DeI

Onachus qͥdā cū in quodam cōuiuio ſęculariū piſcibꝰ veſceret̉. alijs ꝟo carnes comedentibꝰ. Vidēs in ſcutella clerici. iuxta ſe ſedētis carniū aſſaturā cōcupiuit. īmiſſaqꝫ manū morſellū rapuit. ⁊ qͣdā iocūditate ī osſuū truſit. Mox iuſto dei iudicio idē morſellus in guttur inobediētꝭ integer deſcēditita meatū eius obſtruēs. vt nullo conatupoſſet in os reuocari vel deglutiri. Quemde menſa trahētes cū iaꝫ euerſis oculis putaret̉ eſſe ſuffocatus. quidā ex cōuiuantibꝰex cuius ore hͦ audiui. pugno tam validocollū eius ꝑcuſſit vt morſelluſ infixus exiliret. Et cognouerūt omēs ꝙ dolor ille atqꝫcōfuſio pęna pctī foret in nō obediēdi propoſito. Hęc Ceſariꝰ. ¶ Tria ſunt grana quę faciunt pulmentuꝫ optimi ſaporis. Exemplū. XXVI¶ Ihoneſti ac noīati. alij qͣꝫ pluresUoda tꝑe milites quidātam clerici qͣꝫ laici viri diuites inheremo ſūt conu̓ſi. atqꝫ in ordine ꝯfortati.Quidā igit̉ ex ſęcularibꝰ p̨̄dictoꝝ militūnotus ⁊ amicus. victū eoꝝ qͦtidianū quo īcōmuni cōuentu reficiebant̉ cōſiderās. aitbeatę memorię dn̄o Giſilb̓to eoꝝ abbati:nō ſufficio āmirari ꝙ tales viri ī ſęculo tādelicati. oleribꝰ incōditꝭ piſa ⁊ lente poſſūtvti. Cui ille rn̄dit: Ego tria grana piperiſappono quibꝰ eadē groſſa pulmētaria cōdiunt̉. vt pene nihil in ſuis ſcutellis comedentes relinquāt. Mirāte illo ⁊ nō intelligente q̨̄ audierat. abbas ſubiūxit dicēs: pͥmū granū piꝑis ſūt longę vigilię matutinarū. ſecūdū labor manuū. tertiū ꝟo deſperatio ferculi lautioris. Et iſta ſūt tria grana quibꝰ appoſitis optimi ſaporis fiūt pulmentaria nr̄a. ⁊ puto vehement̓ ꝙ monachus peccet magꝭ piſam ſuā ſiue lenticulaꝫꝓpter torſiones vel humores melācholicoſvitādo qͣꝫ nimis ex illis ſumēdo. Si enimappoſita comede̓ noluerit. neceſſe ē vt lautiora vel appetat vel reqͥrat. Si eniꝫ datafuerint ex ꝯſuetudine. puſillanimes ſcādalicat. Si ꝟo negata. an̄ tꝑs deficit. Monachus vacuo ventre non pōt bn̄ ieiunarevigilare aūt laborare. Hīc ē ꝙ btūs Bern̄

in qͦdā ſermone: tales ſatis acrit̓ rep̄hēditdicēs. Cibaria nr̄a nō ſūt multū ꝯfortātia⁊ ideo oportet nos ex eis ſumere ad ſaturitatem. Hoc Ceſa. ¶ Senex infirmqͥdā patient comedit oleū ex liniſemine pro melle. Ex. XXVIIUida ex ſenioribꝰ factus¶ q Heſt infirmꝰ ⁊ ꝑ multos dies nō poUterat eſcam vllā caꝑe. Compulitaūt eū diſcipulus ſuus dicēs: Si iubes inquit pr̄ faciā tibi placētā paruā. ⁊ ita fecitErat autē ei vaſculū ꝑuū hn̄s mel. ⁊ aliud vas ſimile habēs oleū ex lini ſemine exp̄ſſum. in alia re nulla hͦ ꝑficiebat niſi forte in lucerna. deceptus frat̓ miſit in eſcamſenis de illo. ſperās qꝛ mel miſiſſet. Cū aūtguſtaſſet. nihil locutꝰ eſt. ſed facens comedit. Tertia ꝟo vice cū iterū ſibi daretur ⁊guſtaſſet dicit illi. nō poſſum comedere filiIlle aūt tanqͣꝫ volēſ exhortari eū dixit: Ecce abba bona ſūt. ⁊ ego comedam ex ipſis.Et poſtqͣꝫ guſtauit ⁊ ſenſit rem quā feceratcecidit in faciē dicēs: vę mihi abba qm̄ occidi te. Iſtud pctm̄ poſuiſti ſuꝑ me. qꝛ mihi locutꝰ nō es. Dicit ei ſenex: fili nō cōtriſteris ꝓpter hoc. ſi enī deꝰ voluiſſet vt bonacōediſſeꝫ. tu mel miſiſſeſ. ⁊ nō hͦ qd̓ miſiſti.¶ Capitulū d̓ H HoſpitalitaſHoſpitalitas pauperū ditathoſpitemExemplum IUit in rhoma vir pius ⁊ bonꝰ qͥ indifferent̓ hoīes religioſos pauperes ad hoſpitiuꝫ inuitabat. Cōtigit aūt ꝯfectū ſenio depauperarirebꝰ. ⁊ āguſtiabat̉ ꝙ ſolitā hoſpitalitateꝫhr̄e nō poſſet. qm̄ ad vſus ſuos ſufficiētiaꝫnō hr̄et. Cūqꝫ vna noctiū anxiꝰ ꝓ talibusiaceret ī lecto ſemi vigilās. Audiuit voceꝫdicentē ſibi. vidi charitatē tuā quā in exhibenda hoſpitalitate multo tꝑe infatigabiliter habuiſti. ⁊ per hanc ad vitam pauperem deueniſti. Volo ergo nō ſolū in futuro remunerare te. verum etiam in pręſenti: Loquere illi diuiti. ⁊ de vinea tua q̨̄ melior eſt cū vinea illius cambium facies. Ipſe enī libent̓ annuet verbis tuis. Habita gͦ