De precepto II

quorū vnus cōceſſit alteri ſummā pecunię. Sed poſtqͣꝫ terminus ſolutiōisaduenit tunc ille ſimpliciter negauitpecuniā. Qui ꝑductꝰ ad iudiciū iterūꝯſtāter negauit: et ei ꝓ pecunia iurarevoluit. Cūqꝫ flecteret genua ad iurādū obmutuit. ⁊ nihil loqͥ potuit. ſꝫ erectus econuerſo loq̄lā reaccepit. Quiiterū ſcd̓a vice genua flexit et ꝑiurarevoluit: tūc iteꝝ obmutuit Et ſic manifeſte oībꝰ innotuit ꝙ ꝑiurare voluit.Septimi cum quis iurat ſe aliqͥdfacturum qd̓ ē illicitum ſicut verberare ꝓximū vel vindicare ſe de iſto quocunqꝫ modo pōt: vel etiam ſi bonū qͥdfaciendū eſſet ꝓ deo ⁊ ꝓpriā ſalute vellet facere: vt elemoſynam dare. vel aliquem hoſpitare ⁊ ſic de alijs. Si ex certa malicia ſic iurat periurat. et peccatſic iurando mortaliter: ſed non peccatcōtra veniendo. Vnde. Iſid̓. de ſūmobono. In malis ꝓmiſſis reſcinde fidē⁊ in turpi voto muta decretuꝫ. Si autem ex abrupto ſic iurauerit: venialit̓peccat. ⁊ in vtroqꝫ caſu frangendū eſtiuramentū tale. quia non peccat frangendo ſꝫ peccauit iurando. ⁊ confiteritenetur maxime cum ſciēter ⁊ ex ꝓpoſito ſic iurauit: ſꝫ non debet ſoluere. Un̄Iſid̓. de ſūmo bono. Non ē obſeruadum iuramētum quo malum incauteꝓmittitur. vt fornicari vel occidere ⁊cͣTolerabilius eſt non implere iuramētum tale: qͣꝫ in flagitio ſtabiliter ꝑmanere. ¶ Octaui ſunt qͥ iurant ⁊ infringunt poſtea Utrum autem ille qui creditori iuraſſet ſoluere ad certum terminum: ⁊ hoc ei infringeret ſit cenſendus periurus? Reſpōdeo ẜm Hoſti.Si quādo iurabat credebat ſe nō poſſe ſoluere: tūc periurabat. Si vero abinitio ſe credebat ꝓbabiliter poſſe ſoluere nō ꝑiurabat. et ſi poſtea fecit poſ-

ſe ſuum non eſt ꝑiurus. Sed ſi poſteālapſo termino poſſet et non ꝑſolueretꝑiurus eſſet. extra de dolo ⁊ cōtu. Cōcordat Tho. ſcd̓a ſcd̓e. q. lxxxix. O qͣꝫgrauiter ⁊ multotiens illi mēdaces delinquūt qui ꝓximis ſuis ſuper certuꝫterminū ꝓmittunt quod tamen nō intendunt. vel ſi intendunt: tamē poſteapoſſe ſuum non faciunt: ⁊ ſic ꝓmiſſuminfringunt ⁊ ſolutionem de die in diēcōtra volūtatem creditoris ꝓducunt.Sed tam ē ſciēduꝫ ꝙ ſi aliquis pauꝑalicui creditori ꝓmitteret ſe ſoluturūſuper certum terminū: ⁊ poſſe ſuum faceret. ⁊ ſi impedimētū interueniret ꝙſoluere ſuper terminū non poſſet: tunctali pauperi ꝓlongatio ꝓpter deū cōcedenda eſt. Et creditor cum tali charitate ⁊ cōpaſſiōe poſſet ſibi terminuꝫꝓlongare ꝙ deus in extremis tempusvitę ſuę ſibi ꝓlongaret. et ſic poſſit pęnitere gl̓iam dei ꝓmereri. Ergo multum rep̄henſibiles ſūt iſti qui ſuos debitores anguſtant termino aduenien̄te. ⁊ cum ſine damno ipſorū ſolutionēꝓlongare poſſent: et ab eis extorquētcum tamē alias libenter eis ſoluerentſi poſſent. Et talibus immiſericordibꝰremetietur eadem mēſura. Un̄ GregꝰDei miſericordiam non poteſt promereri qui miſericors proximo nō fueritBeda ſuper epl̓a Iacobi. Sine miſericordia iudicabitur ille: qui cuꝫ facere poſſet non fecit miſericordiam. Exqͦ maiorem quis miſericordiā a domino conſecutus ē. eo iniuſtius indigētiꝓ ximo miſericordiaꝫ denegat. ¶ Noni qui compulſus per metum iurauitſe aliquod daturuꝫ et huiuſmodi nōſoluit. quia talis ẜm Tho. ſcd̓a ſcd̓eq. xcviij. Nō excuſatur a peccato mortali nō implens quod coacte iurauit.Et Raymundus dicit ꝙ talis quātuſb 3