ſuperbie

viij

ꝑbia interiori ⁊ exteriori in gnͣali.¶ De filiabꝰ ſuperbie. ⁊ pͥmode iactantia.IActantia deteſtanda eſt. Prīoqꝛiactans ſe de bonis: gr̄aꝫ deieffundet. ⁊ opera bona perdet.Unde de. i. d̓r Ecc̄i. 20. Gratie aūt fatuorum effundent̉. De ſcd̓o dicit. Maximus in ẜmone quodā. Non poſſumꝰſimul ꝓ vno eodemqꝫ opere fauorē mūdi appetere ⁊ p̄miū celeſtis gl̓ie inde acquirere. Item gregꝰ. in moralibꝰ. O qͣꝫmiſeri ſunt qͥ affectant laudes hoīm. etſemet ipſis diſſipat ⁊ fructꝰ laborū ſuorūdūqꝫ ſe oſtēdere alienis oculis appetūtdānant qd̓ agunt. Scd̓o. qꝛ talis fertteſtimoniū de ſeip̄o. gͦ ad talem p̄t dicivere qd̓ iudei dixerunt ad chr̄m mēdaciter. vt hr̄ Ioh̓is. 8. Tu de teip̄o teſtimonium ꝑhibes. teſtimoium tuum nōeſt verum. In xp̄o cui hoc dicebat̉ nonhabebat locum hoc dictū quia veracit̉potuit de ſeip̄o teſtimoniū ꝑhibere Qꝛſeip̄m nouit plene qd̓ alij homīes nonpoſſunt facere ꝙ ſeip̄os plene ⁊ veracit̉cognoſcāt. Unde hylariꝰ d̓t. Soli d̓ode ſe credendum eſt. quia ſe ſolus nouitSed in alijs hominibus veꝝ eſt qd̓ d̓tapl̓s. ij. ad corꝭ. x. Non qͥ ſeip̄m comēdat ꝓbatus eſt. ſed quē deꝰ comendat.Tertio qui ſe iactat idolū ſeip̄m facit.ſeip̄m colens. ⁊ gl̓iam ſibijp̄i attribuēs.que deo principalit̓ attribuenda ē Un̄apl̓s. Soli deo honor ⁊ gl̓ia. psͣ. Nonnobis dn̄e non nobis: ſꝫ noī tuo da gloriam. ¶ Querit̉ vtꝝ iactātia ſit pcccatūmortale: Pro quo ſciendū. ꝙ ſeip̄m iactare ſiue laudare poteſt cōtingere octomodis. Primo mō ꝓpter bona famaꝫ:vt ſcꝫ homo poſſit ſeruare ſuā bonaꝫ famā. ſic ſe ſamuel laudauit poſtqͣꝫ ſenuitcoram filijs iſrl̓. vt hr̄. i. Regū. 12 dicēsad eos. Itaqꝫ ꝯuerſatꝰ ſum corā vobisab adoleſcētia mea vſꝙ in hanc diē. Ecce p̄ſto ſuꝫ: loqͥmī d̓ me corā dn̄o ⁊ corāxp̄o eius. vtꝝ bouē cuiuſqͣꝫ tulerim aut

aſinū. ſi quēpiā calūniatꝰ ſuꝫ. aut opp̄ſſi alique. Si de manu cuiuſqͣꝫ munꝰ accepi ⁊ cōtemnā illud hodie. reſtituamqꝫvobis. Et poſt ſubdit. Teſtis mihi eſtdn̄s ꝙ nō inuenietis in manu mea qͥcqͣꝫmali. Sic ſimili modo cū quis inculpatus eſſꝫ iniuſte vel etiā timeret inculpariiniuſte: in tali caſu poſſet ſeip̄m laudaread conſeruādam famam ſuā: qꝛ crudel̓eſt qui negligit famā ſuaꝫ. immo ho cūinculpat̉ iniuſte: tenet̉ defendere ſuā bonam famā. ⁊ ſe excuſare ⁊ on̄dere innocētiam ſuā. qꝛ dicit̉ Prouer. 22. Meliusē nomē bonū qͣꝫ diuitie ml̓te Un̄ Hu.de ſctō victo. Non ſufficit nob̓ vita ſctā:niſi ſit ⁊ fama bona. Und̓ Augꝰ. Duoſunt tibi neceſſaria. ſcꝫ cōſcientia ⁊ famaConſciētia ꝓpter te. ⁊ fama ꝓpt̓ ꝓximū¶ Scd̓o poteſt quis ſe laudare de bonis ſuis propter ſubleuationē ſpei: ſic ſelaudauit ezechias. vt habet̉. Eſa: 38.vbi dicitur. Egrotauit ezechias vſqꝫ admortem. ⁊ introijt ad eum eſaias ꝓph̓a⁊ dixit ei. Hec dixit dn̄s deus Diſponedomui tue qꝛ morieris tu ⁊ non viues. ⁊conuertit ezechias faciem ſuam ad parieteꝫ ⁊ adorabat dn̄m ⁊ dixit. Obſecrodn̄e memento queſo: quomodo ambulauerim corā te in ꝟitate ⁊ in corde ꝑfctō⁊ quod bonū eſt in oculis tuis feceriꝫ. etfleuit ezechias fletu magno. ⁊ factuꝫ eſtꝟbū dn̄i ad eſaiam ꝓphetā dicens Uade ⁊ dic ezechie. hec dicit dominꝰ. Audiui or̄oneꝫ tuā ⁊ vidi lachrymas tuas⁊ ecce ego adijciam ſuꝑ deos tuos. xv.annos. ⁊ de manu regis aſſyrioꝝ eruaꝫte. ⁊ ciuitatē iſtā. Sic ſimili mō cum qͥseſſet in maximis anxietatibꝰ cōſtitutusſiue etiā in agone mortis: ⁊ de deſperatione tēptaret̉: tūc poſſet qͥs in tali caſubōa oꝑa ſua ad memoriā reduce̓ ne deſperaret. Et cū ecōuerſo homo d̓ elatōe⁊ cōplacētia ſuij p̄ius tēptaret̉: tūc pcc̄aſua eēt reducēda ſic ad memoriā. vt ſichumiliaret̉. Huic ſimile legit̉ d̓ ſanctoanthonio. cui diabolus dixit. Cū te ex