Sermo
tandē dixit: Pater mi qͣre triſticiā in cōſpectu meo habes. Rn̄dit ⁊ dixit ei ſic̄ ſibirelatum fuit ab angelo malo. Qui rn̄dit:noli triſtari. ſi enī debeo damnari damnabor. ſi ſaluari ſaluabor. ſicut deo placueritita faciat. nō enī ſeruio deo ꝓpt̓ regnū cęloꝝ. ẜ ꝓpt̓ charitatē ⁊ bonitatē quā hꝫ adme. ⁊ ꝓpt̓ ſuā paſſionē quā ſuſtinuit ꝓpterme. ſi vult mihi dare regnū cęloꝝ poteſt. ſiinfernū iteꝝ pōt. Et ſequente nocte venitangelꝰ dei ⁊ manifeſtauit ei ꝙ alter angelus fuit diabolus. et dixit ſibi ꝙ ille iuuenis ex illa ꝯſtantia magis meruiſſet qͣꝫ priꝰomnibus diebus vitę ſuę.¶ De confeſſoribꝰ. Ser. CLVI. Ꝙpenitētia nō debemꝰ differre.Stote para¶e Iti. qꝛ qͣ hora nō putatis filiushoīs veniet Lucꝭ. xij. Matth̓xxiiij. Marci. xiij. In verbis p̨̄miſſis monemur ad pęnitētiā. ⁊ ad vitę emēdationēut ſcꝫ p̨̄ꝑamꝰ nos ad mortē ut īueniat nosdn̄s cū venerit ſicut iſte ſanctꝰ ꝯfeſſor. N.ē inuētus. Un̄ dicit dn̄s ad nos: Eſtoteꝑati ⁊cͣ. Pro qͦ ſciēdū ꝙ nō debemꝰ differre pęnitētiā nr̄aꝫ vſqꝫ ad mortē nec etiādebemꝰ ī peccatꝭ ꝑſeuerare. ſꝫ cito a peccatꝭreſurgere. ⁊ hͦ ꝓpt̓ quīqꝫ. Prīo qꝛ quanto diutiꝰ qͥs manet ī peccatis. tanto plusonerat̉. Un̄ Gregꝰ. Peccatū qd̓ ꝑ pęnitentiā nō diluit̓. mox ſuo pōdere ad aliudtrahit. ⁊ ideo poſtmodū minꝰ pōt reſurgere a peccatꝭ cū ſemꝑ peccatꝭ gͣuat̉. psͣ. Appone iniquitatē ſuꝑ iniquitateꝫ ⁊cͣ. Ille qͥnō pōt pōdus leuare cū ꝑuū eſt quomodoleuabit quando maius eſt? Inſuper ſtatus peccatoris valde ꝑiculoſus ē. Un̄ legit̉ Gen̄. iij. queſiuiſſe dn̄ꝫ ab adā cū ipſepeccaſſet. vbi eēt. ad deſignādū ꝙ pctōrdꝫ ſeipſū q̨̄rere vbi ſit. an ī bono ſtatu. anī malo. ⁊ cū cōſiderat ſtatū ſuū periculoſūhoc ipſū mouere dꝫ ad pęnitētiaꝫ ꝓcedereꝘ aūt peccator ſtat ī magno periculo pōtoſtēdi. pͥmo ī hͦ ꝙ omni die dietā facit adęternā damnationē. ergo peccator meritodꝫ cogitare vias ſuas qͦ vadat ⁊ ꝯuerterepedes ſuos. Iuxta illud. pͣs. Cogitaui vi-
as meas. ⁊ ꝯuerti pedes meos in teſtimonia tua. Itē peccator ē ī terra īimicoꝝ ſuorū. qͥbꝰ ſe ſubijcit peccādo. Un̄ Angꝰ. d̓verbis dn̄i dicit: Audacior ē q̇ cū vno peccato mortali dormit qͣꝫ qͥ cū ſeptē hoſtibꝰꝓ morte ſua inuicē obligatꝭ ꝯfligit. Iteꝫ Ypeccator cū ſe diligēter inſpicit ⁊ ꝯſiderattūc ē ī magnis anguſtijs poſitꝰ: Nā ſi ſupra videt cognoſcit dn̄m quē offendit. qͥſibi multa bona fecit. et ipſe ſibi ecōuerſomulta mala retribuit. Un̄ pͣs. Retribuebāt mihi mala ꝓ bonis ⁊cͣ. Idem Supradorſū meū fabricauerūt peccatores. ꝓlongauerūt iniquitatē ſuā. Si infra. infernūquē certitudinaliter meruit. ⁊ ſine dubiohabebit. niſi dn̄s eū adiuuerit. Vnde psͣ.Niſi dn̄s adiuuerit me ⁊cͣ. Nam peccādohō appropinqͣt vſqꝫ ad portas inferni. psͣ.Appropin. vſqꝫ ad por. mortꝭ. Nam interanimam peccatoris. ⁊ infernū nullū ē mediū. niſi egreſſus aīę a corꝑe. et in punctoreſtat ingreſſus ad infernū. Un̄ Iob. xxiDucūt ī bonis dies ſuos ⁊ ī pūcto ad infernū deſcēdēt. Si retro. tūc videt tēpusqd̓ inutiliter expēdit. in qͦ diabolo ⁊ mundo ſeruiuit. Bern̄. Nihil p̄cioſiꝰ tꝑe. Siante ſe. tūc cognoſcit morte ꝓpriā et extremum iudiciū. vbi deo redditurꝰ ē rationēde omnibꝰ cogitationibꝰ verbis et factis.niſi h̓ emendauerit ⁊ ſatiſfecerit. Scd̓mqd̓ debet nos mouere ad p̨̄parādū nos adpęnitētiā dū ſani ſumus eſt hͦ. ꝙ qͥ nō vultpęnitere dū ſanus eſt ⁊ pōt. qn̄qꝫ demeret̉ꝙ nō poteſt dū libenter vellet. ſcꝫ quādodiſtulerit vſqꝫ ad mortē. qꝛ tunc p̨̄ nimiodolore impedit̉ vſus rationis ꝙ obliuiſcit̉aīę ꝓpter nimium dolorem quem habet incorꝑe. Un̄ Gregꝰ. Cuꝫ ęgritudine deprimeris vix aliud cogitabis p̨̄ter illud qd̓ ſētis. psͣ. Suꝑ dolorē vulneꝝ meoꝝ addiderūt. Un̄ etiā Albertꝰ magnꝰ. Potentia vna exiſtente in actu. alię minꝰ poſſuntIbi aūt tactꝰ maxime patit̉ in infirmitate⁊ dolore corporis. quare intellectus minꝰpoteſt iudicare de p̨̄teritꝭ. Un̄ Ariſto. iiij.Ethicorū. Terribiliſſimū omniū terribiliū ē mors. Un̄ ꝓpter nimiū dolorē qn̄qꝫhomo in agone obliuiſcitur ſuijpſiꝰ ⁊ etiā
X