ſuperbieviij
do qͣꝫ ille qui laudeꝫ q̄rit in tali peccatoambo grauit̓ peccāt. Un̄ augꝰ. ſuꝑ psͣDuo ſūt genera ꝑſecutoꝝ .ſ. vituperātiū⁊ adulātiū. Sed plus perſequit̉ linguaadulatoris qͣꝫ manus ꝑſequentis IdeꝫAdulātiū lingue ligāt hoīes in peccatꝭDelectāt em̄ ea facere in qͥbus nō ſoluꝫmetuit̉ reprehenſor: ſed etiā laudat̉ oꝑator. Sed heu iam impletur illud dictūpsͣ. Laudat̉ peccator in deſiderijs ſuis⁊c̄. Quia ſuꝑbia noīatur hōeſtas. auaricia ꝓuidentia. aſtutia prudentia ⁊ ſicde alijs. Sed qͥ ſic laudant̉ decipiunt̉.Unde eſa. 3. Popule meus qui te beatum dicunt: ip̄i te decipiunt. Ergo nōdebemus nos iactanter laudare in malicijs noſtris. nec gaudere de iniquitatibus noſtris. de quibus dolendum eſt.nec velle honorari in his. in qͥbꝰ meritodeberemus verecūdari corā deo ⁊ omnibus hominibꝰ. Und̓ Bern̄. Quid eſtmagis ꝑuerſum qͣꝫ letari cū malefeceris⁊ in rebus peſſimis exultare. ¶ Septimo cum quis ſe falſe ⁊ mendacit̉ iactatſicut heu ſepius contingit ꝙ multi ſe iactant de his que nō ſunt vera. ⁊ ſic mētiendo querūt vanaꝫ gloriam. Tūc ẜmHermanū deſchilditꝫ. Qn̄ verba tal̓iactantie ſunt in materia falſa: tunc pōteſſe mortale peccatuꝫ vl̓ veniale: ſicut eafalſitas eſt de qua ſe iactat: vel mendacium de qͦ gloriā q̄rit in bonis oꝑbꝰ ſuis.¶ Octauo cū qͥs ſe iactat ⁊ laudē q̄rit inſuis oꝑbꝰ bōis. Tūc ẜꝫ her. d̓ ſchilditꝫQn̄ ꝑ talem iactātiā querit gl̓iam quap̄fert honori diuino vel ſue ſaluti vel dilectioni ꝓximi tunc ſic eſt pcc̄m mortaleSed tamen ſi quis ſeiactat de aliqͥbus⁊ in eis gl̓iam querit. non tamen illā prefert honori diuīo vl̓ ſue ſaluti vel dilconiꝓximi: etiā ſi inanem gloriā q̄rat. p̄t eēveniale. Et d̓ hac materia loqͥtur etiaꝫmgr̄ in cōpēdio theologice ꝟitatꝭ dicēsSi laus qͣrit̉ ꝑ oꝑa ꝟtutū. hͦ ē duplicit̓.Qꝛ vl̓ appetitꝰ laudis ꝯiūgit̉ oꝑ ꝟtutuꝫtāqͣꝫ incidēs. ſicut ꝯtingit ī cātū ⁊ p̄dica
tōe qn̄qꝫ. ⁊ tūc ē veniale Ul̓ laus ē finispͥncipalit̓ p̄ſtitutꝰ oꝑi ꝟtutꝭ ⁊ oꝑanti. itaꝙ ibi ꝯſtituat finē vltimū. ⁊ ſic ē mortaleqꝛ tūc inhe̓t ei vt fini vltīo: gͦ aliqͥ poſſētdānari cū bōis oꝑbꝰ ſuis .ſ. qͥ prīo ⁊ pͥncipalit̓ ⁊ finalit̓ ītēderēt laudē hūanamqua p̄ponerēt d̓o ⁊ ꝓpͥe ſaluti. Exēplū īeuāge. d̓ phariſeo. Lu. 18. qͥ decīas dedit. ⁊ duos dies ī hebdōada ieiunauit:⁊ tn̄ cū his ꝓmeruit īfernū qꝛ de his bonis oꝑbꝰ ſe iactauit. ⁊ ī eiſdē vanā gl̓aꝫq̄ſiuit. Sciēdū etꝭ ꝙ hō poſſet amitteremercedē ſuā ſi ſe iactae̓t d̓ bōis oꝑbꝰ ſuis. etꝭ ſi mortalit̓ n̄ peccae̓t Hec ille. Exgo ꝑicl̓oſū ē: ⁊ malū valde aliquē ſe iactare ⁊ laudari velle ī bōis oꝑbꝰ ſuis. Un̄Iſidorꝰ d̓ ſūmo bono. Qui h̓ de bonolaudari appetit ſpem ꝑdit ⁊ gl̓iaꝫ mercedis ī futuro n̄ recipiet. Itē Chriſo. ſuꝑMatth̓. O inſipiēs qͥd tibi ꝓdeſt iſtalaudatio poſt mortē. ſi vbi erꝭn lauderꝭ.Itē nō ſolū caue̓ debemꝰ ne bōa nr̄a iactant̉ ꝓferamꝰ ſꝫ etiā prudent̓ cauere debemꝰ. ne in elatōe mētis nos d̓ bōis noſtris iactemꝰ. Un̄ legit̉ exēplū. Quidāfrat̓ religioſus in qͦdā monaſterio erat.qͥ ſepiꝰ exceſſit in ml̓tiloqͥo. qͥ ſemel in p̄ſentia abbatꝭ ſui loq̄bat̉ de nō ſibi commiſſis. Cui abbas ſerioſe dixit Frat̓ tace ⁊ vade ẜua ſilētiū tuū. In qͥbꝰ ꝟbis ille frat̓ cōpūctꝰ ē. ⁊ iuit ad cellam ſuaꝫ etamō tacuit: ꝙ n̄ loq̄bat̉ niſi int̓rogaret̉In quo ſilentio ꝓfecit ab intra in mēte:ꝙ deus ſibi reuelationes ſanctas manifeſtauit. Fuit aūt heremita in ſilua nonlonge a monaſterio Ad quē iuit abbasad ꝓcurādū ſibi cuꝫ ſacramento euchariſtie. qꝛ inſirmus erat heremita ille. ⁊ ſūpſit abbas ſecū illū frēm qui ſic ſilētiumſeruabat. Et cū irent in viā: quidam latro audiens nolam cū ſacramento: aſſociauit ſe eis ⁊ iuit cū eis ad domuꝫ heremite. ⁊ māſit in ianua ſtans foris. qꝛ reputauit ſe indignū eſſe ꝙ intraret ad tāſanctū viꝝ. ⁊ qu heremita iā debebat ſumere ſacramētum: tūc dixit latroO deꝰ
P 2