XLII II
eſt contritus. hec ille. Ergo laudabilis cōſuetudo eſt qn̄ homo vult perficere pęnitentiā iniūctam ſibi vt priꝰ ꝯterat̉ d̓ pctīsſuis ⁊ ī contritione pęnitentiam perficiat:¶ Ultimo notādū ē exemplū in quo deimīa ꝑfecte cognoſcit̉ ſuꝑ pęnitēteſ. Legit̉ī dialo. Ceſarij. ꝙ tꝑale Inno. papę. mulier q̨̄dam igne libidinis incēſa. q̨̄ꝓpriumillecebriter adamauit filiū. de quo ꝯcepitaliū filiū. Terrore ꝑculſa. et quō ſe ſathanę tradere vellet et morte ſubitanea morideſperās de ſatiſfactione auxiari cepit. p̨̄habito priꝰ ꝯſilio ſacerdotis ſui. infantulum ſecū tollēs: Romā venit. ⁊ cū magnaimportunitate ⁊ magna ꝯtritione dominiInno. papę oculis ſe ingeſſit. cū tātis lachrymis ⁊ clamoribꝰ. cūctis audiētibꝰ faciens ꝯfeſſionē. vt om̄es verterent̉ ī ſtuporem. geſtauit enī in brachijs infantē commiſſi facinoris teſtē: Uidens dn̄s papa inmuliere tantā ꝯtritionē. ⁊ qꝛ vere pęnitēseſſet. miſericordia motus ſuꝑ eā. ſicut prudens medicꝰ volens infirmitatē plene citocurare. ⁊ medicinā verę cōtritionis ꝓbare.p̨̄cepit vt in tali veſte corā eo appareret. inquali venerat ad filiū cuꝫ peccaret. At illaꝯfuſionem ęternā tꝑali anteponēs: Moxexiuit. veſtes exuit. ⁊ in camiſia redijt. ⁊ qͣꝫꝑatiſſima foret ad omnem ſatiſfactionemoſtēdit. Conſiderans vir beatiſſimus taliobediētię. tali verecundię. tali pęnitentięnulliꝰ pctī pęnā poſſe obſiſtere. coraꝫ oībꝰdixit ad mulierē: Dimiſſum ē peccatū tuūvade in pace. ⁊ nil amplius iniūxit ei. Audiuit hͦ q̄daꝫ de cardinalibꝰ murmurādopapā rep̄hendit ⁊ dixit. ad tantā culpamtam breuē pęnitentiaꝫ non ſufficere. Quirn̄dit: Si ego iniuſte egi cū iſta muliere. ⁊ſi īſufficiēs ē ei iſta pęnitētia corā deo. tūcdiabolus habeat poteſtatem ingrediendicorpꝰ meū. ⁊ corā om̄ibꝰ me vexet. Si vero iniuſte me rep̄hendis ſil̓e tibi fiat. Statim diabolꝰ eūdeꝫ cardinalē vexare cepit.ꝑ cuiꝰ vexationem oſtendit perfectam pęnitentiam mulieris. tandeꝫ cōmuni or̄onepurgatus cardinalis diuinę miſericordięde cętero cōtradicere nō p̨̄ſumpſit.
¶ In eadeꝫ dn̄ica. Sermo. xliiij.De penitentia vera et falſa.EnitentiampAgite appropinqͣbit enī regnūdei. Matth̓. iij. Ariſto. v. phy.ſicoꝝ. Om̄is motꝰ tēdit ad aliquē terminū ꝑ debita media. Terminꝰ motuū nr̄oꝝeſt regnū cęloꝝ. ad qd̓ ꝑueniemꝰ ꝑ veraꝫ ⁊durā pęnitētiaꝫ. Ergo dr̄ ī verbis p̨̄miſſisPęnitētiā agite ⁊cͣ. Ex qͦ ē iā tp̄s pęnitētię. ī p̨̄nti ẜmone dicēdū ē de illis qͥ aguntverā pnīaꝫ ⁊ qͥ falſā ¶ Pro quo ſciēdūꝙ decē gnaͣ hoīuꝫ agunt ꝑnīaꝫ. qͦrū. vnūgenꝰ hoīuꝫ verā ꝑnīaꝫ agit. ⁊ alia nouemgenera hoīuꝫ falſā ⁊ īfructuoſaꝫ agūt pęnitētiā. Primi qͥ falſā pn̄iaꝫ agūt ſūt quiꝯfitēt̓. ⁊ tn̄ nō ītegre oīa pctā. ſꝫ aliqͣ ſcient̓occultāt. Illā ꝯfeſſionē deꝰ nō acceptat. qꝛoportet hoīeꝫ pęnitentē oīa pct̄ā ꝯfiteri q̨̄cognoſcit ſe cōmiſiſſe. ſi vult remiſſionempctōꝝ cōſequi a deo. qꝛ deꝰ vnū pctm̄ ſinealio nō dimittit. Un̄ Deutꝭ. xxxij. Dei ꝑfecta ſūt oꝑa: Deꝰ enī non pōt dimidiaregr̄aꝫ ſuā ita ꝙ ꝑteꝫ dimitteret. ⁊ ꝑtem reẜuaret. Unde verſus. Larga dei pietasveniā nō dimidiabit. Aut nihil aut totuꝫte lachrymāte dabit ¶ Circa qd̓ ſciēduꝫꝙ ꝯfitēs dꝫ duo facere. Primo dꝫ rememorari oīa pctā ſua. ⁊ om̄ē poſſe ſuū facere audiēdo ẜmones ⁊ ad memoriaꝫ reuocādo qͥbꝰ locꝭ ⁊ qͥbꝰ tꝑibꝰ ⁊ qͦtiens ꝑ totuꝫannū ꝯͣ deū fecerit. Scd̓o dꝫ deū rogarevt ſibi reuelet. ⁊ cor ſuū illumīet ad cognoſcendū pctā ſua. ⁊ ſic tūc accedere ad ꝯfeſſionē. ⁊ oīa pctā nude ⁊ aꝑte ꝯfiteri. ſic ꝙꝯfeſſor plene ītelligat. nullū ex hūana verecūdia palliando vl̓ obticendo. ⁊ ſic hr̄eſummā ſpem d̓ indulgētia oīuꝫ pctōꝝ. qꝛſi qͥs centū pctā mortalia cōmiſiſſet. ⁊ ſuādiligentiā faceret. audiendo ſermones. etſcrutādo ſuā cōſcientiā ad recognoſcēdūſua peccata. ⁊ non poſſet plura peccata qͣꝫdecē recognoſcere. ⁊ illa ītegraliter cōfiteretur. ⁊ libēter vellet om̄ia alia ꝯfiteri ſi eacognoſceret. tūc deꝰ oīa pctā iaꝫ cōfeſſa etoblita ſibi indulgeret. Sic etiā ecōtrarioſi qͥs deceꝫ pctā mortalia cōmiſiſſet. ⁊ ſolū
k 3
Q
R
S