CXV
ſepultū. ⁊ arbor lata ⁊ magna de eiꝰ viſceribus aſcēdit ⁊ ꝓceſſit. ⁊ in ramis ipſiꝰ arboris pendebāt hoīes vtriuſqꝫ ſexus. ⁊ ingens flāma ab imo īferni ⁊ ab illo qͥ ibi ſepultꝰ erat aſcēdit. ⁊ torquebant̉ ibi pendētes in ramis illis horribilit̓ ab illa flāma q̨̄aſcēdit. tūc ille deuotꝰ quęſiuit ab angeloqͥd hͦ eſſet. qͣre iā iſti ſic crudelit̓ torquerentur. Rn̄dit angelꝰ. Iſte in inferno ⁊ ī imoſepultꝰ ē pater ⁊ origo oīuꝫ illoꝝ qui ī ramis pendēt. ⁊ quondā erat pauꝑ ⁊ ditatꝰeſt ꝑ vſuras ⁊ nō reſtituit male acqͥſita. ſꝫſic obijt. gͦ ī inferno ē ſepultꝰ. Et iſti in ramis pendētes ſūt hęredes eiꝰ qͥ ſciēter poſteū poſſederūt illa bona iniuſte acqͥſita. Etideo ipſe ⁊ oēs ſequētes eiꝰ qͥ d̓ ꝓgenie ipſoꝝ naſcunt̉. ⁊ illa bona ſcienter poſſidentoēs ad illā arborē ⁊ ad illos ramos ꝑtinēt¶ Ad eandem dn̄icam Sermode eodemĘmo poteſt duobꝰ dn̄isn ẜuire. Hic ī iſto ſermone dicendū eſt. qͣre qͥlibet hō tenet̉ deo ſeruire. Et q̨̄re infra illū ẜmonē. clv. R.¶ Dn̄ica. xvi. Sermo. CXv. ꝙ morienti ſeptem contingunt.Cce defunctꝰꝰefferebat̉ filius ⁊cͣ. Lucę. vij.Sciendū ꝙ ſic̄ iſte adoleſcēsmortuꝰ fuit carnali morte. ſic oportet nosoēs mori. qꝛ ẜm apl̓m oībꝰ hoībꝰ ſtatutuꝫē ſemel mori. Un̄ qͥ vult vitā ſuā ẜm deūdirige̓ frequent̓ dꝫ mortē memorari. Un̄Salomō: Memorare nouiſſima tua ⁊cͣ.Un̄ etiā Augꝰ ī li. exhortationum. Nihilſic abſtrahit (alias reuocat) a peccato ſic̄frequēs mortis meditatio. Et hͦ ē ſignumprudētis viri. Un̄ Gregꝭ. Tota vita prudētis dꝫ eſſe meditatio mortis. qꝛ vt hō inbono ꝓficiat ⁊ a malis ſibi caueat valet frequēs meditatio mortis. Un̄ Hiero. Memēto diē mortis tuę ⁊ nō peccabis. Quiſe quotidie reputat eſſe moriturū. cōtēnitp̨̄ſentia ⁊ ad futura feſtinat. Un̄ ſciēdūꝙ ſeptē ſunt memoranda q̨̄ homini cōtingūt morienti. Primū qꝛ ſolus ab hinctrāſit. pͣs. Singularit̓ ſum ego donec ⁊cͣ.
Nullꝰ enī amicoꝝ qͥbus h̓ amicitiā tuammultotiēs oſtēdiſti. ⁊ quos dilexiſti. tecuꝫvadit ꝯducēdo te d̓ hͦ mūdo. niſi forte ſequat̉ te ad ſepulcrū. ⁊ qd̓ peiꝰ ē valde citoobliuiſcunt̉ tui. pͣs. Perijt memoria eoꝝcū ſonitu. Un̄ clamāt ipſę aīę ī purgatorio exiſtētes illud Iob. xix. Miſeremī meimiſeremini mei ſalte vos ⁊cͣ. Et cōquerūt̉d̓ his qͥbus h̓ fidelitatē exhibuerūt et etiād̓ his q̄ bona eoꝝ h̓ poſſidēt. ⁊ eis cū eiſdeꝫbonis nō ſubueniūt. Si enī qͥs vult vltramare ad viſitandū ſepulcrū chriſti ꝑegrinari vel romā vel etiā ad ſanctū Iacobūvl̓ venetias ꝓ mercimonijs vult ꝑgere. ſocios ſecū ambulātes pōt īuenire. Sed qn̄d̓ hac vita migrari oportet tūc nulluꝫ ſociū vel amicū hr̄e pōt qͥ ſecū velit ambulare ⁊ ei ſocitatē exhibere. Et inſuꝑ nullꝰ poteſt eū tūc iuuare nec ꝓtegere niſi ſolꝰ deus⁊ angeli eiꝰ. Un̄ pͣs. Niſi dn̄s iuuiſſet me.paulominus ha. in infer. am. ⁊cͣ. Quemadiutorē ⁊ ꝓtectorem ſępius offendiſti. gͦtu placare debes eū ī p̨̄ſenti ꝓut decet ⁊ teneris Si offenſus ē ꝑ ſuꝑbiā tūc placandus ē cū hūilitate. Si ꝑ auariciā placandus ē ꝑ largitatē ⁊ miſericordiā. Si ꝑ voluptatē ⁊ luxuriā. tūc placandꝰ ē ꝑ caſtigationē ⁊ flagellationē corꝑis. Si ꝑ gulātūc placandꝰ ē ꝑ abſtinētiā. ⁊ ſic de alijs.Et qꝛ hō recedit ſolꝰ abhinc. ita ꝙ nullusamicoꝝ eum iuuare poterit ex hͦ decet nosq̨̄rere amicitiā chriſti ⁊ ſanctoꝝ angl̓oꝝ qͥnobis tūc ſubuenire pn̄t cū nos amici nr̄iderelinquūt. Nā qn̄qꝫ ipſe chriſtꝰ apparetamicabilit̓ ipſis moriētibꝰ ⁊ ī agone ꝯſtitutis. Un̄ Gregꝭ. Aliqn̄ ī ꝯſolatiōe egrediētis aīę. ipſe apparere ſolet autor ⁊ retributor vitę. Etiā qn̄qꝫ apparēt angeli ⁊ ſancti ipſis agonięantibꝰ. Un̄ Gregꝭ. Interdū ꝯtīgit iuſtis vt ī morte ſua ſctōꝝ p̨̄cedētiū viſiōes aſpiciāt. ne ipſaꝫ mortꝭ ſuę ſentētiā ꝑtimeſcāt pęnalē. Sꝫ dū eoꝝ menticiuiū ęt̓noꝝ on̄dit̉ ſocietas a carnis ſuę cōpula ſine dolore ⁊ formidīs fatigatiōe abſoluāt̉. Un̄ exēplū legit̉ ꝙ qͥdā deuotꝰhō ī obitꝰ ſui hora aſpiciētibꝰ circūſtātibꝰ.ſubito cepit hilareſcere ⁊ pulcer ⁊ cādidusapparere ⁊ ī lęta ꝟba ꝓrūꝑe. Quęrētibꝰ
F
G