Sermo
ſine ceſſatione tortura eiꝰ dire crucior. Cūmulier quęreret vtrū ne ab illis pęnis eſſetliberandus. Rn̄dit. Nō ores ꝓ me. qꝛ nihil mihi ꝓdeſt. qꝛ ęternaliter damnatꝰ ſūEt hͦ ideo. qꝛ medicinā p̄mę neglexi. hͦ dicto diſꝑuit. mulier poſt incluſoriū elegit ⁊ibi pctā ſua pęnitēdo acerbiſſime d̓fleuit¶ Dominica ſeptima poſt feſtutrinitatis. Sermo. xcvij. de miſericordia dei.Iſereor ſuper¶ Vturbaꝫ. qꝛ iā triduo ſuſtinēt me.Matih̓. xv. Marci. viij. Iohannis. vi.Miſericordia dn̄i diffuſa ē ꝑ vniu̓ſū mudū. Un̄ pͣs. Miſericordia dn̄i plena ⁊cͣ.Hoc ſic patet. qꝛ chriſtꝰ mō eſt miſericorsſuꝑ turbā oīuꝫ fideliū. Ideo dicit miſereor ſuꝑ turbā. Un̄ ī p̨̄ſenti ẜmone tria ſūtdicēda. Primo qͣre deꝰ tam ꝓnus eſt admīaꝫ. Secūdo qͥbus generibꝰ hoīum demiſeret̉. Tertio exēplū ¶ Circa pͥmū ſciendū ꝙ deꝰ eſt miſericors ⁊ ꝓnus ad miſerendū. ⁊ hͦ ꝓpt̓ tria .ſ. ꝓpt̓ ꝓprietateꝫ naturalē. potentiā vniuerſalē. ⁊ exꝑientiaꝫ ſingulareꝫ. Sic̄ enī naturalis ꝓprietas ignisē calefacere. et ꝓprietas ſolis ē lucere. Sicꝓprietas dei ē miſereri et ſemꝑ parcere. qꝛgͦ miſereri deo ē ꝓpriū. ideo punire deo eſtalienū. ⁊ ē tardus ⁊ īuolūtarius ad puniendū. Ꝙ punire ſit alienū deo patꝫ ꝑ illd̓Eſa xxviij. Alienū ē opꝰ eiꝰ ab eo. vbi loquit̉ d̓ oꝑe punitionis. Apes hn̄t mellificare. ⁊ hͦ ē ſuū ꝓpriū. hn̄t etiā pungere cuꝫmoleſtant̉. ⁊ hͦ ē ſuū alienū. Sic ⁊ deꝰ qn̄dat mel ſuę .ſ. miſericordię. facit officiū ſibi ꝓpriū. qn̄ ꝟo adhibet ſtimulū ſuę iuſticię. facit officiū ſibi alienū ⁊ inuolūtariūqꝛ inuite punit. Eſa. i. Heu ꝯſolabor ſuꝑhoſtibꝰ meis ⁊ vindicabor d̓ inimicis meis.vbi dicit gloſa. More pij patris eos licetinimicos plangit ⁊ ꝑcutit. Eſt etiā tardꝰad punienduꝫ. qꝛ ſic̄ dicit Chryſo. Illudqd̓ hō ẜm naturā facit cito facit. Sic decito facit opus miſericordię. qꝛ hoc hꝫ ẜmnaturam ſuā. Tardiꝰ aūt eſt opus ſuę iuſticię qꝛ ē ꝯtra ſuā naturaꝫ. Ro. ij. An di-
uitias bonitatis ⁊ patiētię ⁊ longanimitatis ꝯtēnitis? Si ergo opus iuſticię eſtdeo alienū ⁊ inuoluntariū ⁊ tardū. quęritChryſo. ſuper Matth̓. quare gͦ punit. Etrn̄det. qꝛ cōpellit̓. Un̄ ait deus inuitꝰ cuꝫmagno dolore cōpellit̓ peccatores dānare. Nō enī ſic dolet. ꝙ ipſe ab eis offenditur. ſꝫ qꝛ violēter cogit̉ ꝑdere quos oēs cupit ſaluare. Deinde quęrit dicēs: Cum īpoteſtate deꝰ habeat ꝑdere ⁊ ſaluare. quiseū īuitū cōpellit? Rn̄det. Tu q̄ nō deſideras miſericordiā dei. Nā ſicut qͥ deſiderāti miſericordiā denegat crudelis ē. ſic quinō deſiderāti miſericordiā p̨̄ſtat iniuſtuseſt. Deinde tertio quęrit dicēs: Quis eſthō qͥ nō deſiderat miſericordiā dei? Rn̄det. Tu qͥ ꝑmanes in peccatis. Deſiderare enī miſericordiam dei ē ꝯuerti ad dn̄mdeuꝫ. Ille deſiderat dei miſericordiā. qͥ timet iram eiꝰ. Qui aūt nō timet deū miſericordiā eius nō deſiderat ſꝫ cōtēnit. Secundū qd̓ facit eū ꝓmptū ad miſericordiāeſt potētia vniuerſalis. Quanto enī qͥs ēmagnanimior tāto ad indulgētiā ē ꝓnior. ⁊ hͦ videmꝰ in hoībꝰ ⁊ aīalibꝰ. Nā ea q̨̄ſunt nobiliora ad indulgēdū magis ſuntꝓna. ⁊ nō ecōuerſo. Un̄ leo a catulo ꝓuocatus. ſe nō vindicat ꝓpt̓ ſui magnanimitatē ⁊ catuli vilitatē. Sꝫ ſi catulꝰ mordetcatellū. tūc ſtatim mutuis morſibꝰ ſe lacerāt. qꝛ aīalia vilia ſūt. Similit̓ videmꝰ ꝙoēs magnanimes ſūt ad īdulgētiā facilesAmbro. Procul a magnanimis cupiditas vltiōis ē. iij. Regꝭ. xx. Reges domusiſrl̓ clemētes ſūt. Econtra aūt mulieres qꝛviles ſūt ⁊ fragiles. ideo ſūt ad irā ⁊ vindictā faciles. Eccꝭ. xxv. Nō ē ira ſuꝑ irammulieris. Deꝰ enī cū ſit oīpotēs ⁊ nos viles vermiculi. nr̄as iniurias ꝑuipēdit. et ſieas recognoſcimꝰ. ſtatim repellit. et hͦ ꝓpt̓maieſtatē ſuā ⁊ vtilitatē nr̄aꝫ. pͣs. Excelſus dn̄s et humilia reſpicit. ac ſi dicat. qꝛipſe ē excelſus ꝑ potentiā maieſtatis. ideohoīes reſpicit oculo pietatꝭ. Sap̄. xi. Miſereris oīuꝫ qꝛ oīa potes. ac ſi dicat Quiatu habes poteſtatē vniuerſalē. ideo habesmiſericordiā generalē. Et ī iſto ſenſu loqͥt̉
A
B