penitentiexxv
mo famā bonā qͣꝫ ſi ei auferamꝰ qͣſcunqꝫ res tꝑales. qꝛ fama melior eſt qͣꝫ aliqͣres tꝑalis eē poſſit. Un̄ ſalomo. ꝓuer.22: Meliꝰ eſt nomē bonū qͣꝫ vnguēta etdiuitie. Ex qͦ patet ꝙ detractores bonefame deterioreſ ſūt qͣꝫ fures vl̓ raptōe̓sreꝝ temporaliū. Ambro. Tolerabiliores ſunt fures qui nobis bona temꝑalia diripiunt. qͣꝫ detractores qͥ nob̓ bonā famā noſtra dilacerāt. gͦ qͥ falſe ꝓximū infamauit tenet̉ erga illos apud qͦsdixit reuocare. ſi vult ꝯſequi veniā pcc̄orū: gͦ illi detractores difficult̓ ſatiſfaciūtUn Hieronimꝰ. Nō facilis veniā praua dixiſſe de rectis. Sil̓r illi grauit̓ peccāt. qui detractores libent̓ audiūt Un̄Bern̄ Detrahere an detrahentē audiequid hoꝝ dānabiliꝰ ſit. nō facile dixeriꝫvnde int̓ oīa pcc̄a difficiliꝰ dimittunturilla duo pec̄a. ſcꝫ detractio ⁊ iniuſtaruꝫreꝝ ablatio. Et rō eſt: qꝛ ibi non ſufficitcontritio nec confeſſio niſi fiat bōe fame⁊ rei ablate reſtitutio. S ¶ Quarti ſunt qui ꝯfitent̉ peccata ſua: nec tn̄ ſuis offenſoribꝰ indulgere volunt. ⁊ tal̓ cofeſſio non eſt vtilis. Quia nequaqͣꝫ deꝰdimittit ſuā offenſam niſi ⁊ nos noſtrisoffenſoribꝰ dimittamꝰ. Un̄ Augꝰ. dic̄Unuſquiſqꝫ talem indulgentiam accepturꝰ eſt a deo: qualē ⁊ ip̄e dederit ꝓximo. Sed diceres qualiter oꝑtet me indulgere inimicis meis. Reſpōdeo ꝙ ſicoportet te indulgere inimicis tuis ꝙ novis te ex vindicta vel rancore vindicareneqꝫ verbo neqꝫ facto. Item vt nec vīdictam petas a deo ſuper eum venire in futurum. ⁊ vt ei oīa ſigna communia charitatis exhibeas: que alijs homībꝰ exhibere conſueuiſti ſcꝫ loquendo. ſalutādo⁊ ſic de alijs. Sed contra hoc faciuntqui nolunt aliquibus loqui. nec ad domos eoꝝ ire. nec eos in via ſalutare. necreſpondere que om̄ia ſūt ſigna rancorisin corde qͣꝫuis ore dicāt ſe eis indulſiſſe.Un̄ Haymo. ſuꝑ Mat̓. Nihil ꝓdeſtore dimitte̓: ſi ẜuat iracūdiā ī mēte. Er-
go verꝰ penitēs n̄ ſolū ore: ſꝫ ex corde dꝫindulgere. Et poſſet eſſe tāta īiuria ⁊ offenſa. ⁊ qͥs poſſet ex tāto feruore īdulgere ꝙ ex hͦ ꝯſequeret̉ remiſſionē oīm peccatoꝝ ſuoꝝ. Un̄ Gregꝰ. Qui ī ſe peccāſti clement̓ īdulſerit: nullū pcc̄i veſtigiuꝫin eiꝰ aīa remanebit. Exēplū. Erat miles qͥdā qͥ occidit pr̄em alteriꝰ militis: etfiliꝰ eiꝰ q̄ſiuit oꝑtunitate qūo poſſet vindicare pr̄em ſuū. ⁊ ꝯtigit ꝙ ī die paraſceues ille miles inceſſit ſine armis. queꝫ ille aliꝰ īſecutꝰ eſt volēs eū occidere Tuncille ꝓſtrauit ſe an̄ pedes eiꝰ dicēs. Propter mortē dn̄i nr̄i ih̓u xp̄i quā hodie ꝓnobis ſuſtinuit: ignoſce mihi ꝙ pr̄eꝫ tuūoccidi. Tūc ille cōpunctꝰ dixit. Propt̓mortem dn̄i noſtri ieſu chriſti tibi ignoſco: ⁊ eleuauit eū de terra. ⁊ in ſignū recōciliationis oſculatus eſt eum. Cū auteꝫidem miles eccleſiam intraret. ⁊ cū ceterꝭcrucifixum domini noſtri ieſu chriſti oſcularetur. Tunc crucifixꝰ amplexatꝰ eſteum dicēs. Quia hodie īdulſiſti illi ꝓpter me: qui patrē tuum occidit: ideo hodie indulgeo tibi omnia peccata tua. ⁊ īſignū recōciliationis oſculor te in maxillam tuam. Quod vidētes circumſtātesglorificauerūt dei bonitate ⁊ miſericordiam. Sciēdum tamen quando qͥs alteri iniuriam fecit: tūc ille tenet̉ offenſamdimittere. ſꝫ iuſticiā pōt ab eo exigere vtei ſatiſfaciat. ⁊ dānum recompenſet ẜmꝙ iuſticia dictauerit ¶ Quinti ſunt quietſi vere peniteāt ⁊ cōfitent̉ oīa pcc̄a ſuatamē immediate recidiuant: tal̓ penitētia etiā erit inutilis. Unde Auguſtinꝰ.Inanis eſt penitētia quam ſequēs culpa inquinat: nilvalet a malis veniā poſcere. ⁊ mala denuo reiterare. Scienduꝫꝙ recidiuantes poſtqͣꝫ conſecuti ſunt remiſſionem peccatoruꝫ: ⁊ denuo peccantp eiores efficiuntur qͣꝫ antea fuerūt. Luce. xi. Erūt nouiſſima homīs illius peiora pͥoribꝰ. Itē tales grauit̓ deū offendūt ꝓpt̓ ingratitudinē. Un̄ Iſid̓. d̓ ſū.bo. Deriſor ⁊ nō penitēs eſt qui adhuc
B b