Sermo

⁊ ergo qn̄ omnimodo vult iurare tūc iamē ꝑiurꝰ corā deo. ⁊ ſi morit̉ ęternalit̓ damnat̉. Un̄ dr̄ in decre. Paratus iurare qd̓falſū ē. iam ꝑiurus eſt. xxij. q. v. Qui peierare. Et ſi ꝑtinaciter recipis ab eo iuramētum quē ſcis falſū iurare. tūc aīam tuā cuaīa ipſiꝰ damnas. ⁊ ſic duas aīas ꝑdis ſcꝫaīam ꝓpriā ⁊ aīaꝫ ꝓximi. ut ptꝫ. xxij. q. v.Ille. et. c. Qui exigit. Ergo ſi q̨̄rit̉ a te anſupportare velis eum a iuramēto. tūc deoofferre debes iſta bona ꝓ qͥbꝰ ille tibi iurare intendit. ⁊ deus remunerabit tibi. Seddiceres: Ex hͦ ſequeret̉ ꝯfuſio noſtra. quiahomīes crederēt me iniuſtā cauſaꝫ habere.cū nollem iuramētū ab eo reciꝑe. Rn̄det̉ꝙ ꝓpter malos homines qͥ vt frequent̓ malum iudicant non debes deū offēdere. necaīam tuam ꝑdere recipiēdo ſic falſū iuramentū ab eo. Et ſi vnus malus ideo malūde te iudicat. tūc ſex vel octo boni ecōuerſo de te iudicāt bonum. ⁊ te ꝓpterea cōmēdant ꝙ deum ⁊ aīaꝫ tuā honoraſti. et eumfalſo iuramento ſupportaſti. qꝛ ſicut maliex omnibꝰ malū iudicant. ſic boni bonum.Un̄ Chryſo. ſuꝑ Math̓. Sicut difficilealiquē ſuſpicat̉ malū qͥ bonꝰ eſt. ſic difficile aliqueꝫ ſuſpicat̉ bonū ipſe qͥ malus eſt.Quantū ad ſecundū ſciendum ē ꝙ inſex caſibꝰ licitū eſt iurare. et iuramentū abalijs reciꝑe. Primo cuꝫ alicui ſuadet̉ aliqd̓ bonū qd̓ eſt ei vtile. et nō credit verboſimplici. tūc ꝯcedit̉ iurare. qd̓ ptꝫ. xxij. q. i.Nō eſt ꝯtra. j. Vn̄ etiam Iſidorꝰ. Plerumqꝫ ſine iuramento loqui diſponimꝰ. ſꝫincredulitate eoꝝ q̄ non credūt qd̓ dicimꝰiurare cōpellimur. Scd̓o qͥs pōt innocentiam ſuaꝫ purgare cū iuramēto qn̄ iniuſteet mendaciter a malis infamatꝰ eſt. Et inhͦ caſu debet ſibi credi niſi cōtrarium ꝑ teſtes poſſet ꝯuinci. Un̄ dr̄ in decre. Licitūiuramentū fit ꝓ infamię expurgatione. ij.q. iiij. Preſbyter. Un̄ qͥlibet tenet̉ famaꝫſuā defendere. Unde in decre. dr̄. Famaꝫſuā negligens crudelis eſt. xij. q. i. Nolo.Et tales q̄ ſic infamāt īnocēter ꝓxīos grauiter peccant. et tenent̉ reuocare ſi voluntindulgentiam conſequi peccatoꝝ. Tertio

ad cōfirmationē debitorū. vt cum qͥs nōhabet fideiuſſores ponere ⁊ alias non volumus credere illi. tūc pōt iurare ſe velle īillo termino ſoluere. ⁊ ſi intendit ⁊ ſuū poſſe facit. nō peccat iurans. nec etiā recipiēsiuramentuꝫ. Un̄ Augꝰ de verb̓ apl̓i. ſermone. xxiij. Qui exigit iuramētū ſi neſcitaliū falſū iurare. ⁊ dic̄. iura mihi vt tibi fides adhibeat̉. nō audeo dicere ibi eē peccatū. tn̄ humana tēptatio eſt ⁊cͣ. Quartoad dubitationis remotionē. vt qn̄ ꝓ re litigioſa iurat̉. Uerbi gr̄a. Si duo ꝓ aliqͣre litigarent. et vni eorum ꝓ certo cōſtaretquō ſe totum factuꝫ haberet. tūc talis ſineomni peccato poſſet iurare. ⁊ certitudinemillius dubij enarrare. vt ſic altercatio ceſſaret. Quinto ꝓmittendo ſuis ſuperioribus vel etiam p̨̄latis fidelitatem et obedientiam. uel ex ꝑte officij. vel alijs cauſis licitis. Un̄ ſciendum ꝙ qui ꝓpter officium quod ſibi a pręlatis vel a cōſilio ciuitatis cōmittit̓ iurat. ſi intēdit ſic facere utiurat. tunc non eſt ꝑiurus. Sed valde ſollicitꝰ dꝫ eſſe ꝙ illud quod iurauit et ꝓmiſit. ꝙ hoc ẜm exigentiam iuramenti ad effectum perducat. Alias ſi fraudem faceretin exequendo hoc quod iurando ꝓmiſittotiens ꝑiurus efficitur quotiens ſcienterhoc tranſgreditur. Ergo valde magnumet terribile eſt ſic aliquid reciꝑe ſuper iuramentū. qꝛ talis aīam ſuam p̄cioſam ꝓ pignere ponit. Si autē ꝓ aliqͦ officio aut artificio hͦ iuramentū nō intendit a pͥncipioſeruare ẜ ꝓpter lucꝝ vel officiū adquirēdūiurat. ipſo facto eſt ꝑiurus. Et qͦtienſcūqꝫpoſtea iſtud iuramētū tranſgredit̉. totiēsmortaliter peccat. O quot iuramenta fiūtquę iurātes adimplere non intēdūt. Iteꝫqui ſcienter dant occaſionem talibus ſuaiuramēta tranſgrediendi. rogādo uel etiāconſentiēdo eis ꝓpter lucrum ꝓpriū. talesdeum grauiter offendunt. qꝛ plus debentdiligere ſalutē ꝓximoꝝ. qͣꝫ ꝓprium lucrumvel cōmodum. Item ſciendum ꝙ cautiuset ſalubrius eſſet talia officia committereipſis officiātibꝰ ſb̓ pęna pecuniaria qͥnqꝫvel ſex talentorum argenti vel auri. vt eo

E

I