De peccato
Matth̓. Qui pecunie ẜuit ⁊ p̄ſentibꝰ cōpedibꝰ ꝯſtringit̉ ⁊ futuris. ¶ Quinto ſiquis oſtendit ſanctitatē ficta ⁊ in ip̄a fictōe delectat̉ cū alias nullū malū pretēdit. de quo d̓t Ariſto 3. ethi. ꝙ tal̓ magis videt̉ vanꝰ qͣꝫ malus. Tūc ẜm her.de ſchilditꝫ p̄t eſſe pcc̄m veniale Sextoſi quis ſimulat ſanctitatē quā libent̓ haberet: credo ꝙ non peccet mortaliter:Septimo: ſi quis ſimulat ſanctitatemoccultādo ſuū peccatum ne alij ſcandalizent̉. ⁊ ẜm tho. ſcd̓a ſcd̓e. p̄t fieri laudabilit̉: vt aliquis occultet pcc̄m ſuum: nealij ex hoc ſcandalizent̉. qꝛ ve hoī ꝑ quēfit ſcandalū. Octauo cū quis ad honoreꝫ dei ⁊ ꝓximoꝝ edificatōeꝫ ſimulat ſāctitatē. vt qn̄ aliqͥs bonꝰ religioſus maiorē cōpoſitōem on̄dit corā extraneis vtip̄i magis edificent̉: iſte nō peccat ſꝫ meretur. Unde Math̓. 5. Sic luceat luxvr̄a corā hoībus: vt videāt oꝑa vr̄a bona ⁊ gl. ⁊c̄.¶ De pertinacia.Ertinacia etiā eſt filia ſuꝑbie d̓qua videndū eſt qūo ſit peccatuꝫmortale. Rn̄deo ẜm richarduꝫQꝭ ꝑtinacia nihil eſt niſi cū in nr̄a ſentetia ꝯͣ ꝯſilia alioꝝ imprudent̓ ꝑſiſtimus.Hoc āt ẜm Her. de ſchilditꝫ p̄t ꝯtingidupl̓r. Primo in defenſionē pcc̄i vel erroris. ⁊ ſi talis error ſit pcc̄m mortale: n̄eſt dubiū qͥn ꝑtinacia hoc defendēs ſitmortale pcc̄m̄ Scd̓o ꝙ ſit ꝑtinacia ī volendo alios vincere. qꝛ ſicut dicit Iſidorꝰ. in li. 4. ethimo. ꝑtinax d̓r eo ꝙ ī ꝓpoſito ſuo vſqꝫ ad victoriā ꝑſeueret. Und̓pꝫ ꝙ ꝑtinacia ſꝑ ē pcc̄m mortale ex gn̄eſuo. ſꝫ ſentētia tn̄ in qͣ vincere vellet poſſꝫeſſe non mala vel vere ſimilis ⁊ tūc poſſꝫeē ſine pcc̄o mortali. Si em̄ bōa eſſꝫ ſentētia vl̓ certa: tūc n̄ eēt ꝑtinacia: ſꝫ ꝑſeuerātia. Si āt dubia ⁊ ſi nō falſa vl̓ veriſimilis: ꝯͣ ſentētias tn̄ alioꝝ imprudent̓ ꝑſiſtere in ea vicioſum eſt.¶ De diſcordia. A yIſcordia opponit̉ ꝯcordie que acharitate cauſat̉. Diſcordia aūt
eſt pcc̄m inqͣntū hmōi ꝯcordie ꝯtrariat̉Pot aūt ip̄a ꝯcordia tolli ꝑ diſcordiamdupl̓r. Uno mō ꝑ ſe ſcꝫ qn̄ ſcient̓ ⁊ ex ītentōe aliqͥs diſſentit a bono diuino vela bono ꝓximi in quo tenet̉ ꝯſentire. hoceſt pcc̄m mortale ex ſuo gn̄e ꝓpt̓ ꝯtrarietatē ad charitatē. Un̄ d̓t Bern̄. Sic̄in pace factꝰ eſt locꝰ dn̄i: ſic in diſcordialocū fieri diabolo manifeſtū eſt. Diabolo āt nō ſit locꝰ. niſi ꝑ mortale peccatuꝫAlio mō ꝑ accn̄s p̄t tolli ꝯcordia Und̓cū intētio aliquoꝝ eſt ad aliqd̓ bonū qd̓ꝑtinet ad honore vl̓ ad vtilitatē ꝓximi.⁊ in hoc fixi ſunt ꝙ vterqꝫ bn̄ intendit: ⁊pn̄t ꝯcurrere plura media ad hͦ bonū ꝑſequendū. vt vnꝰ illoꝝ eſtimat hͦ mediuꝫmeliꝰ. vel hāc viā. Aliꝰ āt aliud mediū⁊ aliā viā. ⁊ tūc diſcordia eſt p̄ter intention ⁊ eſt ꝑ accn̄s. qꝛ ambo ad bonū finēintendunt: ⁊ non eſt peccatum. quianō repugnat caritati. qꝛ diuerſitas opinionū nō diſſoluit charitatem directe:¶ Sciendū tn̄ ꝙ diſcordia qn̄qꝫ eſt depcc̄o vniꝰ ip̄oꝝ qͥ diſcordāt cū alius vultvere bonū cui alter ſcient̓ reſiſtit. et cumhoc male intēdit. Qn̄qꝫ aūt ex pcc̄o vtriuſqꝫ: puta cū vterqꝫ diſſentit a bono alterius. ⁊ vterqꝫ inordinate diligit bonūproprium.¶ De p̄ſumptōe nouitatū. aaReſumptio nouitatū eſt etiaꝫ filia inanis gl̓ie. ⁊ orit̉ ex ſuꝑbiaqꝛ iſte qͥ vult honorē ab homībꝰinuenit modū nouū ⁊ ſingularē ⁊ raruꝫ:in quo hoīes pn̄t mirari. Uerbi gratiaſicut in cantādo. in chorizādo. in veſtituin ſuꝑbe incedēdo. ⁊ ſic de alijs. ¶ Queritur vtrū p̄ſumptio nouitatuꝫ ſit pcc̄mmortale?Rn̄deo ẜm Hermannum deſchilditꝫ: ꝙ p̄ſumptio nouitatū p̄t eſſe īindebita p̄ſumptōe ⁊ vſurpatōe aliqͦrūq̄ ſunt in veſtitu. vel in ornatū. vel ī chorizando vel fraudem ꝓximo faciendo. ⁊ſic de alijs. Et quādo talia aſcendūt adꝑniciem. ⁊ ad malū exemplū ī moribusbonis ſunt magna pcc̄a mortalia. Sic̄