Sermo
ꝓ bn̄factoribꝰ orare quoꝝ elemoſynas recipiūt. ⁊ qͥ ꝓ eis laborāt. ⁊ p̄ciū laboꝝ ſuoꝝcū eis cōmunicāt. Itē ſciendū ꝙ elemoſyna danda ē illis qͥ nō pn̄t laborare. nec ſeipſos cū ſuis laboribꝰ nutrire. Ergo illi gͣuiter peccarēt qͥ d̓ labore ſuo ſe poſſent nutrire. ⁊ ꝓpt̓ pigriciā ſuā mendicarent. Vn̄dicit̉ in decre. Nō licet homini ſano mendicare. d̓ ꝯſe. diſ. v. Nunqͣꝫ. Quintusfructus elemoſynę eſt. ꝙ hoī p̨̄parat viamad cęlū. ⁊ patefacit ei oſtiū paradiſi. Eccꝭ.xvi. Oīs miſericordia facit locū vnicuiqꝫẜm meritū oꝑuꝫ ſuoꝝ. Ex his patet ꝙ miſericordia ē oſtiaria paradiſi. quę clauditoſtiū auaris. ⁊ aꝑit munificis. Un̄ Gregꝭ.Dei miſericordiā nō pōt mereri q̇ miſericors nō fuerit. ¶ Sextus fructus elemoſynę ē. ꝙ hoīem ad bonū finē ꝑducit. ⁊ comitat̉ moriētē cū eū oēs amici ſui deſerūt.Ambro. Nō ſūt bona hoīs q̨̄ ſecū ferre nōpōt. Miſericordia enī comes ē defuncti.Apocꝭ. xiiij. Oꝑa enī illoꝝ ſequūtur illos.Ꝙ enī elemoſyna ⁊ miſericordia ad bonūfinē ꝑducūt on̄dit Hiero. dicēs: Nō memini me legiſſe mala mortē mortuū. qͥ libēter oꝑa pietatis exercuit. Inſuꝑ elemoſyna ī iudicio liberat ⁊ bn̄dictionē impetratUn̄ pͣs. Beatꝰ qͥ miſeret̉ ⁊ cōmodat. diſponit ẜmones ſuos ī iudicio ⁊cͣ. Et ī ſignūhuiꝰ tūc ī extremo iudicio ſpecialit̓ fiet diſceptatio de operibus miſericordię. Inde Matth̓. xxv. Eſuriui et dediſtis mihimāducare. Sitiui ⁊cͣ. Septimus fructus elemoſynę ē ꝙ p̨̄miū ęternuꝫ acqͥrit.Un̄ Lucꝭ. vi. Mēſurā bonā ⁊ ꝯfertam ⁊coagitatā ⁊ ſuꝑeffluētē dabūt ī ſinū vr̄m⁊cͣ. Mēſura bona ē ꝙ angeli aīaꝫ illiꝰ hominis qͥ hic miſericors fuit ī cęlū ꝑducēt.Et cōferta ꝙ angeli ⁊ hoīes ſancti in cęlohonorifice ⁊ lętant̓ eū ſuſcipiūt. Et mēſura coagitata ē ꝙ angeli ⁊ ſancti ⁊ ipſe chriſtus bona ſua ſecū diuident. qꝛ hic tꝑaliacū pauꝑibꝰ diuiſit. Et mēſura ſuꝑeffluēsē ꝙ in ꝑpetuū iſte hō ⁊ oēs ſancti regratiabunt̉ deo. ⁊ deꝰ ⁊ oēs ſancti regratiabunt̉iſti homini qͥ hic fecit miſericordiā. qꝛ oēsfideles ſūt mēbra vnius corꝑis myſtici. et
chriſtus ē caput eoꝝ. Et gͦ caput ⁊ omniamēbra gaudēt ⁊ regratiant̉ in cęlo illi qͥ h̓eſt ꝯſolatꝰ ſuū ꝓximuꝫ. exhibēdo ſibi oꝑapietatis ⁊ charitatis ¶ Ultimo mouende ſūt aliquę queſtiōes. Prima ē an̄ vxorin aliquo caſu poſſit facere elemoſynā ſinelicentia viri. Rn̄det̉ ꝙ ſic. ⁊ hͦ ī caſu triplici. Primo ſi vxor fuerit lucratiua. Scd̓oſi habuerit res ꝑafernales .i. ꝓprias pręterdotē. vbi hmōi ꝑafernalia de ꝯſuetudinelocū habēt ⁊ vxoris ſūt. pōt de illis inuitoviro elemoſynas dare ⁊ facere. Tertio ſifacit elemoſynaꝫ d̓ rebꝰ ſuę diſpenſationicōmiſſis. puta d̓ pane ⁊ vino ⁊ hmōi. q̨̄ deapprobato more ſolēt ad diſpenſationemvxoris ꝑtinere. Ipſa d̓ his pōt facere elemoſynas. moderate tn̄ ſic ꝙ ęgeſtatē coniugi nō inducat. Secūdo quęrit̉ vtrūẜuꝰ vel ancilla in aliqͦ caſu poſſit facere elemoſynas d̓ rebꝰ dn̄i. Rn̄det̉ ẜm ſanctumTho. ī. iiij. diſ. xv. Serui ⁊ ancillę nō pn̄telemoſynas dare d̓ bonis dn̄oꝝ ſuoꝝ ſine eoꝝ cōſenſu. niſi panem vel prodiū velhmōi ad elemoſynā deputatū. q̨̄ etiā noninferūt ſenſibile nocumentuꝫ. Sꝫ de illisdiuitibꝰ qͥ ſunt ꝑci ad pauꝑes. quęre ſer.lxxxij. E. Et cū hoc exemplū ibidē.¶ De eadem dn̄ica Sermo. CIIIIde his qui acquirūt res iniuſte.Acite vobis5amicos de māmona iniqͥtatisLuce. xvi. Sciēdū ꝙ ẜm Bedam māmona ī lingua ſyroꝝ diuitię nūcupant̉. Quę dicunt̉ iniqͥtatis. ẜm Augꝭ.tribꝰ d̓ cauſis. Primo qꝛ faciūt hoīeꝫ iniquū ſępe. qꝛ ſūt materia iniqͥtatis. Scd̓oex eo qꝛ hoīes ī p̨̄ſenti vita decipiunt̉ ꝑ diuitias. Promittūt enī ſecuritatē ⁊ dāt timorē. Satietatē ⁊ dāt eſuriē. Stabilitatē ⁊ dāt ſubitā deiectionē. Tertio dicunt̉iniqͥtatis. qꝛ ſępe ꝑ rapinas ⁊ alios illicitos modos acq̄runt̉. Unde ī p̨̄ſenti ſermone dicendū ē d̓ aliqͥbꝰ generibꝰ hoīuꝫ.qui iniuſte bona tēꝑalia acquirūt. Quorum primi ſunt raptores. qui in tribꝰ peiores ſunt diabolo. Primo qꝛ diabolꝰ ſolū
B
E
D
E
I