Sermo

ferebat̉. tūc ſanctus Martinus ſuꝑ tectūdomus aſcendēs ſignū crucis edidit. ⁊ ſtatim ventus in aliā ꝑtem ſe vertit. Etiaꝫ refert ſeuerus in epl̓a ad euſebium. ꝙ cū beatus Vartinꝰ in quandā ciuitatē ſuę dioceſis veniſſet. ⁊ clerici lectuꝫ ei p̨̄paraſſent.circa mediā noctē tota illa domus accēditur. ⁊ Martinus rediens ad ſolitū orationis refugiū. ⁊ crucis emittēs ſignaculū. inmedio ignis illęſus ꝑmanſit. Vonachiigitur cōcitati ꝯcurrunt. ⁊ Martinū queꝫiam ꝯſumptum putabāt de medio flāmarum illęſum deducūt. Etiā qui ꝑſecutiones ⁊ tribulationes patiunt̉. debent inuocare beatū Martinū. Uū legit̉ cum beatꝰMartinus quadā vice ī veſte hiſpida nigro pallio circūtectus ſuꝑ aſellum ꝓcederet. equis ꝯtra veniētibꝰ expauefactis. interrā ſaltū p̨̄cipiti ſe dederūt. qui ſanctumMartinū accipiētes grauiter verberauerunt. ꝓtinus aūt animalia humo fixa manebant. vt qͣntūcunqꝫ flagellata velut ſaxa moueri nō poſſent. quouſqꝫ ad Martinū redeūtes ⁊ peccatū ſuuꝫ qd̓ ignorāterin eū cōmiſerāt ꝯfitētes. ille eis licentiā dedit ⁊ gradu cōcito animalia ꝓceſſerunt¶ De ſctā Eliſabeth. Sermo. xliij.Ra pro nobisquia ml̓ier ſctā es Iudith. viij.¶ Verba iſta dicta ſunt a filijs iſrael cum eſſent in magnis tribulatiobusad Iudith. vt ipſa oraret pro eis. vt deuseriperet eos ab inſtantibus ꝑiculis: Et illa verba nos chriſtiaui qͥ ſumus ī multistribulationibꝰ ⁊ ꝑiculis cōſtituti. etiā deuote dicere debemus ad ſanctam Eliſabeth: Ora pro nobis qm̄ mulier ſancta esUn̄ in pręſenti ſermone ad honorem ſanctę Eliſabeth ⁊ ad edificationē nr̄am triaſunt dicēda. Primo pͥuilegia ſanctę Eliſabeth. Secundo aliqͣ pro informationenr̄a. Tertio miracula aliqͣ. Quantumad pͥmaꝫ ꝑtem iſtius ſermonis ſciendū ꝙſctā Eliſabeth hꝫ nouē pͥuilegia. Primūqꝛ fuit filia regis vngarię. ⁊ in hͦ fuit ſimilis ſctē Ratherinę cōſti regis filię. Et etiāqꝛ ī iuuētute incepit deo ẜuire. et in hͦ ſil̓is

fuit ſancto Nicolao. Un̄ legit̉ cum beataEliſabeth adhuc eſſet puella qͥnquēnis.eccleſia gr̄a orandi ſępe ꝑmanebat. vt eāeius ſodales vel ancillę auellere vix valerēt. quā cum ancillę vel coętaneę obſeruarēt aliqn̄ illis cauſa ludēdi verſus capellāīſequi videbat̉ vt ex hͦ intrandi eccleſiamoportunitatē captaret. Quaꝫ ingrediensgenua flectebat aut pauimētuto taliter incūbebat. ⁊ licet ꝑitiam lr̄aꝝ nō haberet. tn̄corā omniū oculis ſępe pſalteriū expandebat. et quodāmodo ſe legere fingebat. n.velut occupatā aliqͥs īpediret. Se quoqꝫcū puellis ad terrā ꝓſtratā ludi ſpecie mēſurabat vt ſub tali occaſione deo reuerentiā exhiberet. In ludo etiā annulorum etīalijs ludis ſpem totā ponebat in deo. ⁊ exhis q̨̄ lucrabat̉ vel alias poſſidebat. puellis ꝑauꝑculis dedit. inducēs eas ꝑ illa adorandū or̄onem dn̄icam. ⁊ vt crebro ꝟginem Mariā ſalutarēt. Secundū pͥuilegiū. qꝛ beatā ꝟginē Mariā in aduocatam ⁊ patronā. ⁊ beatū Iohānem apl̓m ⁊euāgeliſtā in ſuę caſtitatis cuſtodeꝫ elegitCū enī ſingulę cedulę ſinguloꝝ apl̓oꝝ nominibꝰ inſcriptę. ipſa tribꝰ vicibꝰ cedulamvbi nomē ſancti Iohānis erat inſcriptūvt deſiderabat accepit. ad quęꝫ tantę deuotionis ferebat̉ affectu. vt nil in eius nomine petentibꝰ denegaret. Tertiū quiaꝓpter dilectionē dei ſępe ſibi ꝓſpera mundi ſubtraxit. Nā cū ī aliqͦ ſudo ſibi ꝓſpere ſuccederet. reliquū ītermittēs dicebatNolo ꝓcedere. ẜꝫ ꝓpter deū reliquū intermitto. Ad choreas quoqꝫ a puellis cęteriſaduocata. cū vnū circūitum ꝑegiſſet. dicebat: ſufficiat nobis vnus circūitꝰ. iā ꝓpterdeū alios dimittamꝰ. ⁊ ſic ꝑ talem modūpuellas a vanitatibꝰ tꝑabat. Quartū.qꝛ feſta ſollicite ⁊ deuote colebat vt etiammanicas ſibi cōſui nulla ratione pateret̉anteqͣꝫ ſolēnia miſſarum ꝯplerentur. Officium eccleſiaſticuꝫ cum tanta audiebat reuerētia. vt cuꝫ ſanctum euāgelium legeretur. vel cum ſacra hoſtia cōficeretur monilia deponeret. et cętera capitis ornamenta in imo loco locaret. Ueſtimentorumſuperbiā ſemꝑ abhorruit. ⁊ in his ſemper