ de verbis apoſtoliſermone. xxiij. Qui exigit iuramentuꝫſi neſcit alium falſum iuraturum. ⁊ dicit iura mihi vt eī fides fiat. nō audeodicere peccatum tamen humana temptatio ē Quarto ad dubietatis remotionem. vt ipſi pro re litigioſa inreturverbi gratiā ſi duo ꝓ re aliqua ſimullitigarent: et alicui certe cōſtaret quomodo ſe totum factum haberet: tūc talis ſine omni peccato poſſet iurare: etcertitudinem illius dubij enarrare. etſic a litigio illi ceſſarent. Quinto adpromittendum obedientiam ſuis ſuperioribus vel fidelitatem ſuis pręlatis. vel etiam alicui cōmunitati. vel exparte officij vel alijs de cauſis licitis.Tamen ſciendum ꝙ qui propter officiū qd̓ a p̨̄latis vel a conſilio ciuitatiscōmittit̉. ſi ītēdit ſic facere vt iurat nōē ꝑiurus. ſꝫ valde ſollicitꝰ eſſe debet ꝙ