CVIII

quia appetitus laudis cōiungit̉ oꝑi virtutum tanqͣꝫ incidens. ſic̄ ꝯtīgit ī cantu ⁊ p̨̄dicatione tūc ē veniale. vel laus eſt finispͥncipalit̓ p̨̄ſtitutꝰ operi virtutis ⁊ oꝑanti.ita ꝙ ibi ꝯſtituit finē vltimatū ſic ē mortale. qꝛ tūc inheret ei tanqͣꝫ fini vltimo. gͦ aliqui pn̄t dānari cū bonis oꝑbꝰ ſuis. ſcꝫ qͥpͥmo pͥncipalit̓ ⁊ finalit̓ intēderēt laudemhumanā quā p̨̄ponerēt deo ⁊ ꝓprie ſaluti.Exēplū ī euāgelio d̓ phariſęo Lucꝭ. xviij.qui decimas dedit. ⁊ duos dies in hebdomada ieiunauit. ⁊ cū his ꝓmeruit infernū.qꝛ ī his bonis oꝑbꝰ ſe iactauit ⁊ ī eiſdē vanā gloriā quęſiuit. Sciendū etiā ꝙ ſic hōpoſſet amittere mercedeꝫ ſuā. ſi ſe iactaretd̓ bonis ſuis oꝑbꝰ. etiā ſi mortalit̓ nō peccaret. hęc ille. Ergo ꝑiculoſuꝫ ē ſe laudare ⁊ iactare in oꝑbꝰ bonis. Vn̄ Iſido. deſum. bo. Qui hic d̓ bono laudari appetit:ſpem ꝑdit. ⁊ gloriā mercedis ī futuro n̄ recipit. Un̄ Chryſo. ſuꝑ Matih̓. O īſipiens qͥd tibi ꝓdeſt illa laudatio poſt mortem ſi vbi eris nō lauderis. Itē nō ſolumcauere debemꝰ ne bona oꝑa noſtra iactāter ꝓferamus. ſꝫ etiā diligent̓ cauere debemus. ne in elatione mētis nos d̓ bonis noſtris extollamus. Un̄ legit̉ tale exempluꝫ.Quidā monachus ī ſpelunca fuit magnęabſtinētię. ⁊ multis annis florēs ī virtutibus. Qui cū in ꝓfectibꝰ ſuis cōfidens. nōtotū deo. ſꝫ ſibiipſi attribuebat. ⁊ in mēteſua ſe exaltabat ꝓpt̓ bona ſua oꝑa q̨̄ fecit.Hanc p̨̄ſumptionē mētis intuēs diabolquodā veſꝑe fingebat ſe ī ſpecie mulierisoberrātis ī heremo. q̨̄ vt feſſa ad oſtiū ſpeluncę laſſitudinē ſimulās intus ſe ꝓiecit. ⁊obuoluta genubꝰ eiꝰ vt ſui miſereret̉ exorat. nox inquit me apprehendit iube me inangulo cellulę cōquieſcere. ne feris efficiar p̨̄da. acquieuit ille At illa cauſaꝫ errandi ꝑ heremū recitās a lōge alliciens elegātia corꝑis ⁊ ſuauitate ſermonis. affectū illius illecebroſo amore deflexit. hinc iamblandiora eloquia ioci riſuſqꝫ miſcenturmanus etiā ꝓcax ad mentum barbamqꝫꝓtenditur. Quid plura: ad vltimū captiuūj ducit militē chriſti. vt laboꝝ p̨̄teritorū

⁊ ꝓfeſſionis ſuę oblitus obſcenos iam conabat̉ inire amplexus. Illa ꝟo viulatumdeterrimū emittēs ꝑ manus amplexantiselabat̉ Tūc multitudo dęmonū ī aere adhͦ ipſum ſpectaculū cōgregati ingenti clamore inquiūt: Oqui te vſqꝫ ad cęlū exaltabas quo dimerſus es in infernuꝫ. diſce.qꝛ qui ſe extollit humilabit̉. Tūc ille quaſi amens deceptionis ſuę ferens pudoremdeſperās ſeipſū tradidit omni immūditię.¶ De eadem dominicaEſcendit hic iuſtificatusd In domū ſuam. Hic in iſto ẜmovne eſt dicenduꝫ quō vnuſquiſqꝫdebet iuſtificari qui vult ſaluus fieri. Iſtūſermonē quęre infra ſer. cliiij. E.¶ De eadem dominica.Mnis qui ſe exaltat huniliabitur Hic dicenduꝫ eſt d̓oVuꝑbia veſtiū qn̄ ē mortale. Iſtūſermonē quęre ante ſer. lxxxiij. G.¶ In dn̄ica. xij. Sermo. CVIII.De illis qui arguūt deum.Ene omnia febcit Marci. vij. Sciendum ꝙdiuerſi homines ſtulti diuerſimode deū rep̄hendunt ¶ Primi enimſunt qui deū rep̄henduntᵗ de inęqualitatediſtributionis. vt pauꝑes qui multotiēsdicūt Quare deꝰ dat vni multa bona tꝑalia. vn̄ centum vel plures poſſent ꝯtentari. ⁊ mille ſinit mendicare ⁊cͣ. Reſpondeoꝙ deus vni dat multa alijs pauca. hͦ nonfacit ſine cauſa. Pauꝑibꝰ enī ī ſignū maioris dilectiōis dat pauca tꝑalia. ⁊ ꝓmittit eis ęterna. Vn̄ Matth̓. v. Beati pauperes ſpū. qm̄ ⁊cͣ. Ꝙ enī chriſtus pauꝑesdiligit. oſtendit̉ in hoc. quia dat eis ꝙ ipſe ꝑ ſe in p̨̄ſenti poſſedit. ſcꝫ pauꝑtatem.Unde dicit ꝑ ꝓphetam. Ego ꝟo ęgenus⁊ pauꝑ ſum. Bern̄. Chriſtus pauꝑ ē natus. pauper vixit. pauꝑ obijt. Un̄ Lucęix. Vulpes foueas habent. filius aūt hominis ⁊cͣ. Item ꝙ chriſtus pauꝑes elegit.patet Iacobi. ij. Nōne pauꝑes elegit dominus? Et etiam patuit in apoſtolis qui

A 4