penitentieꝓplo
re angariā in qua ꝯfiteri vellet. ⁊ tūc eētmagis ſollicitꝰ cauere ſibi a pcc̄is: K3¶ Scd̓o confeſſio debet eſſe nuda ⁊ integra. quia deus dimidiam cōfeſſioneꝫnon acceptat. nec vnū pccꝫ mortale ſinealio remittit. Un̄ Deutron̄. xxxiij. Deiperfecta ſunt opera. Un̄ notādū ꝙ peccator debet duo face̓. Primo dꝫ ad memoriā reducere pcc̄a ſua. ſcꝫ audiēdo ẜmones. ⁊ ẜm ſuū poſſe examinādo conſcientiam ſuam. Scd̓o dꝫ deum rogarevt ſibi reuelet ⁊ ſibi cor ſuū illumīet adcognoſcēdum pcc̄a ſua. Et ſic accederead cōfeſſionē. ⁊ oīa pcc̄a ſua nude et integre confiteri: nullū ex verecundia obticēdo: ⁊ ſic habere firma ſpeꝫ d̓ īdulgētiaomniū pcc̄orum q̄ ſcit: ⁊ q̄ oblitꝰ eſt Cōtra hoc faciūt illi qui ex verecundia humana palliant vl̓ occultāt ſua pcc̄a. qd̓eſt contra humanā rōem ⁊ contra deuꝫSi em̄ non erubuiſti peccare: nō debeserubeſcere confiteri. Un̄ Chriſo. Curconfunderis dicere: qd̓ nō ꝯfuſus es facere. Cur vereris dn̄o indicare qd̓ nones veritus dn̄o vidēte cōmittere. Und̓psͣ. Delictum meum cognituꝫ tibi feciUn̄ Augꝰ. ſuꝑ hͦ. Quādo detegit hōd̓s tegit. qn̄ hō tegit: deꝰ nudat: qn̄ homo agnoſcit: deus ignoſcit. ¶ Tertioconfeſſio dꝫ eſſe ꝓpria ⁊ accuſans. ſcilꝫ ꝙſua ꝓpria pcc̄a confiteatur ⁊ non alioruꝫnec alique debet noīare in ꝯfeſſione niſi in tali caſu in quo ſine denominatōneꝑſone non poſſet ip̄m pcc̄m exprimerevt ſi peccauit cū ſorore vl̓ cū matre. Itēconfitens nō debet ſe excuſare ſicut aliqͥqui dicunt in confeſſione. Deus ordinauit mihi hoc ꝙ hoc malum commiſi qd̓omnino eſt falſum. ⁊ cū hoc magnū peccatum eſt credere vel dicere ꝙ deꝰ malūvelit: ſed eſt ipſius hominis ꝓpria malicia. Un̄ apl̓s. Hec eſt volūtas dei ſanctificatio veſtra. Itē aliqui dicūt diabolus decepit me Itē aliqui dicunt coactꝰſum ab hominibꝰ. Un̄ SenecaDimitte excuſationeꝫ quia nullus peccat inui-
tus Et tales ſic ſe excuſantes nō ſūt abſoluēdi. qꝛ cōfeſſio debet eſſe ꝓpria ⁊ accuſans ¶ Quarto cōfeſſio debet eſſe lachrymoſa. qꝛ cuꝫ dolore ⁊ amaritudinecordis pctā ſunt cōfitenda vt miſcd̓iamcōſequamur. Un̄ Gregꝰ. Illum quemcōſpicis delicta fletu delere in cōſpectudeitatis nō dubites miſcd̓iam cōſequiCōtra hoc faciūt qui pctā ſua qͣſi fabulam vnā ſacerdoti ꝓponunt: nullam verecūdiā de peccatis ſuis habetes. Bernardus. Sūt quidā qui cōfitēdo ſicutfabulā peccatorū narrant hyſtoriam. ⁊egritudines aīe ſue ſine cōfuſione dinumerāt. Sed vere cōfitens cū verecūdiadebet pctā ſua cōfiteri. Un̄ BernardꝰIdeo iubemur cōfiteri pctā vt erubeſcētiam habeamus ꝓ pena Un̄ Augꝰ. inli. de penitētia. Erubeſcētia nāqꝫ magna eſt pena. ideo qͥ erubeſcit ꝓ pctō dignus eſt miſcd̓ia. ¶ Quinto cōfeſſio debet fieri cū bona ſpe ⁊ cū vera humilitate. Bern̄. Humiliter cōfitentibꝰ remittit deus peccatū. ⁊ diabolus eū queꝫ incorde hoīs inuaſerat amittit pͥncipatuꝫItē penitēs debet habere bonā fidemet fiduciā firmiter ſperādo ſe cōſequi indulgētiam. Un̄ Augꝰ. Penitētia q̄ exfiducia nō ꝓcedit inutilis eſt: ſterilis manet ⁊ ſine miſcd̓ia Un̄ Ambro. Nō poteſt bene agere pm̄am qui nō ſperat indulgētiam. ¶ Querit̉. vtrū in aliqͦ caſuconfeſſio ſit reiterāda. Rn̄det̉ ꝙ in qͣttuor caſibꝰ reiterāda eſt ꝯfeſſio. hoc q̄re ſupra. iiij.¶ De ſatiſfactōe LAtiſfactio eſt tertia ꝑs penitētieUn̄ Augꝰ. d̓t. Satiſfactio eſtcauſas pctōꝝ excidere. ⁊ eoꝝ ſuggeſtionibus aditū nō indulgere. Unnotādū ꝙ ſatiſfactio debet ſꝑ fieri ꝑ cōtraria Un̄ ſuꝑbo ſꝑ iniūgēda ē ꝓſternatio ⁊ hūiliatio ⁊ veſtiū depoſitio. Itemauaro iniūgēda ē iniuſtaꝝ reꝝ reſtitutioet de iuſtis rebꝰ elemoſynaꝝ diſtributioItē gulbẜ ⁊ ebrioſis iniūgēde ſtꝭ abſtinētie ⁊ ieiunia. qꝛ ẜm Salomo. ꝑ q̄ hō
Aa