CLLXV
non temptat hominem de ſua ſuperbia.nec de chorea. nec de gula. nec de ebrietate. nec de luxuria. nec de carnis voluptatetemptat. qꝛ tūc ſuſtinet tātos dolores de īfirmitate corꝑis. ꝙ de his oībꝰ nihil curat¶ In eadem dominica Sermocxxxv. De interrogatiōibus adagoniſantes.Omine filianea modo defuncta ē. ſꝫ veni.jy⁊cͣ. Math̓. ix. Videt̉ eſſe ꝯtrarietas int̓ Matheuꝫ ⁊ Marcum. Matheꝰ dicit ꝙ pr̄ dixit ꝙ filia mortua erat. Sꝫ Marcus dic̄ ꝙ pr̄ dixit. filiamea modo in extremis eſt. Hic dicēdū eſtꝙ qn̄ a filia receſſit iam moriebat̉. qn̄ verovenit ad chriſtum ſupponebat ꝙ eſſet mortua. gͦ dixit filia mea modo defuncta eſt.Modo ad ſecundā ꝑteꝫ p̨̄cedentꝭ ẜmonis dicendū. ꝙ ſex ſunt interrogatiōes adqͥs ſi agonicās ꝑfecte rn̄derit. et iſta ſex inſe habuerit. hͦ euidēs ſignū eſt. ꝙ eſt de numero ſaluādoꝝ Primo infirmꝰ interrogandus eſt. an oīa credat q̨̄ dogmatizataſunt in eccl̓ia dei ad credendū hoī chriſtiano. et ea q̨̄ duodecim articuli fidei indicāteſſe credēda. Et an̄ gaudeat de hͦ ꝙ ſꝑatſe moriturū in vera fide catholica. Si īfirmus rn̄det ꝙ ſic .ſ. ꝙ om̄ia credat q̨̄ chriſtianus credere debet. et habet bonaꝫ ſpemꝙ velit mori in fide catholica ſignuꝫ eſt ſalutis. Secundo infirmꝰ interrogāduseſt an recognoſcat ꝙ peccatꝭ ſuisʳ ſępiꝰ creatorē ſuū offendit cogitatione. oꝑe. ⁊ omiſſione. Et ſi rn̄derit ꝙ ſic. ſignum eſt ſalutꝭUnde Bern̄. ſuꝑ Cantꝭ. Scio neminemabſqꝫ ſui cognitione ſaluari. de qua nimirum mr̄ ſalutis humilitas orit̉ ⁊ timor dn̄iqꝛ ſicut ſunt initiū ſapientię. ita et ſalutis.Tertio interrogādus an̄ doleat de hͦ ꝙdeū ſępius offendit peccādo. nō ex timoremortꝭ vel pęnę inferni vel extremi iudicij. ſꝫdoleat ex charitate quā tenet̉ deū ſuꝑ oīadiligere. quē grauit̓ ſępe offendit peccādoqui ſibi multa bona tribuit. et in multꝭ ſibiſuā maximā charitatē exhibuit .ſ. morien-
do ꝓ ipſo. Ioh̓. xv. Maiorē charitatemnemo habet vt aīaꝫ ſuā ponat qͥs ꝓ amidſuis. Sꝫ ipſe pctōr tribuit chriſto mala ꝓbonis .ſ. ipſum offendēdo cū ſuis peccatis.Un̄ chriſtꝰ cōquerit̉ ꝑ ꝓphetā dicentem:Retribuebāt mihi mala ꝓ bonis .ſ. me offendēdo cū ſuis pctīs. Si infirmꝰ rn̄deritꝙ doleat de offenſione dei. et nō ex timoremortꝭ vel pęnę inferni. ſꝫ ex mera charitatequa tenet̉ deū diligere. et ſi habeat aliquapeccata q̨̄ neſcit an ſit cōfeſſus. ꝙ libent̓ eacōfiteri et ꝓ eis ſatiſfacere vellet ẜm ſui poſſibilitatem. ſignū eſt ſalutꝭ. Quarto īfirmus interrogādus eſt an̄ ꝓponat vitā ſuāemendare. et ampliꝰ nūqͣꝫ velle ſcient̓ peccare mortaliter. ſi cōualuerit de ſua īfirmitate. et ꝙ habeat tale ꝓpoſitū ꝙ nihil ſit ſibi tam chaꝝ vel p̄cioſum. ꝓpter qd̓ ſciēterampliꝰ vnū peccatū mortale vellet cōmittere: Si rn̄det ꝙ ſic. ſignū eſt ꝙ debet ſaluari. Quinto infirmꝰ interrogādus eſtvtꝝ omnibꝰ inimicis ſuis qͥ eū offenderūtꝟbis vel factis ex corde indulſit. Et ſi ſciret aliquē cui eſſet obligatꝰ. ad reſtitutionem eſſet ꝑatus ſiue in rebus ſiue in fama.Hoc eſt ſi ſciret aliquem cui res ſuas ſiueparuas ſiue magnas recepiſſet cōtra iuſticiam. vel ſi alias ſciret ſe aliquas res iniuſtas poſſidere ꝙ paratus eſſet ea reſtituereẜm ſuum poſſe. Uel etiā ſi ſciret alicui ſe fuiſſe oblocutū. et bonā famam ipſius denigraſſe per ſuam falſam oblocutionē. ꝙ paratus eſſet ad reuocādum et ad reſtituendum illi bonā famā ſuam. Si infirmus reſpondet ꝙ ſic. eſt ſignum ſalutis. Sextoinfirmus īterrogādus eſt an credat ⁊ gaudeat de hͦ ꝙ debet ꝑuenire ad vitam ęternam. nō ꝓpter merita propria quę adhucparua ſunt reſpectu vitę ęternę ſed ꝓptermeritum paſſionis ieſu chriſti. in quo merito ꝯſiſtit oīuꝫ hoīuꝫ ſalus. Hę ſūt ſex int̓rogationes quę debent homini fieri ī agone ꝑ quę cognoſci poteſt an debeat ſaluari an damnari. quia quicūqꝫ ſeipſum interrogaret vel etiam alium hominem. et in ſeiſta ſex inuenerit. ſecure mori dꝫ ſuꝑ mīaꝫdei. et ſꝑare ad vitam ęternam peruenire.
C