De

Etronella filia ſancti petri apl̓i cum nimis eſſet pulcra. exvolūtate patris febribꝰ laborabat. Diſcūbentibꝰ apud eū diſcipulis. dixerūt Petro: Cū oēs a te ſanent̉ infirmi.cur Petronellaꝫ iacere ꝑmittis?. Ad hęcPetrꝰ. Quia ſic expedit ei. verūtamē neputetꝭ īpoſſibilitatē ſanitatꝭ eiꝰ: Ait ad illāSurge Petronella velociter. ⁊ miniſtranobis. q̨̄ ſtatim ſanata ē. ſurrexit ⁊ miniſtrauit. Cōpleto mīſterio dixit ei Petrꝰ:Petronella redi. ⁊ vt pͥus febribꝰ laborare cepit. qͦuſqꝫ ī dei amore cepit eē ꝑfecta.tūc eā ꝑfecte ſanauit. Comes aūt q̇dā adeā venit vt eā ꝓpt̓ eiꝰ pulcritudinē haberetvxorē. Cui ait: Si deſideras me ī vxoreꝫiube ad me virgines venire. q̨̄ me vſqꝫ addomū debeāt ſociare. Quas cū ille ꝑaret.Petronella ieiunijs ⁊ orōnibꝰ inſiſtēs. etcorpꝰ dn̄i ſuſcipiēs. ī lecto ſe reclinās poſttriduū migrauit ad dn̄m.¶ Seruiendū ē infirmis cū patientia. etia ſi ipſi ſunt impatientiſſimi. Exemplū. XXVII.Ulogius huic mundo renūciās. qꝛ nihil ꝑ ſe poterat oꝑari. ⁊ pauca d̓ bonis ſuis qͥbꝰ vteret̉ retinuit. Cū nec ī monaſterio cū multꝭpoſſet degere. nec ſolitudinē ferre. recepitquendā elephātico morbo ſic repletum vtpedes ⁊ manꝰ ⁊ fere oīa mēbra videbaturamiſiſſe. Tūc Eulogius qͣſi qͣndaꝫ pactioneꝫ cū deo faciēs ait: Dn̄e deꝰ ī nominetuo ſuſcipiā iſtū. ⁊ vſqꝫ ī diē mortis reꝑauſabo eū. poſitūqꝫ ſuꝑ aſinū ad hoſpitiumſuū duxit. ⁊ illi ꝑ. xv. annos ꝓprijs manibus miniſtrauit. Poſt hͦ ille ſuggeſtionedęmonis cepit velle ab eo diſcede̓. ⁊ multis eū verbis increpare dicens: fugitiue tudomū tuā deuoraſti. ⁊ ī me ſalutis occaſionē recuꝑare credis. Eulogius rogabateū dicēs: Noli dn̄e ita loqui. ſꝫ dic potiꝰ.⁊ ego emēdabo ſi qͥd te cōtriſtaui. Ac ille.Uade inqͥt adulationes tuas nolo. ꝓijceme ī publicū. refrigeratione tua non indigeo. carnibꝰ deſidero ſaturari. Cūqꝫ carnes ei exhibuiſſet. Nō poſſum inqͥt tecumhabitare. ppl̓m videre volo: Ego inquit

Eulogius multitudinē fratrū adducam.Et ille ait: Nolo videre ſimiles tuos. tuipanis deuoratores. ad publica ſtrata meꝓijce vn̄ me ſuſtuliſti. Tūc Eulogiꝰ iterūduxit eū ī vehiculo ad abbatē. Antoniuꝫdixitqꝫ ei ꝙ eū vellet abijcere. Cui Antonius: Si ꝓijcis eū. vtiliorē te deꝰ inuenietqͥ colliget deſtitutū. Et ꝯuerſus ad ęgrotū dixit elephātico: ſe nec horto nec terradignꝰ. neſcis qꝛ triſtis ē qui tibi miniſtrat.ꝓpt̓ chriſtuꝫ iſte ſe tali ẜuicio ſubiugauit.Poſt hͦ ambos cōfortās ait: Nolite filiab inuicē ſeꝑari. qꝛ iā vterqꝫ vr̄m merebit̉coronari. ⁊ ideo tēptatio hͨ accidit vobis.qꝛ ad finē vitę ambo deueniſtis. Qui cūrediſſent ad cellā. infra. l. dies ambo defūcti ſunt.¶Infirmꝰ ī extremis regratiabat mēbris ſuis et ſeruitori ſuoet ſic euolauit ad celū.¶ Exemplū. XXVIII.Nat quidā ſanctus heremita q̨̄ int̓ cęteras virtutes mag¶nāhabebat gr̄aꝫ infirmis miniſtrare. Hic āmonitꝰ ꝑ viſionē iuit ad ꝓximā ciuitateꝫ. ⁊ dū veniſſet ad portā. viditquēdā horribilē infirmū ⁊ fetidū. quē etiāleproſi int̓ ſe ſuſtinere nō valebant. ⁊ huicſanctꝰ heremitta ẜuire cepit ī dn̄o eū ꝯfortans. Et rn̄dit infirmꝰ: Sit deꝰ altiſſimꝰbn̄dictꝰ qͥ mihi hāc donauit īfirmitatē. ſꝫtimeo ne deus mihi minuat p̨̄miū in cęlisꝓpt̓ tuū ẜuiciū humile. Et ille. nō ita eſt. ſꝫꝓ mea mercede iuſſus ſū hūc venire. Sicſancta lis quotidie int̓ eos oriebat̉. ⁊ qͣnto plꝰ heremita ẜuiebat. tanto plus ẜuireaffectabat. ⁊ infirmꝰ euꝫ ẜuire nō ſinebatvt plꝰ ſuſtinēdo plꝰ p̨̄miaretur. Tūc poſtannos. xv. expletos. infirmꝰ oſculari cepitmanꝰ eiꝰ. ⁊ heremitę gr̄as referēs d̓ pietateHeremita aūt orabat dn̄m vt oſtenderedignaret̉. qͣliter hͨ ſancta aīa d̓ corꝑe egrederet̉. Et oſtēſū ē ei. Cū enī ad horaꝫ nouiſſimā deueniſſet. audiuit vocem d̓ cęlodicentē: Ueni dilecte mī ad gaudia Tūcilla fęliciſſima aīa ad omēs ſenſus corꝑisdicebat. vob̓ regratior. qꝛ mihi obediſtis.Oculi vanitate nō concupiniſtis. Aures

4 4