De

ſum: verū tn̄ ẜm multitudinē dolorū meorū in corde meo ꝯſolationes chriſti ⁊ beatęMarię ꝟgīs lętificauer̄t aīaꝫ meā. Quadā die cū nimiū eēꝫ afflictꝰ apparuit mͥ beata ꝟgo Maria ⁊ ait: Vidi afflictionē animi tui ⁊ veni in auxiliū tuū. ecce offero tibide theſaurꝭ filij mei triplicē gr̄aꝫ hūilitatisꝑ quā adu̓ſarium tuū vincere poterꝭ ⁊ deoplacere poſſis. UVolo ergo vt hūilierꝭ in victu. in veſtitu atqꝫ ī actu cibos appetas viliores ⁊ pānos induas groſſiores. abiectioraqꝫ mīſteria q̨̄ alij dedignāt̉. tu ꝓ magnohonore ⁊ lucro ſuſcipias. his dictis diſparuit btā ꝟgo. Et ꝟboꝝ efficaciā cordi meoimp̄ſſi. vt ſic facerē. vt btā ꝟgo me docuit¶ Coriariuſ qͥdā ſimilis fuit ſancto Antonio Exemplum IIIIEatuſ Antonius in cellabſua ꝓpria dū oraret. venit ad euꝫvox dicēſ: Antoni nec dū ad mēſurā coriarij iſtiꝰ qͥ eſt ī alexādria ꝑueniſti.Quo audito ſenex ſurgens mane arreptobaculo feſtinꝰ ad alexādriā venit. Cunqꝫad deſignatū hoīeꝫ fuiſſet ingreſſus. Ille viſo tanto viro obſtupuit. Cui ſenex dixit:Refer mͥ oꝑa tua. qꝛ ꝓpterea ad te de deẜto veni. Qui rn̄dit. neſcio me aliquandoboni aliqͥd ꝑpetraſſe. Cū ex cubili ꝓprio cōſurgēs mane anteqͣꝫ in oꝑa mea reſideamdico. vt oīs ciuitas hͨ a mīore vſqꝫ ad maiorem ingrediat̉ in regnū dei ꝓpter iuſticias ſuas: ego aūt ſolus ꝓpter meam culpaꝫpęnam ingrediar ſempiternaꝫ. Quod verbum anteqͣꝫ quieſcam ſero ex corde meo recenſeo veraciter. Quod audiens beatusAntonius reſpondit ei: Fili ſic tu es bonꝰartifex ſedens in domo tua cum requie. regnum dei adeptus es. ego velut ſine diſcretione omne tempus meuꝫ in ſolitudine cōſumpſi. nec dum verbi tui aſſumpſi menſuram. Hoc in vitaſpatrum.¶ Senex ſimulabat ſe ſtultumne honoraretur ab hominibus.Exemplum¶¶ Iibus partibus heremi. ⁊ ſedebatUidā ſenex erat ī inferioquieſcens in ſpelunca. vnꝰ autēſęcularis miniſtrabat ei. Contigit autē vt

filius cuiuſdā ſecularis infirmaretur. multis ergo precibus poſtulabat ſenē. vt veniret ad domū ſuam ⁊ faceret orationeꝫ proinfante. Et ſurgens ſenex ambulabat cuꝫeo. Ille aūt pręceſſit eū ⁊ ingreſſus domūſuam dicens: venite in occurſum anachoretę. Quos cū ſenex vidiſſet delōge egreſſos cū lampadibꝰ. ſenſit ꝙ ad ſe venirēt. ⁊ſtatim deſpolians veſtimēta miſit ſe ad flumen. ⁊ cepit lauare ſtans nudus. Ille autēqui miniſtrabat ei videns erubuit. ⁊ rogauit homines dicens: Reuertimini: Senexenim noſter ſenſum perdidit. Ueniens autem ad eum dixit illi. Abba quid eſt hocquod feciſti. omnes qui te viderunt dixerunt ꝙ demoniū habet ſenex. Cui ſenex reſpondit: Ego hoc volebaꝫ audire. Hęc invitaſpatrum.¶ Theodoſius imꝑator viſitauit monachū. ⁊ ipſe fugit de locone honoraret̉ ab hoīb Ex. VIUit qͥdam monachus inconſtātinopoli tꝑibꝰ Theodoſijimꝑatoriſ. qͥ habitabat in paruacella foris ciuitatem. Audiens autem imperator ꝙ ibi eſſet quidam monachus quinuſqͣꝫ ęgrediebatur d̓ cella. cepit deambulando ꝑgere ad eundem locuꝫ vbi erat ſupradictus monachus. pręcepitqꝫ ſequentibus ſe eunuchis. vt nullus approximaretad cellam monachi illius. Ipſe autem ſolus perrexit pulſauitqꝫ ad oſtium cellule.Surrexit autem monachus ⁊ aperuit ei. ⁊non cognouit eum ꝙ eſſet imperator. tulerat enim ſibi coronam de capite ſuo vt nōagnoſceretur. poſt or̄onem autem reſider̄tpariter. ⁊ int̓rogauit eum imꝑator dicens:Quō ſancti patres degunt in ęgypto. Reſpondenſqꝫ monachus. omnes exorāt deūpro ſalute veſtra. Aſpiciebat autē imperator intente cellulam ipſam. ⁊ nihil in ea vidit niſi paucos panes ſiccos in ſporta. dixit ei: Da mihi benedictionē abba. vt reficiamus. ſtatimqꝫ feſtinauit monachꝰ ⁊ ſal⁊ buccellas immiſit in aquam ⁊ comeder̄tparit̓. porrexit ei caliceꝫ aquę ⁊ bibit. TūcTheodoſius imꝑator dixit ei: Scis quisego ſum. Reſpondit monachus ⁊ dixit: