LXXXIIII
gaudiū ē qd̓ habebimꝰ d̓ glorioſa ꝟgineMaria. de qͣ hēbimꝰ ſuꝑ oēs ſanctos ſpeciale gaudiū. tāqͣꝫ d̓ regina cęli terrę ⁊ angeloꝝ ⁊ hoīuꝫ. Sic̄ enī ipſa ī meritꝭ ē ſuꝑoēs ſanctos. ſic ⁊ gaudiū eiꝰ erit ſuꝑ gaudiū oīuꝫ ſanctoꝝ. qd̓ de ea hēbimꝰ. qꝛ cōdiuidet nobiſcū oīa merita ſua ¶ Nonūgaudiū qḋ ē ſuꝑ oīa p̨̄dicta ⁊ ſine qͦ oīa p̨̄dicta nihil eſſent. ē gaudiū ꝙ hēbimus dedei viſione. Hoc erit ſūmū gaudiū videre dei faciē. qꝛ deſideriū oīs volūtatis inuenit̉ in viſione diuina. Augꝰ. li. xxij. d̓ ci.dei. Ipſe deꝰ erit finis deſiderioꝝ nr̄oꝝ.qꝛ ſine fine videbit̉. ſine faſtidio amabit̉.ſine fatigatione laudabit̉. qͥcquid hō deſiderat qn̄ ſpeculuꝫ trinitatꝭ inſpicit. hēbit.Qui enī deū videt oīa videt. ⁊ cognoſcitq̨̄ fiūt ī terra ī cęlo ⁊ in inferno. qꝛ quicꝗͥdcognati ſui faciūt. vel alij qͥ adhuc ī terrisſunt totū cognoſcit̉ ī deo. Un̄ magiſterSen. li. iiij. diſ. l. Qui claritatē dei vidētnihil ī creatura agit̉ qd̓ videre nō poſſuntGregꝭ. Quid ē quod nō videāt. q̄ vidētē oīa vidēt? Hęc enī viſio dei ē tota merces ⁊ ſalꝰ nr̄a. qͥ deū facie ad faciē videbimus. Un̄ pͣs. Oſtēde nobis dn̄e faciē tuam ⁊ ſalui erimꝰ. Ioh̓. xvij. Hęc eſt vitaęt̓na. vt cogͦſcant te ſolū deū. ⁊ quē miſiſtiieſum chriſtū. Ergo deſideriū aīę datū ēhomini vt illuc auhelet vbi deuꝫ videat.pͣs. Sitiuit aīa mea ad deū fontē viuumqn̄ veniā ⁊ apparebo ante faciē dei. Quare dauid deſiderauit ſic videre deum. qꝛcognouit ī ſpiritu dulcedinē diuinę viſionis. Un̄ dicit in pͣs. Qm̄ mille anni anteoculos tuos tanqͣꝫ dies heſterna q̨̄ p̨̄terijtItē pͣs. Satiabor cū apparuerit gl̓ia tua.Ex his iā dictis patet qͣꝫ miſeri ſūt illi homines qͥ tꝑales diuitias corꝑis ⁊ gaudiamūdi ⁊ honores ſęculi. pręeligūt gaudijsſempiternis. Gregꝭ. Nemo pōt h̓ gaudere cū hͦ ſęculo. ⁊ illic regnare cū deo. Hocnō adu̓tūt amatores ſęculi .ſ. choricātes ⁊ī alijs mūdi vanitatibꝰ viuentes. ſic̄ hoīesguloſi ⁊ luxurioſi. qͥ ī voluptatibꝰ carnisviuūt. tales enī regnū dei nō poſſidebuntBern̄. Qui carnalibꝰ delitijs paſcit̉ ęternis delitijs indignꝰ habet̉. Et iſta oīa ſūt
breuiſſima ꝓpt̓ q̨̄ hō miſer pͥuat ſe deo. ſanctis ⁊ oībꝰ bonis. ⁊ ꝓpt̓ hͦͨ tradit ſe dęmonibus ⁊ ſupplicijs ęt̓nalibꝰ. Gregꝭ. Momētaneū ē qd̓ delectat. ꝑpetuū aūt qḋ cruciat. Sꝫ diceres. qͣre deus poſuit dulcedinē ī creaturis qͣs hoībꝰ creauit. Rn̄det̉. vtnos alliceret ꝑ illā dulcedinē creaturaꝝad appetēdū ęt̓nā dulcedinē. q̨̄ ſe hꝫ reſpectu dulcedinis creaturaꝝ ſic̄ mare reſpectu vniꝰ guttę. Bern̄. Dulcedo oīuꝫ creaturaꝝ ſi qͥs iuſte adu̓tit. nihil aliud ē niſiꝙ ad ęt̓nā dulcedinē nos īuitat. Ergo qn̄vides pulcrū hoīeꝫ ⁊ ornatū. tūc memorari debes ſtolā cęleſtis glorię. ⁊ faciem dei ⁊oīuꝫ electoꝝ. Sꝫ qn̄ comedis delicatū cibū vel bibis dulce vinū. tunc cogitare debes d̓ dulcedīe cęleſtiū ferculoꝝ. vel qn̄ vides aliquem honorari tūc cogitare debesquō boni honorant̉ a deo ⁊ ab oībꝰ angel̓⁊ ſanctꝭ ī cęlo. Itē d̓ gaudijs cęli legit̉ taleexēplū. ꝙ qͥdā religioſus deuotꝰ petiuit adeo vt ſibi reuelaret aliquā dulcedinē cęleſtis gaudij. Et cū vna dieꝝ eſſet ī orōneaudiuit ꝑuā auiculā dulcit̉ ꝓpe ſe cantantē. qͥ erigēs ſe ab orōne volēs app̄hēdereauiculā. q̨̄ volauit ante eū vſqꝫ ad ſiluā.q̨̄ erat ꝓpe mōnaſteriū. ⁊ ſedit ſuꝑ vnā arborē. Et ipſe ſecutꝰ ē eā ſtās ſub arbore etaudiuit cantū illiꝰ auiculę. ⁊ poſtmodumauicula euolauit. ⁊ ipſe regreſſus ē ad monaſteriū. ⁊ eſtimabat ſe vix vnā vel duashoras ſub arbore ſtetiſſe. ⁊ veniēs ad monaſteriuꝫ. inuenit ꝙ porta monaſterij obſtructa fuit cū lapidibꝰ ⁊ īuenit aliā portāeſſe factā ī alio latere monaſterij. Et acceſſit ⁊ pulſauit ad portā. ⁊ frater portariꝰ q̨̄ſiuit vn̄ veniret. ⁊ qͥs eſſet. ⁊ qͥd deſideraret. Qui rn̄dit. ego iā nouit̓ exiui d̓ monaſterio. ⁊ iā reu̓tor. ⁊ monaſteriū variatū ē.⁊ portariꝰ ītrauit ⁊ dixit abbati. Qui venit ad portā ⁊ ab eo q̨̄ſiuit qͥs eſſet. ⁊ vndeveniret. Rn̄dit ego ſū frater iſtiꝰ mō aſterij. ⁊ nouit̓ exiui ad ſiluā ⁊ reu̓ſus ſū. ⁊ neminē noſco nec me aliqͥs cognoſcit. Tūcabbas ⁊ ſeniores mō aſterij q̨̄ſierunt ab eonomē abbatꝭ illiꝰ qͥ p̨̄erat mōaſterio ꝓ tꝑeqͦ mōaſteriū exiuit. ⁊ q̨̄rētes ī chronicꝭ īuenerūt eū defuiſſe a mōaſterio. cccxl. annis
ſꝫ
N