LXXI III
traxerit eum. Ioh̓. vj. Sciendum ꝙ circaverba prędicta tria ſunt dicenda. Primo quomodo deꝰ trahit et vocat hoīemmultiplicit̓. Secūdo quomodo aliqͥ nonaudiūt. ⁊ aliqͥ audſūt. ſed nō aperiūt. Itēaliqͥ audiūt ⁊ aperiūt. ſꝫ tn̄ diu nō retinēteū. Aliqͥ audiūt ⁊ aperiūt et eū ſecū ꝑmanere ꝑmittūt. Tertio qͥd ſentiēdū ſit de p̨̄deſtinationē. Quantum ad pͥmū ſciēdum ꝙ deꝰ trahit et vocat ad ſe nos multipliciter. Primo per internā inſpirationēpͣs. Audiā qͥd loquat̉ ī me deꝰ m. qꝛ bonęinſpiratiōes ſūt a deo. Apl̓s. Non ſumusſufficientes cogitare aliqͥd quaſi a nobis:Un̄ qͦtiens bonas cogitationes habuiſti.totiens vocatꝰ es a dn̄o. ſꝫ nunqͣꝫ vel raroeſt aliqua dies. quin hō habeat plures bonas cogitationes. Ergo nūqͣꝫ eſt dies qͥndeus trahit et vocat nos ad ſe. Iob. xiij.Uocabis me et ē. rn̄. ti. Hęc rn̄ſio nihilaliud eſt. niſi qn̄ hō habet bonā cogitationē. ꝙ intelligat eam eſſe a deo. et eī acquieſcat. Secūdo vocat hominē ꝑ p̨̄dicationēexteriorē. qd̓ ꝯtingit cū in ore p̨̄dicatorꝭ ponit verba vitę q̨̄ licet ſonāt ex ore p̨̄dicatoris. ſunt tn̄ verba dei. Math̓. x. Non enīvos eſtis qͥ loquimī. Et Lucꝭ. x. Qui vosaudit me audit. Ꝙ enim chriſtus p̨̄dicatores tanqͣꝫ nuncios mittat vocare iuitatosad nuptias. patet Math̓. xxij. vbi dicit̉Miſit ſeruos ſuos vocare ad nuptias inuitatos. In qua vocatione relucet ſupenos magna et ſingularis dei mīa. qꝛ multꝭī incredulitate ſua dimiſſis. vocat nos ſingularit̓. Et ideo ſi hanc gr̄am vocationiscōtemnamꝰ. grauiꝰ his qͥbꝰ nō eſt miſſa talis vocatio cōdemnabim̄. Ioh̓. xv. Si nōveniſſem et eis locutꝰ nō fuiſſem. pctm̄ nōhaberēt. nūc aūt excuſationē de pctīs ſuisnon hn̄t. Ergo talis vocatio ad nos miſſa ꝑ p̨̄dicatores. cū omni reuerētia ⁊ deuotione eſt audiēda tanqͣꝫ verū verbum dei.Augꝰ in li. de diſciplina chriſtiana. Chriſtus ē qͥ docet. audiamꝰ. timeamꝰ. faciamꝰUn̄ glo. ſuꝑ illud Lucꝭ. Beati qͥ audiūtverbum dei. Beati qui audiunt et mente recondunt. ⁊ oꝑe complent. vt poſſide-
ant vitā ęternā. Tertio vocat ꝑ exēpla.ſanctoꝝ et bonoꝝ hominū. gͦ quotiens audis vel vides homine ꝟtuoſuꝫ. totiēs pulſat et vocat te chriſtꝰ ad bonā et ꝟtuoſaꝫvitā. et ſic multi ꝑuerſi ⁊ mali trahunt̉ addeū ꝑ exempla bonoꝝ hominū. q̨̄ vidēt vl̓audiūt. Gregꝭ. Nunqͣꝫ pctōres ad lamētum penitētię redirēt. ſi nulla eſſent bonoꝝexēpla. q̨̄ eoꝝ mētē retraherēt. ExempluꝫErat quidā ſcl̓aris qͥ temꝑe medię noctisaudiuit fr̄es de ordine p̨̄dicatoꝝ alacritercantare matutinas. ſabbato die de beataꝟgine. et cogitauit. qualit̓ tu iaces miſerhō. cū iſti iam deū ſuū laudāt. et ſic cōpunctus ordinē poſtmodū intrauit. et in eo ꝑmultos annos laudabilit̓ vixit. Quarto vocat ꝑ bn̄ficia quotidiana .ſ. ꝑ ſanitatem corꝑis. ꝑ diuitias quas homī largit̉.ꝑ honores. ꝑ cibum. per potū. qꝛ dat hoībꝰaues in aere. piſces ī aquis. aīalia in ſiluisin cibū. et ſic de alijs. Et deus ſic nitit̉ nosad ſe trahere. vt ſcꝫ cogitemꝰ ſi iam in pręſenti bene facit nob̓. cū adhuc ſumꝰ peccatores ⁊ inimici ipſiꝰ. quid tūc faciet nob̓ infuturo cū erimꝰ amici ipſiꝰ? Bern̄. loquēsde dei bn̄ficijs dicit: Celū tibi ſeruit ꝑ ſuūmotū. cęli lumīaria ꝑ ſuū fluxū. ſol cauſattibi diē. luna illuminat tibi noctem. ignistemꝑat aeris rigiditatē. aer tibi mitigatignis caliditatē. aqua mūdat tibi fetoremmitigat tibi ſitis ardorē ⁊ fęcūdat tibi t̓ręrigorē. terra te ſuſtētat ſua ſoliditate. recreat ſua fęcūditate. delectat ſua amenitate. pͣs: Quid retribuā do. ꝓ om. q̨̄ re. mihiQuinto vocat ꝑ flagella. qn̄ enī hō nōvult adu̓tere bonas inſpirationes. nec curat ẜmones. nec bn̄ficia dei poſſūt eū emollire. tūc deus ex ſua bonitate flagellat hominē vt ſic cōuertat̉ ad deū. Gregꝭ. Mala q̨̄ nos h̓ p̨̄mūt. ad deū ire cōpellūt. gͦ qͦtiens aliquā adu̓ſitate ſuſtinuiſti oībꝰ diebus vitę tuę. totiens vocatꝰ fuiſti a deo.ſꝫ heu plures hͦ non intelligūt. pͣs: Noluitintelligere vt bene ageret. cum tn̄ iumētūcognoſcit cū ꝑcutit̉ ſi errat vt ad viam rectam redeat. Sꝫ hō rōnalis hͦ non vult ītelligere. pͣs. Uir inſipiēs non cognoſcet
q 3
V