ſuperbieviij
ficiū acceptum. quia ſi veraciter cognoſceret ſe a deo accepiſſe: tūc ratio dictae̓tſibi ꝙ datori ſuo gratias age̓t. Et illudviciū eſt homini multum nociuuꝫ. quiaobſtruit ei fontem diuine miſericordie.Un̄ Bernardus. Ingratitudo eſt vētus vrens ficcans ſibi fontem pietatisrorem miſericordie ⁊ fluēta gratie. Unde Gregꝰ. Non eſt dignus dādis: qͥ nōagit gratias de datis. Tertio quia ſibiip̄i viuit ⁊ non deo. Unde cū ſuꝑbꝰ d̓oſe ſubijcere ⁊ ei ſeruire rēnuit: ipſe bonaab eo accepta nō recognoſcit: niſi recognitione verboꝝ que ridiculoſa eſt et contumelioſa. Ridiculū em̄ eſt ꝙ dn̄s deꝰſolum inueniat in homine callifola verboꝝ. Contumelioſum et irriſoriū etiā ēdn̄o. ꝙ eū aliquis dn̄ꝫ ſuū fateatur: quitamē ei ſeruire dedignat̉. Augꝰ. d̓ vitachriſtiana. Ille chriſti nō famulus: ſedſubſannator ⁊ irriſor eſt: qͥ eius ſe ſeruūdicit. ⁊ ſibi ſeruire diſſimulat. Modo ſiquis veraciter recognoſceret ſe haberecorpus cū omnibus membris et vitamſuam totā a deo: vtiqꝫ ratio humana ſibi dictaret ꝙ ei cū toto corpore ⁊ cū om̄ivita ſua ſeruire deberet. qꝛ ẜm ꝓphetaꝫIpſe fecit nos: ⁊ non ipſi nos. Ergo qͥlibet chriſtianus ſtudere debet vt cū omni vita ſua dn̄o placeat. ⁊ nō huic mūdoUn̄ apl̓s. Si adhuc homībꝰ placerēchriſti ſerius non eſſem. Quarto qͥ debonis ſuis non tribuit deo cū ip̄e ea requirit in pauꝑibꝰ. Augꝰ. de verbis dn̄i.ẜmone. 42 De meo vtiqꝫ quero ait xp̄sda mihi reddam tibi. habuiſti me largitorem. fac me debitoreꝫ. pauca mihidas. plura vtiqꝫ tibi reddā. t̓ rena mihidas. celeſtia vtiqꝫ tibi reddā. Temꝑalia das: eterna reſtituā. Suꝑbia auteꝫiſta eſt valde nociua homini cuꝫ bona adeo recepit. ⁊ non ſe recepiſſe a d̓o recōgnoſcit. Alit̓ em̄ diuites ſe ad pauꝑeshaberent: ſi om̄ia veraciter cognoſcerētſe habere a deo que poſſident. ⁊ inſuꝑ ſiad remunerationeꝫ futurā anhelarent.
Un̄ Petrus rauennen̄. O hō ſi hic ꝑmāſurus es q̄ tua ſunt hic reponas. ſiaūt illuc iturus es: cur ea hic relinquis.Manus pauperꝭ eſt xp̄i gazophilaciū.qꝛ quicquid accipit pauꝑ: xp̄s habet acceptū Idem. O hō quicquid ꝑ pauperem trāſmittis in celū: deus vnū accipitad centum. Exemplū de hoc ꝙ elemoſyna centuplū redditur a deo Quodaꝫtēpore epiſcopo quodā predicate ꝙ erogantes pauperibꝰ centupluꝫ accipient.diues qͥdam hoc audiens: omnia q̄ habebat in manus ep̄i poſuit. ⁊ epiſcopusea pauperibus erogauit. Illo mortuofilij ſui epiſcopum in cauſa illa traxeruntad iudicium bona paterna repetentes.Qui cum reddere nō poſſet inſpiratumeſt illi ſancto epiſcopo vt irent ſimul adpatrem. quo extracto de tumulo inuenerūt in manu eius cartā in qua erat ſcriptum ꝙ non ſolum illa que in manu epiſcopi poſuerat receperat. ſꝫ amplius cētuplum. quod vidētes filij epiſcopū dimiſerūt. ¶ Scd̓a ſpecies interioris ſuꝑbie quādo aliquis credit ſe ſua dona habere a deo. ſed pro meritis ſuis. Et hecmala ⁊ mendax ſuꝑbia eſt. qꝛ ſi haberemus ex meritis tūc nō ex gratia. ⁊ ſic talis ſuꝑbia euacuat grām dei: ex qua dātur dona hominibus. Item talis liberaliſſimum largitorē reputat venditorēdum ea que dn̄s ei dat credit habere ꝓmeritis ſuis. in quo deo magnaꝫ irreuerentiam exhibet. Item magna eſt fatuitas illorū qui credūt habere dona promeritis. cū homo nō ſufficiat ſatiſfaceredeo de eo quod ei al̓s tenet̉ ratōe creatōis. rōne paſſionis ⁊ redemptōis Un̄Luce. xvij. Cū feceritis oīa que p̄ceptaſunt vobis: dicite ſerui inutiles ſumus.quod debuimus facere hoc fecimꝰ. Inquibꝰ verbis innuit̉ nobis ꝙ bene operando qd̓ debemus ſoluimus ⁊ ꝙ deoinutiles ſumus: vl̓ ad minus nos reputare debemꝰ. Deus bonoꝝ noſtrorū nōindiget. Un̄ pͣs. Bonoꝝ meorum nō
N 3