Sermo

de alijs. qͣꝫuis tales dicūt ꝙ credūt verbischriſti ⁊ verbis ſacrę ſcripturę. tn̄ oppoſitūoſtendūt in factis. Patet qꝛ chriſtꝰ dic̄ vthabet̉ Lucꝭ. vj. Dę vob̓ qͥ nūc ridetꝭ qꝛ luge. Itē de gaudētibꝰ in hͦ ſcl̓o dic̄ Gregꝭ. īquadā omel̓. Nemo pōt ⁊ h̓ gaudere ī hocſcl̓o. ⁊ illic regnare cū deo. Itē d̓ choricātibus dic̄. Augꝰ. Oīs motꝰ petulātię ſaltē in ꝓfundū cloacę. Quis ſane mētis qͥ hͦfirmit̓ crederet ⁊ diligēt̓ attēderet. audereth̓ breui tꝑe ridere ⁊ gaudere vel chorizare.vn̄ ęternā triſticiā incurreret? Un̄ GregꝰPręſentia gaudia ſequūt̉ ꝑpetua lamēta. Ergo veracit̓ ſtulti ſūt qͥ illicite gaudētcū hͦ ſecl̓o. Un̄ Hiero. Ridere ⁊ gauderecū hͦ ſcl̓o nō eſt hoīs ſenſati ſꝫ demētis. qꝛmūdū cor nō cū hͦ ſcl̓o ſꝫ cū deo lętuꝫ eſt etiocūdū. Septimi qͥ arguēdi ſūt ꝙ nōcredūt verb̓ chriſti. ſunt illi qͥ inhonorantparētes ſuos. ſcꝫ filij in obediētes ⁊ ꝓterui.qͣꝫuis tales ſe credere dicūt deo ⁊ ſacrę ſcripturę. tn̄ oppoſitū oſtēdūt in hͦ ꝙ parētesinhonorāt. vt ptꝫ Exo. xxj. Qui maledic̄pr̄i vl̓ mr̄i morte moriat̉. Ubi dic̄ glo. morte ſcꝫ ęt̓na. Quis aūt mētꝭ cōpos ꝓpter inhonorationē parētū vellet pͥuari honore ꝑpetijo. ⁊ carere ęt̓na gloria? Un̄ pͣs. Gl̓iaet honore coronaſti eū dn̄e. Et inſuꝑ īcurrere maledictionē ⁊ mortē ęternā. Un̄ legitur ꝙ quędā filia matrē ſuā dehoneſtādo ⁊ ꝯtriſtādo plurimū ꝑturbauit. tandēfilia defūcta eſt ⁊ ſepulta in eccleſia qꝛ diues fuit. vn̄ in nocte auditę ſunt voces terribiles. et cuſtodes eccl̓ię viderūt eaꝫ eadēnocte exhumari. ⁊ a duobꝰ dęmonibuſ exͣeccleſiā trahi. ⁊ audiuerūt eam clamātē etdicētem. Vę mihi qꝛ in anima et in corꝑeęternal̓r dānata ſum ꝓpter dehoneſtationem parentū meoꝝ. Et de mane exͣ eccl̓iaꝫet extra cęmiteriū inuētū eſt cadauer illudUideat gͦ qͥlibet hō ꝙ ſic honoret parētesſuos et eis obediat in licitis exemplo chriſti qͥ ſubditꝰ fuit ioſeph et marię matri eiꝰLucꝭ. ij. Et erat ſubditꝰ illis. Octaui ⁊vltimi qͥ arguēdi ſunt ꝙ nō credūt verbischriſti ⁊ ſacrę ſcripturę qͣꝫuis ſe dicāt verb̓chriſti credere. tn̄ factis oppoſitū oſtēdūt.

ſunt illi qui in p̨̄ſenti vita nihil volūt pati.Et hͦ patꝫ qꝛ chriſtus dic̄ in euāgelio: Arta eſt via q̨̄ ducit ad vitā. Itē Luc. xiij. drCōtendite intrare ꝑ anguſtā portā. IteꝫActꝭ. xiiij. Per multas tribulatiōes oportet nos intrare regnuꝫ cęloꝝ. Si tales firmit̓ crederēt ꝙ alit̓ nō intrabūt in cęlū niſiꝑ tribulatiōes. tūc libēter adu̓ſa paterent̉ſi ſaltem ſaluari vellēt. Un̄ Hiero. ī epl̓aLibent̓ nūc tormēta patior vt futura gl̓iamihi ẜuet̉. Un̄ Iſido. de ſū. bo. Qui vitę futurę pręmīa diligēter excogitat malaoīa vitę p̨̄ſentis ęqͣnimit̓ portat. qm̄ ex illiꝰdulcedine huiꝰ amaritudinē tꝑat. Itē ꝑinfirmitatē corꝑis retrahim̄ a maliſ. Vn̄Hugo li. iij. de aīa. Quoſdā p̨̄ſciens deꝰmultuꝫ peccare poſſe. flagellat eos in infirmitate corꝑis ne peccēt. vt eis vtiliꝰ ſit frāgi laboribꝰ ad ſalutē. qͣꝫ remanere incolumes ad damnationē. Un̄ habet̉ exemplūQuidā laborās graui ⁊ longa infirmitaterogauit ſanctū quēdā ꝓpter familiaritatēquā habebat ad ipſuꝫ ⁊ dilectionē. vt ſibiimpetraret a dn̄o ꝙ a ſua infirmitate curaret̉. ⁊ facta or̄one ſenſit ſe curatū. Et cūpoſtmodū ſentiret ſe magis pronū ad peccandū. cepit cogitare ꝙ forte eſſet ſibi magis vtil̓ infirmitas qͣꝫ ſanitas ad cuſtodiāſui a peccato. ⁊ ad augmētū meriti. ⁊ ꝙ fatuus erat qn̄ ſimpl̓r petierat illā liberationem ab ęgritudine. vn̄ ecōuerſo rogauitſanctū illū vt̓ rogaret deū vt daret ſibi qd̓magꝭ expediret vel ſanitatē vl̓ infirmitatē:dedit gͦ ei infirmitatē quā ipſe gͣtant̉ accepit tanqͣꝫ donū dei cogitās eā ſibi eſſe vtilem ad cuſtodiā ſui ⁊ ad augmētū meriti.¶ De eadeꝫ dominica Sermolxiij. de correctione.Iguet mūdūa ¶ de peccato. Ioh̓. xvj. Scienduꝫꝙ ſic̄ deus arguet peccatores deſuis exceſſibꝰ in futuro. Sic ⁊ nos debemꝰcorriꝑe ⁊ admonere nr̄os ꝓximos ī frat̓naadmonitiōe de eoꝝ exceſſibꝰ. Un̄ in pręſenti ẜmone tria ſūt dicēda. Primo quō

B