De peccato
bent bonū apparens qd̓ incitat hoīem.Un̄ Areſto. iij. de aīa. Appetibile ſemper mouet appetitū ſub ratione boni: ſiue hoc bonū ſit apparēs vel exiſtēs Sꝫinuidia habet doloreꝫ ⁊ amaritudinemquā inuidi p̄ponūt gaudijs celi. ⁊ quāto aliqd̓ pctm̄ habet minus incitamentū tāto eſt grauius. Uerbi grā ſi ſenexfornicat̉ ⁊ iuuenis ambo ſimplici fornicatōe: tūc ſenex grauius peccat. qꝛ minꝰhabet incitamentū. qꝛ ꝯplexio iuuenuꝫeſt calida ⁊ humida. ſenu aut frigida etſicca. vt dicit ꝯmentator. vi. phiſicoruꝫ.¶ Quarto facit ad deteſtatōem huiusvicij hoc ꝙ iſtud viciū aſſimilat̉ diabolo. vn̄ Sap̄. ij. Inuidia diaboli morsintroiuit in orbem terrarū. Ad litteramdiabolꝰ noſtros pͥmos parētes ideo ſeducere voluit. qꝛ inuidebat eis regnū celorum qd̓ ⁊ ipſe ꝑdidit. Un̄ adhuc ꝓpter eandē cauſam hoīes impugnat Itēhoc peccatū eſt ſignū per quod diabolꝰſuos diſcipulos cognoſcit. Unde ſicutdicit dn̄s Ioh̓is. xiij. diſcipul̓ ſuis. Inhoc cognoſcent hoīes qꝛ mei eſtis diſcipuli: ſi dilectōem habueritis ad inuiceꝫSic ecōtrario cognoſcunt̉ filij diaboliꝑ inuidiam. Itē ſunt ſocij diaboli in lucro ⁊ in damno. qn̄ diabolꝰ lucrat̉ gaudent. ⁊ quaſi ipſius ſuū lucrū reputantet dicūt malū bonū: ⁊ bonuꝫ malum. qꝛdolent de bono hoīs ⁊ gaudent de malo hoīs. ideo ſunt maledicti a d̓o. vt habet̉ Eſaie. v. Ue qͥ dicitis malū bonuꝫet bonū malū. ¶ Quinto facit ad deteſtatōem huius vicij hoc ꝙ inuidia ē valde damnoſa ſuo ꝓprio ſubiecto. id eſt ipſi hoī. qꝛ conſumit vires hoīs ſicut rubigo ferrū ⁊ vermis lignū in quo orit̉ Un̄Hiero. O inuidia pͥmum mordax tuiip̄ius. vn̄ etiā Iſido. Liuor alieni boniſuū punit actore Itē aufert oēm ꝑticipatōem totius eccīe totius boni Charitatiuis em̄ om̄ia bona erūt cōmunia Un̄Gregꝰ. Penſent inuidi quantū bonuꝫſit charitas. q̄ aliena bona ſine labore fa
cit eſſe noſtra Item pͥuat hoīem celo. qꝛom̄ibus bn̄ ibidem ſuccedit: de quo inuidus triſtaret̉. vn̄ Seneca. Utinā inuidi oculos haberēt in oīhus ciuitatibꝰvt de oībus felicitatibus torq̄rent̉. namqͣnta felicium ſunt gaudia tanti inuidorū ſunt gemitus. īmo inuidi quādoqꝫ libenter carēt aliquo bono ⁊ ſuſtinent aliquod malū: vt alius maius malū ſuſtineat. Exēplū legit̉ ꝙ duo ſeruierūt cuidā regi quoꝝ vnus erat inuidus ⁊ alterauarus. ⁊ rex deliberauit eos remunerare tali modo. ꝙ qͥcquid vnus illoꝝ peteret tūc alter in duplo tantum haberettūc inuidus petebat vt ſibi dexter oculꝰerueret̉: vt alij hoc in duplo fieret.¶ Inuidia quot modis fiat: ⁊ quandoſit peccatum mortaleEquit̉ de inuidia qͦt modis fiatet qn̄ ſit peccatū mortale. ¶ Proqͦ ſciendū ꝙ inuidia multis modis fit. Primo modo qn̄ eſt motus primus veniēs ex natura. ſicut qͥdam natural̓r ſunt inuidi. ⁊ hoc nullū eſt peccatū:cū nullo mō ſit in noſtra poteſtate. Un̄Areſto. iij. Ethi. Deſiderijs naturalibꝰpauci peccāt. ergo talibꝰ pͥmis mōtibꝰſic naturaliter incidētibꝰ immediate ⁊ ſine mora reſiſtendū eſt: tūc nō nocent. vn̄Gregꝰ. Tēptatio cui nō ꝯſentitur noneſt peccatū: ſꝫ eſt materia exercēde virtutis. Scd̓o modo eſt dolor alieni boni.Tūc ẜm Hermānū de ſchil. homo p̄ttriſtari de bono alteriꝰ nō ex eo ꝙ aliushabet illud bonū: ſꝫ ex eo ꝙ illud bonuꝫſibi deficit qd̓ iſte habet. ⁊ hoc ꝓprie eſtzelus. vt dicit ph̓s. ij. Retho. ⁊ nō inuidia. Un̄ dicit īuidia ⁊ inuidere prauū ēet prauoꝝ. zelus aūt iuſtoꝝ eſt. Et ſi iſtezelus ſit circa bona ⁊ honeſta: laudabil̓eſt. ſi aūt circa bona tꝑalia p̄t eē ſine peccato ⁊ etiā cū pctō ẜm ꝙ ille appetit ad finē bonū vt inde elemoſynā ⁊ oꝑa miſericordie faciat. vl̓ ad fine malū vt in̄ ſuꝑbiret ⁊ luxurioſe ⁊ crapuloſe viuerꝫ. ⁊ ſicappete̓t tꝑalia tūc eſſꝫ pctm̄ Tertio mō