Sermo
vt poſſet euadere inferni ignē ⁊ pęnā purg.torij. Hoc ideꝫ Augꝰ. orabat dicens:Dn̄e h̓ vr̄e h̓ ſeca vt ī ęternū parcas. Tertiū qd̓ īducit ad patiētiā ē. ꝙ ꝑ tribulationes ⁊ infirmitates augmētat̉ bonū meriti ęternę gl̓ię. Matth̓. v. Gaudete in illadie qm̄ ⁊cͣ. Et iſta gl̓ia tāta ē ꝙ ſi vnꝰ hōſolꝰ ſuſtineret oēs infirmitates ⁊ tribulationes oīuꝫ hoīuꝫ ī toto mūdo exiſtentiū.adhuc nihil hͦ eſſet reſpectu cęleſtis gl̓ię.Apl̓s. Nō ſūt ꝯdigne paſſiones ⁊cͣ. d̓ hacgl̓ia dicit pͣsͣ. Quoniaꝫ mille anni an ⁊cͣ.Tertium qd̓ deꝰ ꝯtulit cū qͦ mereri poſſumꝰ ⁊ debemꝰ ē aīa. Pro quo ſcienduꝫꝙ nos mereri debemꝰ cū tribꝰ potētijs aīęq̨̄ ſūt memoria ītellectus ⁊ volūtas Primo mereri debemꝰ cuꝫ memoria .ſ. memorari bn̄ficiā dei de eiſdē regrātiādo. Un̄Augꝰ. in li. d̓ ciui. dei ſic dicit. Quiſquisbn̄ficia dei nō videt cęcus ē. nec laudat īgratꝰ eſt. qͥſquis ī laudādo reluctat̉. inſanus eſt. Chryſo. ſuꝑ Matth̓. dicit. Gratiaꝝ actio ē inuitatio ad plꝰ dandū. Sedde his qͥ ſunt ingrati de beneficijs dei dicit Bern̄. Ad accipiendū indignꝰ ē qͥ fuerit de acceptis ingratꝰ. Itē ſępiꝰ memoraridebemꝰ ipſū deū nob̓ eſſe pn̄teꝫ in om̄ibꝰcogitationibꝰ nr̄is verbis et factis. Sedheu multi ſępiꝰ obliuiſcunt̉ deū ⁊ raro cogitāt de eo. Et hͦ ē ſignū ꝙ deum nō diligunt ſꝫ ipſū paruipendūt. Ariſto. ij. Rhetor. Obliuio ē ſignū paruipēſionis. Et qͥſic obliuiſcūtur deū ī vita eoꝝ. illoꝝ obliuiſcet̉ deus ī morte. Un̄ Augꝰ. Ita fit vtin fine obliuiſcat̉ ſui. qͥ dū viueret oblituseſt dei. Scd̓a potētia aīę eſt intellectusꝑ quē diligere debemꝰ deū. Primo tāqͣꝫnoſtrū creatoreꝫ. ⁊ ſic tenemur ſibi ſemperobedire tanqͣꝫ creatura obedit ſuo creatori. Scd̓o cognoſcere debemus eſſe eum redemptorem noſtrū. qͥ nos cū ſua amariſſima paſſione ⁊ mortē redemit. ⁊ ꝓpterea tenemur eum diligere. Ioh̓. xv. Maioremcharitateꝫ nemo hꝫ ⁊cͣ. Tertio debemuscognoſcere eū eſſe noſtꝝ futuꝝ iudiciē. etꝓpterea debemꝰ eū timere ī omnibꝰ cogitationibus verbis ⁊ factis. Eccꝭ. pͣ. Timentideum bene erit ī extremis Un̄ Chryſo. in
ſermo. dicit de Iohanne baptiſta: Sollꝰdei timor ē. qͥ mentes corrigit. fugit crimina. ⁊ innocētiā ſeruat. Tertia potentiaaīe ē volūtas. cū qͣ meremur qn̄ volūtatēnoſtrā volūtati diuinę cōformamꝰ. ita vtqͥcquid velit nobiſcū facere. ꝙ etiam illudidē nos velimꝰ. ſiue ſit dulce vel amarum.Ergo quilibet noſtꝝ ſic ſe dꝫ habere. ꝙ ſideꝰ vult euꝫ eſſe pauperē. ꝙ etiā velit ipſevel ſi ipſū velit eſſe diuitē vel ſanū vel infirmū. ꝙ in hͦ ꝯformet ſe voluntati dei. ſicꝙ poſſit dicere cū chriſto illa verba quę inmōte oliuēti dixit: Pater non voluntasmea. ſꝫ tua fiat. Itē meremur cū volūtate.qn̄ habemꝰ bonā volūtatē nos emēdādi⁊ deo ſeruiēdi. Chryſo. ſuꝑ Matth̓. Volūtates bonę ſic ſuaues ſunt apud deū. ſicut odoriferi flores. Un̄ Bern̄. Cū ꝑ bonam volūtatē incipimꝰ eſſe dei. deſinimꝰeſſe diaboli. ⁊ ſic ecōuerſo cū hō ꝑ malamvolūtatē incipit eſſe diaboli. deſinit eē deiEt deꝰ vult hoīeꝫ iudicare ẜm volūtatēin qͣ eū inuenerit. Exemplū. Quidā latromultū dolēs d̓ peccatꝭ ſuis ⁊ habēs volūtatē bonā ſe emēdandi. rogauit quendaꝫheremitā vt eū in ſuam ſocietatem acciperet. qͥ ꝓpoſuit ſuam vitā emendare. ⁊ deoſemꝑ ſeruire. Et heremita noluit et deſpexit eū in corde ſuo. ⁊ dimiſit eū īconſolatūab eo recedere. Sed cū latro ſibijpſi heremitoriū facere voluit. arbor p̄ciſa ſtatimcoruit ⁊ latronē oppreſſit. ⁊ ſic in vehemētiꝯtritione cordis obijt. tunc ille heremitavidit ꝙ ſancti angeli venerunt ⁊ aīaꝫ illiꝰlatronis ad cęlū deferebāt. Heremita cōmotus dixit. quid hic in heremo morā traho. ille hō malus latro fuit. ⁊ ꝓpter bonaꝫſuam voluntatem iam ad cęlos aſcēdit. ⁊ego tamdiu vixi in heremo. nunqͣꝫ tamenin cęlum intrare potui. Et in illa cōmotion dixit. vadam ⁊ etiam latro efficiar. etpoſtmodum in fine bn̄ ſaluabor ſicut iſtelatro ſaluatus ē. Et ita dum exponeret ſead latrociniū perpetrādū. inſecutus eſt aſtipendarijs ciuitatis. qͥ fugiēs vehemētececidit ⁊ expirauit. ⁊ diaboli aīam ſuā adinfernū deduxerunt.
M
O
N