Sermo

vtuntur in peius. tales excuſant ſe dicētesMulti faciūt hͦ. ⁊ iam ꝯſuetudo ē. ⁊ ſic volunt ſe excuſare. Contra qͦs dicit Hiero.ad Ruſticū: Nequaqͣꝫ conſideres ꝙ alijmali faciāt. ſed quid tu boni facere debeaneqꝫ peccantiū ducaris multitudine ne teꝑeuntiū turba ſollicitet. Iteꝫ tales attēdere deberēt qḋ dic̄ chriſtꝰ in euāgelio Mat.vij. Lata ⁊ ſpacioſa eſt via quę ducit adꝑditionē. ⁊ multi ſūt qui intrant ꝑ eaꝫ. Eteconu̓ſo dic̄. Anguſta eſt porta. ⁊ arta viaquę ducit ad vitam. ⁊ pauci ſūt qui ambulant eam ¶ Sed diceres ante centuꝫānos hoc factū eſt vel hͦ .ſ. ꝙ hoīes chorięauerūt. ſuꝑbas veſtes induerūt. ⁊ tabernasintrauerūt ⁊ ſe inebriauerūt. Rn̄deo ꝙ ante cētū annos hoīes etiā ī infernū intrauerunt. nam illicitū factū qd̓ eſt ꝯͣ deuꝫ per hͦnon excuſatur. ꝙ ex mala conſuetudine ꝑpetratū ſit. Unde Iſido. Cōſuetudo autoritati cedat. prauū vſum lex ⁊ ratio vincat. Unde quilibet attendere debēt exempla bonorū vt inde ꝓficiat. Vnde Amb̓.Sanctoꝝ vita eſt cet eris norma viuendi.Unde etiam Gregꝰ. Nunqͣꝫ peccatoresad lamentū pęnitentię redirēt. ſi nulla bonorū eſſent exempla quę eorū mentē traherent. Tertio vt nemī malum vel iniuriaminferāt. Vnde Matth̓. vij. Oīa quęcūqꝫvultis vt faciant vobis hoīes ⁊cͣ. Undeetiam Tob̓. iiij. Qd̓ ab alijs oderꝭ tibi fieri. ne tu alijs faciaſ. Hoc enī attendenduꝫeſt in oī actione ꝙ iniuriaꝫ alij non faciasneqꝫ in verbo. neqꝫ in facto. ſed ſicut tibiab alio vis fieri. ſic debes proximo facere.Qd̓ ſi quilibet quotidie aduerteret. multanon fierent quę alias fiunt. qꝛ nullus timeret fraudem vel deceptioneꝫ a ꝓximo ſibifieri. ſed oppoſitū iam inuenitur. Un̄ pͣs.Diminute ſunt veritates a filijs hominuꝫHoc patet qꝛ vnuſquiſqꝫ heu iam nititurdeciꝑe ꝓximū. ⁊ iam frater fratri nō ſeruatfidem. Et ratio eſt. quia ẜm apl̓m: Omēsquęrūt quę ſua ſunt. Quarto vt malumillatum ab alio patienter ferat. Un̄ Gregorius in omel̓. Patientia eſt aliena mala ęquanimit̓ tolerare. conta eum qͦꝫ qͥ mala irrogat nullo dolore moueri. Sꝫ ſunt

aliqui qui ſe credunt eſſe bonos nec tamenvnū verbū ꝓpter deū ſuſtinere volūt. Vn̄Gregꝰ. Qui a ſtatu patientię per linguarum vulnera corruit. ipſe ſibi teſtis eſt ꝙ ꝯͣmanifeſte ꝑſecutionis gladioſ nō ſubſiſteret. Nam ſicut illi qui ſunt patiētes ſeruātanimas ſuas. ſic īpatiētes iſti perdūt qn̄qꝫſeipſos. id eſt. corpus ⁊ aīaꝫ. Un̄ refert̉ ꝙvalde periculoſum ē ex impatiētia diabolū noīare. ⁊ ſeipſum ex ira eidem cōmendare. ¶ Unde legitur ꝙ quidam archidiaconꝰ aurelianen̄. iturꝰ rhomā. rogauit quēdam canonicū vt ei accōmodaret ſuū diſpenſatorē. quem in iſta viā ſibi neceſſariūeſtimabat. Cum igitur dictus diſpēſatorlicet inuitus cū archidiacono pergeret. illearchidiaconꝰ qui erat auarꝰ cepit a dictodiſpenſatore rationeꝫ expenſarū ita diſtricte exigere. ꝙ vellet etiam vſqꝫ ad ſingl̓osoboloſ computū ꝑſcrutari. qd̓ cuꝫ moleſteiſte ferret. ⁊ quadam die ꝑturbatꝰ ⁊ ex verbis archidiaconi exaſperatꝰ ſeipſū dęmonibus ex ira ⁊ impatiētia cōmendauit. eodem die in tranſitu cuiuſdam fluuij cū eqͥſubmerſus eſt. Inierat autē predictꝰ diſpenſator pactū cū dn̄o ſuo canonico. quiſex ipſis duobꝰ prius moreret̉. infra triginta dies ſi poſſet ad alterū rediret ⁊ de ſtatuſuo eum certificaret. Sequente igitur nocte cum dictus canonicus in ſuo lecto ardente coram ipſo lampade vigilaret: eccediſpenſator ſuus coram ipſo aſtitit. ⁊ canonicus: bene veneritiſ inquit diſpenſatormeuſ. nūquid etiā redijt archidiaconꝰ. nōinquit dn̄e. ſed ego ſolus redij iuxta conſtitutū ⁊ pactum vobis ꝓmiſſum. ⁊ ille quōtibi eſt. Rn̄dit mortuus enī ſum. ⁊ in maximis tormētis ſum. Et canonicus ait. quamorte defunctus es. Rn̄dit. ille archidiaconus parcus ⁊ auarus me hodie ſuꝑ modum cōmouit ꝓpter ſuam parcitatē ⁊ diſtrictaꝫ rationeꝫ quā a me exegit. ⁊ ergo exira cōmendaui me hodie dęmonibus ⁊ ſicſubmerſus ſum ab eis in fluuio. ⁊ tali crudeli mortē defūctꝰ ſuꝫ. ⁊ ait: Rogo vos vtquoſcunqꝫ poteritis moneatiſ ne hoc vnqͣꝫfaciant ꝙ ſe dęmonibꝰ ex ira ⁊ impatiētiacōmendent. qꝛ qͥ ſe ſic dęmonibꝰ cōmēdat

E

I